ஹாரிபாட்டரும் நெருப்புக் கோப்பையும்!

 

அத்தியாயம் 1

ரிடில் மாளிகை!

லிட்டில் ஹேங்கிள்டன் கிராம மக்கள், ரிடில் குடும்பத்தினர் அங்கிருந்து சென்று பல ஆண்டுகள் ஆகியிருந்தும், அந்த வீட்டை இன்னும் "ரிடில் மாளிகை" என்றே அழைத்து வந்தனர். அந்த கிராமத்தையே நோட்டமிடுவது போல ஒரு குன்றின் மீது அது அமைந்திருந்தது. அதன் சில ஜன்னல்கள் மரப்பலகைகளால் அடைக்கப்பட்டிருந்தன, கூரையின் ஓடுகள் காணாமல் போயிருந்தன, அதன் சுவர் முழுவதும் படர்செடிகள் (ivy) காடு போலப் படர்ந்திருந்தன. ஒரு காலத்தில் அந்தப் பகுதியிலேயே மிகப் பெரிய மற்றும் கம்பீரமான பண்ணை வீடாகத் திகழ்ந்த அந்த ரிடில் மாளிகை, இப்போது ஈரப்பதம் படிந்து, பாழடைந்து, ஆள்நடமாட்டமின்றி இருந்தது.

அந்த பழைய வீடு மிகவும் "அமானுஷ்யமானது" என்பதில் லிட்டில் ஹேங்கிள்டன் மக்கள் அனைவரும் உடன்பட்டனர்.

அரை நூற்றாண்டுக்கு முன்பு, அங்கு விசித்திரமான மற்றும் பயங்கரமான ஒன்று நடந்தது. ஊரில் பேசுவதற்கு வேறு சுவாரசியமான செய்திகள் இல்லாதபோது, அங்கிருந்த முதியவர்கள் இதைப் பற்றி விவாதிக்க விரும்புவார்கள். அந்தக் கதை பலமுறை அலசி ஆராயப்பட்டு, ஆங்காங்கே பல கற்பனைகள் சேர்க்கப்பட்டதால், அதன் உண்மையான வடிவம் என்ன என்பது யாருக்கும் சரியாகத் தெரியவில்லை. இருப்பினும், அந்தக் கதையின் ஒவ்வொரு பதிப்பும் ஒரே இடத்தில்தான் தொடங்கும்: ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, ஒரு அழகான கோடைகால விடியற்காலையில், ரிடில் மாளிகை இன்னும் பொலிவுடன் இருந்தபோது, அங்கு வேலை செய்த பணிப்பெண் ஒருவர் வரவேற்பறைக்குள் நுழைந்தபோது, ரிடில் குடும்த்தினர் மூவரும் பிணமாகக் கிடப்பதைக் கண்டார்.

வேலைக்காரி அலறிக்கொண்டே மலையிலிருந்து கிராமத்திற்குள் ஓடி வந்து, அவளால் முடிந்தவரை பலரைத் திரட்டினாள்.

"கண்களை அகல விரித்தபடி அங்கே கிடக்கிறார்கள்! பனிக்கட்டி போலக் குளிர்ந்து போய்! இன்னும் இரவு உணவு உடைகளிலேயே இருக்கிறார்கள்!"

காவல்துறையினர் வரவழைக்கப்பட்டனர். லிட்டில் ஹேங்கிள்டன் கிராமம் முழுவதும் அதிர்ச்சியான ஆர்வத்தாலும், மறைக்க முடியாத உற்சாகத்தாலும் கொதித்துக் கொண்டிருந்தது. ரிடில் குடும்பத்தினருக்காக வருத்தப்படுவது போல நடித்து யாரும் தங்கள் மூச்சை வீணடிக்கவில்லை; ஏனென்றால் அவர்கள் அந்த ஊரில் யாருக்கும் பிடிக்காதவர்களாக இருந்தனர். முதியவர்களான திரு. மற்றும் திருமதி ரிடில் பணக்காரர்களாகவும், திமிர்பிடித்தவர்களாகவும், முரட்டுத்தனமானவர்களாகவும் இருந்தனர். அவர்களுடைய வளர்ந்த மகன் டாம், அவர்களை விட மோசமானவனாக இருந்தான். கிராம மக்கள் அனைவருக்கும் இருந்த ஒரே கவலை, அந்தக் கொலையாளி யார் என்பதுதான். ஏனெனில், ஆரோக்கியமாகத் தெரிந்த மூன்று பேர் ஒரே இரவில் இயற்கையான காரணங்களால் திடீரென இறந்து போவது சாத்தியமில்லை என்பது அவர்களுக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

கிராமத்தின் மதுக்கடையான 'தி ஹேங்க்டு மேன்' (The Hanged Man) அன்று இரவு அமோகமாக வியாபாரம் செய்தது. கொலைகளைப் பற்றி விவாதிக்க ஊரே அங்கு திரண்டிருந்தது. திடீரென அமைதியான அந்த மதுக்கடைக்குள் ரிடில் வீட்டு சமையல்காரப் பெண் நாடகத்தனமாக நுழைந்து, ஃபிராங்க் பிரைஸ் என்பவர் கைது செய்யப்பட்டதாக அறிவித்தபோது, மக்கள் தங்கள் வீட்டு அடுப்படியை விட்டு வெளியே வந்ததற்குப் பலன் கிடைத்தது.

