கடந்த நூற்றாண்டின் மத்தியில் கவிஞராகவும் ஓவியராகவும் புகழ் பெற்ற டான்டே கேப்ரியல் ரோசெட்டி, ஒரு கலைஞராகத் தனது ஓவியங்களுக்கான 'கச்சிதமான மாதிரி'யைத் தேடுவதில் கணிசமான நேரத்தைச் செலவிட்டார்.
ஒரு நண்பரின் உதவியுடன் அவர் அவளைக் கண்டுபிடித்தபோது, அவள் லண்டனின் லெஸ்டர் சதுக்கத்திற்கு அருகில் உள்ள ஒரு தொப்பிக் கடையில் வேலை செய்யும் ஒரு ஏழைப் பெண் என்பது தெரியவந்தது. அவள் பெயர் எலிசபெத் சிடால்.
அவளது வறுமையையும் மீறி, ரொசெட்டி உடனடியாக அவளைத் தனது இலட்சிய அழகி என்று பிரகடனப்படுத்தினார்; அவளது கச்சிதமான வெண்மையான சருமம், நேர்த்தியான முக அம்சங்கள், அழகான நீண்ட செம்பட்டை முடி ஆகியவை அவளுக்கு மகுடம் சூட்டின. அவர் தனது ஓவியங்களில் அவளை மீண்டும் மீண்டும் வரைந்தார்; அவள் பெரும்பாலும் மிகவும் சோகமாகத் தோற்றமளித்தாள். உண்மையில், ரொசெட்டி பாசத்துடன் 'சிட்' என அழைத்த அவளுக்கு, ஓவியர் எப்போதும் அனுபவித்து வந்த மனநிலைகளைப் போலவே, மிகவும் இருண்ட மனநிலைகள் இருந்தன. இருப்பினும், அவர்கள் வேறு பல வழிகளிலும் ஒத்திருந்தனர்; மேலும், தான் கண்டுபிடித்தவளால் தன்னைப் போலவே கவிதைகளை எழுத முடியும் என்பதைக் கண்டறிந்ததில் ரொசெட்டி மகிழ்ச்சியடைந்தார்.
அவர்கள் திருமணம் செய்துகொண்டது மிகவும் பொருத்தமானதாகவே தோன்றியது; ஆனால், திருமணமான இரண்டு ஆண்டுகளுக்குள்ளேயே எலிசபெத்தின் உடல்நிலை மிகவும் மோசமடைந்தது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அதன்பின் வெகு விரைவிலேயே, வலி நிவாரண மருந்துகளை அளவுக்கு அதிகமாக உட்கொண்டதால் அவர் உயிரிழந்தார்.
ரோசெட்டி மிகுந்த மனவேதனைக்கு ஆளானார். தனது இளம் மனைவி சவப்பெட்டியில் கிடத்தப்பட்டிருந்தபோது, அவர் எழுதிய கவிதைகள் அனைத்தையும் அவளது உடலோடு சேர்த்துப் புதைத்துவிடவும், அவற்றை இனி ஒருபோதும் பார்க்கக்கூடாது என்றும் உறுதிபூண்டு அவற்றை அவளது அருகிலேயே வைத்தார்.
மனைவியின் மறைவுக்குப் பிறகு ரோசெட்டியை ஆட்கொண்டிருந்த ஆழ்ந்த மனச்சோர்வைப் போக்க விரும்பிய நண்பர் ஒருவர், அவருக்கு வெளிநாட்டுப் பயணம் மேற்கொள்வது நல்லது என்று பரிந்துரைத்தார். குறிப்பாக இத்தாலிக்குச் செல்லுமாறு அவர் கூறினார்; அங்குள்ள போலோக்னா நகரில் உள்ள ஒரு அருங்காட்சியகத்தில், இடைக்காலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்ணின் ஓவியம் இருப்பதாகவும், அது பார்ப்பதற்கு அவரது மறைந்த மனைவியை அப்படியே ஒத்திருப்பதாகவும் அவர் குறிப்பிட்டார்.