"ஃபிராங்க்!" என்று பலரும் கத்தினார்கள். "நிச்சயமாக இருக்காது!"

ஃபிராங்க் பிரைஸ் ரிடில் குடும்பத்தின் தோட்டக்காரர். அவர் ரிடில் மாளிகையின் வளாகத்தில் இருந்த ஒரு பாழடைந்த குடிசையில் தனியாக வசித்து வந்தார். ஃபிராங்க் போரிலிருந்து திரும்பியபோது அவரது கால் பலத்த காயமடைந்து விறைத்துப் போயிருந்தது. அவருக்குக் கூட்டமும் சத்தமும் பிடிக்காது. அவர் திரும்பியது முதல் ரிடில் குடும்பத்திடம் வேலை செய்து வந்தார்.

சமையல்காரப் பெண்ணுக்குப் பானங்களை வாங்கிக் கொடுத்து, கூடுதல் விவரங்களைக் கேட்க மக்கள் முண்டியடித்தனர்.

"அவன் ஒரு விசித்திரமானவன் என்று நான் எப்போதும் நினைப்பேன்," என்று தனது நான்காவது மதுக்கோப்பைக்குப் பிறகு, ஆவலுடன் கேட்டுக் கொண்டிருந்த கிராம மக்களிடம் அவள் சொன்னாள். "யாரிடமும் பழக மாட்டான். நான் நூறு தடவையாவது அவனுக்குத் தேநீர் கொடுத்திருப்பேன். யாரிடமும் கலந்து பழக அவனுக்கு விருப்பமே இல்லை."

"ஆமாம், அதற்காக..." மதுக்கடையில் இருந்த ஒரு பெண்மணி சொன்னாள், "போர்க்காலத்தில் பிராங்க் பல கஷ்டங்களை அனுபவித்தார். அவருக்கு அமைதியான வாழ்க்கை தான் பிடிக்கும். அதற்காக அவரை..."

"அப்படியானால், பின் பக்கக் கதவின் சாவி வேறு யாரிடம் இருந்தது?" என்று சமையல்காரி அதட்டலாகக் கேட்டாள்.

"தோட்டக்காரர் வீட்டில் நீண்ட காலமாக ஒரு கூடுதல் சாவி தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறது! நேற்று இரவு கதவு உடைக்கப்படவில்லை! ஜன்னல்களும் உடையவில்லை! நாங்கள் தூங்கிக் கொண்டிருந்தபோது பிராங்க் அந்தப் பெரிய வீட்டுக்குள் பதுங்கிச் சென்றிருக்க முடியும்..."

கிராமவாசிகள் ஒருவரை ஒருவர் சந்தேகத்தோடு பார்த்துக் கொண்டனர்.

"அவர் முகத்தைப் பார்க்கும் போதே எனக்குச் சந்தேகமாகத்தான் இருந்தது," என்று அங்கிருந்த ஒருவர் முணுமுணுத்தார்.

"போர் அவரை ஒரு மாதிரியாக மாற்றிவிட்டது," என்று அந்த விடுதி உரிமையாளர் சொன்னார்.

"பிராங்கிடம் வம்பு வைத்துக்கொள்ளக் கூடாது என்று நான் முன்பே உன்னிடம் சொன்னேன் அல்லவா, டாட்?" என்று மூலையில் இருந்த ஒரு பெண் உற்சாகத்துடன் கேட்டாள்.

"பயங்கரமான கோபக்காரர்," என்று டாட் தலையாட்டினாள். "அவர் சிறுவனாக இருந்தபோது எனக்கு நினைவிருக்கிறது..."

மறுநாள் காலைக்குள், லிட்டில் ஹேங்கிள்டன் கிராமத்தில் இருந்த யாருக்கும் பிராங்க் பிரைஸ் தான் ரிடில் குடும்பத்தைக் கொன்றார் என்பதில் துளியும் சந்தேகம் இருக்கவில்லை.

ஆனால் பக்கத்து ஊரான கிரேட் ஹேங்கிள்டனில் உள்ள பாழடைந்த காவல் நிலையத்தில், தான் நிரபராதி என்று பிராங்க் பிடிவாதமாகத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். ரிடில் குடும்பம் இறந்த அன்று, அந்த வீட்டின் அருகே தான் பார்த்த ஒரே நபர் ஒரு பதின்ம வயது சிறுவன் என்றும், முன்பின் தெரியாத அந்தச் சிறுவன் கருப்பு நிறக் கூந்தலும் வெளிறிய முகமும் கொண்டிருந்தான் என்றும் கூறினார். கிராமத்தில் வேறு யாரும் அப்படி ஒரு சிறுவனைப் பார்க்கவில்லை, அதனால் பிராங்க் தான் அந்தச் சிறுவனைப் பற்றிப் பொய் சொல்கிறார் என்று போலீசார் உறுதியாக நம்பினர்.

நிலைமை பிராங்கிற்கு மிகவும் பாதகமாக இருந்த அந்த நேரத்தில், ரிடில் குடும்பத்தினரின் உடல் பரிசோதனை அறிக்கை வந்தது. அது அனைத்தையும் மாற்றியது.

காவல்துறையினர் இதற்கு முன்பு இவ்வளவு விசித்திரமான ஒரு அறிக்கையைப் படித்ததே இல்லை. மருத்துவர் குழு ஒன்று உடல்களைப் பரிசோதித்துவிட்டு, ரிடில்ஸ் குடும்பத்தினர் யாரும் விஷம் கொடுத்தோ, கத்தியால் குத்தப்பட்டோ, சுடப்பட்டோ, கழுத்து நெரிக்கப்பட்டோ அல்லது மூச்சுத் திணறடிக்கப்பட்டோ கொல்லப்படவில்லை என்றும், அவர்களுக்கு எந்தவிதமான காயமும் ஏற்படவில்லை என்றும் முடிவு செய்தது. உண்மையில் (அந்த அறிக்கை ஒருவித குழப்பமான தொனியில் தொடர்ந்தது), அவர்கள் அனைவரும் இறந்துவிட்டார்கள் என்பதைத் தவிர, மற்றபடி உடல்நிலை மிகச் சரியாகவே இருந்தது. எப்படியாவது ஏதாவது ஒரு காரணத்தைக் கண்டுபிடித்துவிட வேண்டும் என்ற முனைப்பில் இருந்த மருத்துவர்கள் ஒன்று மட்டும் குறிப்பிட்டிருந்தார்கள்: அவர்கள் ஒவ்வொருவர் முகத்திலும் ஒருவிதமான மரண பயம் தெரிந்ததாகச் சொன்னார்கள். ஆனால் விரக்தியில் இருந்த காவல்துறை கேட்டது, "ஒரே நேரத்தில் மூன்று பேர் பயத்திலேயே செத்துப் போனார்கள் என்று யாராவது கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா?"

ரிடில்ஸ் குடும்பத்தினர் கொலை செய்யப்பட்டார்கள் என்பதற்கு எந்த ஆதாரமும் இல்லாததால், ஃபிராங்கை விடுவிக்க காவல்துறை நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டது. அவர்கள் லிட்டில் ஹேங்கிள்டன் தேவாலய இடுகாட்டில் அடக்கம் செய்யப்பட்டனர். அவர்களின் கல்லறைகள் கொஞ்சக் காலத்திற்கு மக்களின் ஆர்வத்திற்குரிய இடமாக இருந்தன. எல்லோரும் ஆச்சரியப்படும் வகையில், பலத்த சந்தேகங்களுக்கு மத்தியிலும் ஃபிராங்க் பிரைஸ் மீண்டும் ரிடில் ஹவுஸ் வளாகத்தில் உள்ள தனது குடிசைக்கே திரும்பினார்.

"'ஹேங்க்டு மேன்' விடுதியில் டாட் சொன்னார்: "காவல்துறை என்ன வேண்டுமானாலும் சொல்லட்டும், என்னைப் பொறுத்தவரை அவர்தான் அவர்களைக் கொன்றார். அவருக்குக் கொஞ்சம் கூட மானம் இருந்தால், அவர் செய்த காரியம் எங்களுக்குத் தெரியும் என்பதை உணர்ந்து இந்த ஊரை விட்டுப் போயிருக்க வேண்டும்."

ஆனால் ஃபிராங்க் வெளியேறவில்லை. ரிடில் ஹவுஸுக்கு அடுத்தடுத்து வந்த குடும்பங்களுக்காகத் தோட்ட வேலைகளைச் செய்துகொண்டு அங்கேயே தங்கிவிட்டார். ஆனால் எந்தக் குடும்பமும் அங்கு நீண்ட காலம் தங்கவில்லை. ஒருவேளை ஃபிராங்கின் இருப்பும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம், புதிய உரிமையாளர்கள் அந்த இடத்தில் ஏதோ ஒரு கெட்ட உணர்வு இருப்பதாகச் சொன்னார்கள். ஆட்கள் நடமாட்டம் இல்லாததால் அந்த வீடு பாழடையத் தொடங்கியது.