சில மாதங்களுக்குப் பிறகு போலோக்னாவில், ரொசெட்டி இந்த வார்த்தைகளை நினைவுகூர்ந்து அருங்காட்சியகத்திற்கு விரைந்தார். அந்தப் படத்தைப் பார்த்ததும் அவர் வியப்பில் மூச்சுத் திணறினார். பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு வரையப்பட்ட இந்தப் படத்தில் இருந்த உருவ ஒற்றுமை, பரிதாபகரமான, இறந்துபோன லிஸ்ஸி சிடாலின் உருவத்தை வியக்கத்தக்க வகையில் ஒத்திருந்தது. உடனடியாக, அந்த ஓவியத்தைப் பற்றி மேலும் அறிய விரும்பிய ரொசெட்டி, காப்பாளரை வரவழைத்தார்.
'இந்த உருவப்படம் யாருடையது?' என்று அவர் கேட்டார்.
'தெரியாது, ஐயா,' என்று காப்பாளர் தோள்களைக் குலுக்கினார், 'எங்களுக்குத் தெரியாது. இந்தப் படத்திற்கு 'அடையாளம் தெரியாத ஒரு பெண்மணியின் உருவப்படம்' என்று மட்டுமே பெயர்.'
'ஆனால் ஓவியர். அவரைப் பற்றி எதுவும் தெரியவில்லையா? வேறு உருவப்படங்கள் இல்லையா?'
'ஓவியரைப் பற்றி எதுவும் தெரியவில்லை, ஆனால் அவருடைய உருவப்படம் ஒன்று உள்ளது. அது ஒரு சிறிய திறமையாளர் வரைந்தது, அதனால் அது இங்கே தொங்கவிடப்படவில்லை, உங்களுக்குப் புரிகிறதா. அவை நிலவறைகளில் உள்ளது.
ஆர்வ மிகுதியால், தன்னை நிலவறைக்கு அழைத்துச் செல்லுமாறு அந்த மனிதனின் கையில் லஞ்சப் பணத்தை அவர் திணித்தார். அருங்காட்சியகத்திற்குக் கீழே இருந்த குளிர்ந்த நடைபாதைகளுக்கும் அறைகளுக்கும் செல்லும் எதிரொலிக்கும் படிக்கட்டுகளில் அவர்கள் இறங்கியபோது, ரோசெட்டியின் நரம்புகளில் உற்சாகம் துடித்தது. அவருடன் வந்தவர் இருண்ட பகுதியில் எதையோ தேடிவிட்டு, இறுதியில் சட்டமிடப்பட்ட ஒரு சிறிய ஓவியத்தை ஏந்தியவாறு திரும்பி வந்தார்.
'இதோ இருக்கிறது, ஐயா. அந்த ஓவியரின் உருவப்படம்.'
ரோசெட்டியால் தன் கண்களையே நம்ப முடியவில்லை. இடைக்காலத்து உடை அணிந்த தனது சொந்த உருவப்படத்தையே அவர் பார்ப்பது போல் இருந்தது. அந்த அறியப்படாத இடைக்கால ஓவியரின் கண்கள், மூக்கு, வாய் மற்றும் தாடியின் வடிவம் என அனைத்தும் ரோசெட்டியின் தோற்றத்தோடு மிகச்சரியாகப் பொருந்திப் போயின.
அப்படியானால், ரோசெட்டி இதற்கு முந்தைய பிறவி ஒன்றில் வாழ்ந்திருந்தாரா? முற்பிறவி ஒன்றில் லிஸி சிடால் மீது காதல் கொண்டிருந்தாரா? அல்லது இது ஒரு விசித்திரமான தற்செயல் நிகழ்வு மட்டும்தானா? இந்த அசாதாரணமான விஷயத்திற்கான விடையைத் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் அவர் தேடினாலும், சிடாலின் அழகின் நினைவால் எப்போதும் ஆட்கொள்ளப்பட்டிருந்த ரோசெட்டியால் அதற்கான விடையைக் கண்டறியவே முடியவில்லை.
.jpg)