தற்போது ரிடில் ஹவுஸின் உரிமையாளராக இருக்கும் அந்தப் பணக்காரர் அங்கு வசிப்பதும் இல்லை, அதை எதற்கும் பயன்படுத்துவதும் இல்லை. அவர் அதை "வரி காரணங்களுக்காக" (tax reasons) வைத்திருப்பதாக கிராமத்தில் பேசிக்கொண்டார்கள், ஆனால் அது என்னவென்று யாருக்கும் தெளிவாகத் தெரியவில்லை. இருப்பினும், அந்தப் பணக்கார உரிமையாளர் ஃபிராங்கிற்குத் தோட்ட வேலைக்காகத் தொடர்ந்து ஊதியம் வழங்கி வந்தார். ஃபிராங்கிற்கு இப்போது எழுபத்தேழு வயது நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. காதுகள் சரியாகக் கேட்கவில்லை, கால் வலி முன்பை விட அதிகமாக இருந்தது. ஆனாலும், களைகள் மண்டத் தொடங்கினாலும், நல்ல வானிலை நிலவும் நாட்களில் அவர் பூச்செடிகளுக்கு இடையே வேலை செய்துகொண்டிருப்பதைப் பார்க்க முடிந்தது.

ஃபிராங்க் போராட வேண்டியது வெறும் களைகளுடன் மட்டுமல்ல. கிராமத்து சிறுவர்கள் ரிடில் ஹவுஸ் ஜன்னல்கள் மீது கல் எறிவதைத் வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தனர். ஃபிராங்க் மிகவும் சிரத்தை எடுத்து சமமாகப் பராமரிக்கும் புல்வெளிகளின் மீது அவர்கள் சைக்கிள் ஓட்டுவார்கள். ஒருமுறை அல்லது இருமுறை, துணிச்சல் இருந்தால் உள்ளே சென்று காட்டுங்கள் பார்க்கலாம் என்ற சவாலுக்காக அந்தப் பழைய வீட்டுக்குள் அத்துமீறி நுழைந்தனர். அந்த வீட்டின் மீதும் அதன் வளாகத்தின் மீதும் ஃபிராங்க் வைத்திருக்கும் அதீத பற்றுதல் ஒருவித பித்து நிலைக்குச் சமமானது என்பதை அவர்கள் அறிவார்கள். அவர் தனது கைத்தடியை ஆட்டிக்கொண்டு, கரகரப்பான குரலில் கத்தியபடி தோட்டத்தைக் கடந்து நொண்டியபடி வருவதைப் பார்ப்பது அவர்களுக்கு வேடிக்கையாக இருந்தது. ஃபிராங்கைப் பொறுத்தவரை, தன் பெற்றோர்கள் மற்றும் தாத்தா பாட்டிகளைப் போலவே இந்தச் சிறுவர்களும் தன்னை ஒரு கொலையாளி என்று கருதுவதால்தான் இப்படித் துன்புறுத்துவதாக நம்பினார். எனவே, ஆகஸ்ட் மாதத்தின் ஒரு இரவு ஃபிராங்க் விழித்தபோது, அந்தப் பழைய வீட்டில் ஏதோ ஒரு விசித்திரமான விஷயத்தைக் கண்டார்; சிறுவர்கள் தன்னைத் தண்டிக்க இன்னும் ஒரு படி மேலே சென்றுவிட்டார்கள் என்றுதான் அவர் சாதாரணமாக நினைத்துக்கொண்டார்.

ஃபிராங்கின் அந்தப் பலவீனமான கால்தான் அவரைத் தூக்கத்திலிருந்து எழுப்பியது; வயது முதிர்வின் காரணமாக வலி முன் எப்போதும் இல்லாத அளவுக்குக் கடுமையாக இருந்தது. முழங்கால் விறைப்பைக் குறைக்கத் தனது சுடுதண்ணீர் பையில் (hot-water bottle) மீண்டும் தண்ணீர் நிரப்பும் எண்ணத்துடன் அவர் எழுந்து நொண்டியபடி கீழே சமையலறைக்குச் சென்றார். சிங்க் அருகே நின்றுகொண்டு கெட்டிலில் தண்ணீர் நிரப்பும்போது, ரிடில் ஹவுஸை அண்ணாந்து பார்த்த அவருக்கு மேல் மாடி ஜன்னல்களில் வெளிச்சம் மின்னுவது தெரிந்தது. அங்கு என்ன நடக்கிறது என்பதை ஃபிராங்க் உடனே புரிந்துகொண்டார். சிறுவர்கள் மீண்டும் வீட்டுக்குள் நுழைந்திருக்கிறார்கள், அந்த ஒளி அசைந்தாடும் விதத்தைப் பார்த்தால் அவர்கள் தீ வைத்திருப்பார்கள் என்று தோன்றியது.

ஃபிராங்கிடம் தொலைபேசி ஏதும் இல்லை; அதுமட்டுமன்றி, ரிடில்ஸ் மரணம் குறித்துத் தன்னை விசாரணைக்கு அழைத்துச் சென்றதிலிருந்து அவருக்குக் காவல்துறையின் மீது ஆழ்ந்த அவநம்பிக்கை இருந்தது. உடனே கெட்டிலை கீழே வைத்த அவர், தன் பலவீனமான கால் ஒத்துழைத்த வரை எவ்வளவு வேகமாக முடியுமோ அவ்வளவு வேகமாகத் திரும்பவும் மேலே ஓடினார். விரைவில் உடை மாற்றிக்கொண்டு சமையலறைக்கு வந்தவர், கதவருகே இருந்த கொக்கியிலிருந்து ஒரு துருப்பிடித்த பழைய சாவியை எடுத்தார். சுவரோரம் சாய்ந்து வைக்கப்பட்டிருந்த தனது கைத்தடியை எடுத்துக்கொண்டு அந்த இருள் சூழ்ந்த இரவில் கிளம்பினார். 

ரிடில் மாளிகையின் முன் கதவிலோ அல்லது ஜன்னல்களிலோ அவை வலுக்கட்டாயமாகத் திறக்கப்பட்டதற்கான எந்த அறிகுறியும் இல்லை. ஃபிராங்க் அந்த வீட்டின் பின்புறத்திற்கு நொண்டியபடி நடந்து சென்றார்; அங்கே படர்செடிகளால் (ivy) முழுவதுமாக மறைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு கதவை அடைந்ததும், தன்னிடமிருந்த பழைய சாவியை எடுத்து பூட்டில் நுழைத்து, சத்தமில்லாமல் கதவைத் திறந்தார்.

அவர் ஒரு பெரிய குகை போன்ற சமையலறைக்குள் நுழைந்தார். பல ஆண்டுகளாக ஃபிராங்க் அந்த அறைக்குள் நுழைந்ததே இல்லை; இருப்பினும், அது மிகவும் இருட்டாக இருந்தபோதிலும், ஹாலுக்குச் செல்லும் கதவு எங்கே இருக்கிறது என்று அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது. அழுகிய வாடை மூக்கைத் துளைக்க, மேல்தளத்திலிருந்து ஏதேனும் காலடிச் சத்தமோ அல்லது பேச்சரவமோ கேட்கிறதா என்று கூர்ந்து கவனித்தபடி, தடவிக்கொண்டே முன்னேறினார். அவர் ஹாலை அடைந்தார். முன் கதவின் இருபுறமும் இருந்த பெரிய ஜன்னல்கள் வழியாக வந்த வெளிச்சத்தால் அந்த இடம் சற்றே வெளிச்சமாக இருந்தது. படிக்கட்டுகளில் ஏறத் தொடங்கிய அவர், அங்கிருந்த தடிமனான தூசியைத் தனக்குள் நன்றியுடன் நினைத்துக்கொண்டார்; ஏனெனில், அது அவரது காலடிச் சத்தத்தையும் கைத்தடியின் சத்தத்தையும் வெளியே கேட்காமல் தடுத்தது.

மாடிக்கு வந்ததும், ஃபிராங்க் வலதுபுறம் திரும்பினார். அத்துமீறி நுழைந்தவர்கள் எங்கே இருக்கிறார்கள் என்பதை அவர் உடனே கண்டுகொண்டார்: அந்த நடைபாதையின் கடைசியில் ஒரு கதவு லேசாகத் திறந்திருந்தது. அதன் இடுக்கின் வழியாக ஒரு மினுமினுக்கும் ஒளி கசிந்து, கரிய தரையின் குறுக்கே ஒரு நீண்ட தங்கக் கோடு போல விழுந்திருந்தது. ஃபிராங்க் தனது கைத்தடியை உறுதியாகப் பற்றியபடி, மெல்ல மெல்ல அந்த அறைக்கு மிக அருகில் சென்றார். நுழைவாயிலுக்குச் சற்று அருகிலேயே இருந்ததால், அவருக்கு அந்த அறையின் ஒரு பகுதி தெரிந்தது.

அறைக்குள் இருந்த கணப்பில் (grate) தீ எரியூட்டப்பட்டிருப்பதை அவர் இப்போது கண்டார். இது அவருக்கு ஆச்சரியத்தை அளித்தது. அப்போது உள்ளே ஒரு மனிதனின் குரல் கேட்கவே, அவர் அப்படியே நின்று மிகவும் கவனமாகக் கேட்கத் தொடங்கினார்; அந்தக் குரல் மிகவும் பயந்து நடுங்குவது போலத் தொனித்தது.

"என் பிரபுவே, உங்களுக்கு இன்னும் பசியாக இருந்தால், பாட்டிலில் இன்னும் கொஞ்சம் இருக்கிறது."

"பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம்," என்றது இரண்டாவது குரல். அதுவும் ஒரு மனிதனுடைய குரல்தான் - ஆனால் அது விசித்திரமான ஒரு கீச்சுக்குரலாகவும், திடீரென வீசும் பனிக்காற்றைப் போலக் குளிர்ச்சியாகவும் இருந்தது. அந்தக் குரலில் ஏதோ ஒன்று ஃபிராங்கின் பிடரி மயிரைச் சிலிர்க்க வைத்தது. "என்னை நெருப்பிற்கு அருகில் நகர்த்து, வார்ம்டெய்ல் (Wormtail)."

நன்றாகக் கேட்பதற்காக ஃபிராங்க் தனது வலது காதைத் கதவை நோக்கிச் சாய்த்தார். ஒரு பாட்டிலை கடினமான தரை மீது வைக்கும் 'கிளிங்க்' என்ற சத்தமும், அதைத் தொடர்ந்து ஒரு கனமான நாற்காலியைத் தரையில் இழுக்கும் உராய்வுச் சத்தமும் கேட்டது. முதுகைக் கதவுப் பக்கம் காட்டியபடி, ஒரு குள்ளமான மனிதன் அந்த நாற்காலியைத் தள்ளிக் கொண்டு போவதை ஃபிராங்க் ஒரு நிமிடம் கண்டார். அவன் நீண்ட கருப்பு அங்கியையும், தலையின் பின்புறம் ஒரு வழுக்கைத் திட்டையும் கொண்டிருந்தான். பிறகு அவன் மீண்டும் பார்வைக்கு அப்பால் சென்றான்.

"நாகினி எங்கே?" என்று அந்தக் குளிர்ந்த குரல் கேட்டது.

"என- எனக்குத் தெரியவில்லை பிரபுவே," என்றது முதல் குரல் பதற்றத்துடன். "அவள் வீட்டைச் சுற்றிப் பார்க்கச் சென்றிருக்கிறாள் என்று நினைக்கிறேன்...."

"நாம் உறங்கச் செல்வதற்கு முன் அவளிடமிருந்து விஷத்தைக் கறந்துவிடு, வார்ம்டெய்ல்," என்றது இரண்டாவது குரல். "இரவில் எனக்கு உணவு தேவைப்படும். இந்தப் பயணம் என்னை மிகவும் சோர்வடையச் செய்துவிட்டது."

புருவத்தைச் சுருக்கியபடி, ஃபிராங்க் தனது நல்ல காதை இன்னும் கதவருகே கொண்டு சென்று மிகவும் உன்னிப்பாகக் கவனித்தார். ஒரு சிறிய இடைவேளைக்குப் பிறகு, வார்ம்டெய்ல் என்று அழைக்கப்பட்டவன் மீண்டும் பேசினான்.

"பிரபுவே, நாம் இன்னும் எவ்வளவு காலம் இங்கே தங்கப் போகிறோம் என்று நான் தெரிந்து கொள்ளலாமா?"

"ஒரு வாரம்," என்றது அந்தக் குளிர்ந்த குரல். "ஒருவேளை அதற்கும் மேல். இந்த இடம் ஓரளவுக்கு வசதியாக இருக்கிறது, இப்போதே திட்டத்தை முன்னெடுக்க முடியாது. 'க்விடிச் உலகக் கோப்பை' (Quidditch World Cup) முடியும் வரை காத்திருக்காமல் செயல்படுவது முட்டாள்தனமானது."

ஃபிராங்க் தனது கரடுமுரடான விரலை காதுக்குள் விட்டு ஆட்டினார். காது அழுக்கு அதிகமாக சேர்ந்திருப்பதால்தான், 'க்விடிச்' என்ற ஒரு வார்த்தை இல்லாத வார்த்தையைத் தான் கேட்டதாக அவர் நினைத்துக்கொண்டார்.

"க்- க்விடிச் உலகக் கோப்பையா, பிரபுவே?" என்றான் வார்ம்டெய்ல்.

(ஃபிராங்க் தனது விரலை இன்னும் ஆவேசமாக காதுக்குள் விட்டு குடைந்தார்.) "என்னை மன்னியுங்கள் பிரபுவே, ஆனால் உலகக் கோப்பை முடியும் வரை நாம் ஏன் காத்திருக்க வேண்டும் என்று எனக்குப் புரியவில்லை?"

"ஏனென்றால் முட்டாளே, இந்தத் தருணத்தில் உலகம் முழுவதிலுமிருந்து மந்திரவாதிகள் (wizards) இந்த நாட்டுக்குள் வந்து குவிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். மந்திர அமைச்சகத்தைச் (Ministry of Magic) சேர்ந்த ஒவ்வொரு அதிகாரியும் பணியில் இருப்பார்கள்; வழக்கத்திற்கு மாறான செயல்கள் ஏதேனும் நடக்கிறதா என்று கண்காணித்துக் கொண்டும், அடையாளங்களைச் சரிபார்த்துக் கொண்டும் இருப்பார்கள். சாதாரண மனிதர்கள் (Muggles) எதையும் கவனித்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக அவர்கள் பாதுகாப்பில் மிகவும் வெறியாக இருப்பார்கள். அதனால் தான் நாம் காத்திருக்கிறோம்."

ஃபிராங்க் தனது காதைச் சுத்தம் செய்யும் முயற்சியை நிறுத்தினார். "மந்திர அமைச்சகம்," "மந்திரவாதிகள்" மற்றும் "மகுள்ஸ் (Muggles)" போன்ற வார்த்தைகளை அவர் தெளிவாகக் கேட்டார். வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது, இந்த வார்த்தைகள் ஏதோ ஒரு ரகசியத்தைக் குறிக்கின்றன. இப்படி ரகசியக் குறியீடுகளில் பேசுபவர்கள் ஒற்றர்களாகவோ அல்லது குற்றவாளிகளாகவோ தான் இருக்க முடியும் என்று ஃபிராங்க் நினைத்தார். அவர் தனது கைத்தடியை மீண்டும் ஒருமுறை பலமாகப் பற்றிக்கொண்டு, இன்னும் கூர்ந்து கவனித்தார்.

"அப்படியானால், தங்கள் எண்ணத்தில் தாங்கள் இன்னும் உறுதியாகத் தான் இருக்கிறீர்களா, பிரபுவே?" என்று வார்ம்டெய்ல் அமைதியாகக் கேட்டான்.

"நிச்சயமாக நான் உறுதியாக இருக்கிறேன், வார்ம்டெய்ல்." இப்போது அந்தப் பனிக்காற்று போன்ற குரலில் ஒரு மிரட்டல் தொனி இருந்தது.

சிறிது நேர மௌனத்திற்குப் பிறகு, வார்ம்டெய்ல் தனது தைரியத்தை இழப்பதற்கு முன் சொல்லிவிட வேண்டும் என்ற வேகத்தில் வார்த்தைகளைக் கொட்டினான்:

"பிரபுவே, இதை ஹாரி பாட்டர் (Harry Potter) இல்லாமலேயே செய்து முடிக்க முடியும்."

மீண்டும் ஒரு நீண்ட மௌனம் நிலவியது. பிறகு, "ஹாரி பாட்டர் இல்லாமலா?" என்று இரண்டாவது குரல் மென்மையாகக் கேட்டது. "புரிகிறது..."

"பிரபுவே, அந்தப் பையன் மீதான அக்கறையினால் நான் இதைச் சொல்லவில்லை!" என்று வார்ம்டெய்ல் கரகரப்பான குரலில் கத்தினான். "அந்தப் பையன் எனக்கு ஒன்றுமே இல்லை, ஒரு பொருட்டே இல்லை! நாம் வேறொரு மந்திரவாதியைப் பயன்படுத்தினால் - யாராவது ஒரு மந்திரவாதியை - இந்த வேலையை இன்னும் சீக்கிரமாகச் செய்து முடிக்கலாம்! நீங்கள் என்னைச் சிறிது காலம் இங்கிருந்து செல்ல அனுமதித்தால், பொருத்தமான ஒரு ஆளுடன் இன்னும் இரண்டு நாட்களில் நான் திரும்பி வருவேன். நான் எவ்வளவு திறமையாக உருமாறிக்கொள்வேன் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா..."

"எனக்கு இன்னொரு மந்திரவாதி தேவைப்படுவது உண்மைதான்," என்று அந்தத் தண்மையான குரல் மென்மையாகச் சொன்னது.

"என் பிரபுவே, அதுதான் சரியாக இருக்கும்," என்று வார்ம்டைல் (Wormtail) இப்போது நிம்மதி பெருமூச்சுடன் சொன்னான். "ஹாரி பாட்டரை நெருங்குவது மிகவும் கடினமான காரியம், அவன் அவ்வளவு பாதுகாப்பாக இருக்கிறான்—"

"அதனால் எனக்குப் பதிலாக வேறொருவரை அழைத்து வர நீயே முன்வருகிறாயா? எனக்கு என்னவோ... ஒருவேளை என்னைப் பராமரிக்கும் பணி உனக்குச் சலிப்பைத் தந்துவிட்டதோ, வார்ம்டைல்? இந்தப் திட்டத்தைக் கைவிடலாம் என்ற உனது ஆலோசனையானது, என்னைவிட்டு ஓடிப் போவதற்கான ஒரு முயற்சியன்றி வேறென்ன?"

"என் பிரபுவே! நா- நான் உங்களை விட்டுப் போக விரும்பவில்லை, ஒருபோதும் இல்லை—"

"என்னிடம் பொய் சொல்லாதே!" என்று அந்த இரண்டாவது குரல் சீறியது. "உன்னால் என்னை ஏமாற்ற முடியாது, வார்ம்டைல்! நீ மீண்டும் என்னிடம் வந்ததை எண்ணி வருந்துகிறாய். என்னைப் பார்த்தாலே உனக்கு அருவருப்பாக இருக்கிறது. நீ என்னைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் முகம் சுளிப்பதையும், என்னைத் தொடும்போது நடுங்குவதையும் என்னால் உணர முடிகிறது."

"இல்லை! பிரபுவின் மீதான எனது பக்தி—"

"உனது பக்தி என்பது கோழைத்தனத்தைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை. உனக்குச் செல்ல வேறு இடம் இருந்திருந்தால் நீ இங்கே வந்திருக்கவே மாட்டாய். சில மணி நேரத்திற்கு ஒருமுறை எனக்கு உணவு தேவைப்படும்போது, நீ இல்லாமல் நான் எப்படி உயிர் பிழைப்பேன்? நாகினி (Nagini) யிடம் விஷம் கறப்பது யார்?"

"ஆனால் நீங்கள் இப்போது முன்பை விட வலிமையாகத் தெரிகிறீர்களே, என் பிரபுவே—"

"பொய்யன்," என்று அந்த இரண்டாவது குரல் மூச்சிரைத்தது. "நான் வலிமை பெறவில்லை, உனது இந்தத் திறமையற்ற பராமரிப்பில் நான் பெற்ற அந்தச் சிறிய முன்னேற்றத்தைக் கூட, நான் சில நாட்கள் தனியாக இருந்தால் இழந்துவிடுவேன். அமைதியாக இரு!"

தொடர்ச்சியின்றி உளறிக்கொண்டிருந்த வார்ம்டைல், உடனே வாயடைத்துப் போனான். சில வினாடிகளுக்கு, நெருப்பு எரியும் சத்தத்தைத் தவிர பிராங்கிற்கு வேறொன்றும் கேட்கவில்லை. பிறகு அந்த இரண்டாவது மனிதன் மீண்டும் ஒரு கிசுகிசுப்பான குரலில் பேசினான்.

"அந்தச் சிறுவனை நான் பயன்படுத்துவதற்கு எனக்குத் தகுந்த காரணங்கள் உள்ளன, அதை ஏற்கனவே உனக்கு விளக்கியும் இருக்கிறேன்; அவனைத் தவிர வேறு யாரையும் நான் பயன்படுத்தப் போவதில்லை. நான் பதிமூன்று வருடங்கள் காத்திருந்துவிட்டேன். இன்னும் சில மாதங்கள் காத்திருப்பதால் ஒன்றும் குறைந்துவிடாது. அந்தச் சிறுவனைச் சுற்றியுள்ள பாதுகாப்பைப் பொறுத்தவரை, எனது திட்டம் பலனளிக்கும் என்று நான் நம்புகிறேன். இதற்குத் தேவையெல்லாம் உன்னிடமிருந்து கொஞ்சம் துணிச்சல்தான் வார்ம்டைல்—லார்ட் வோல்ட்மார்ட்டின் (Lord Voldemort) முழுக்கோபத்திற்கும் நீ ஆளாக விரும்பவில்லை என்றால், அந்தத் துணிச்சலை நீயாகவே வரவழைத்துக்கொள்—"

"என் பிரபுவே, நான் பேசியாக வேண்டும்!" என்றான் வார்ம்டைல், அவன் குரலில் இப்போது பீதி தெரிந்தது. "நமது பயணம் முழுவதும் இந்தத் திட்டத்தை நான் என் மனதில் அசைபோட்டுக் கொண்டே வந்தேன் பிரபு... பெர்த்தா ஜோர்க்கின்ஸின் (Bertha Jorkins) மறைவு நீண்ட காலத்திற்குத் தெரியாமல் போகாது, நாம் மேலே தொடர்ந்தால், நான் கொலை செய்தால்—"

"இருந்தால்?" என்று அந்த இரண்டாவது குரல் கிசுகிசுத்தது. "இருந்தால்? நீ இந்தத் திட்டத்தைப் பின்பற்றினால், வார்ம்டைல், வேறு யாராவது இறந்தார்கள் என்பது அந்த அமைச்சகத்திற்குத் (Ministry) தெரிய வேண்டிய அவசியமே இருக்காது. நீ அதை சத்தமில்லாமல், எந்தப் பரபரப்பும் இல்லாமல் செய்ய வேண்டும்; இதை நானே செய்ய வேண்டும் என்றுதான் விரும்புகிறேன், ஆனால் எனது தற்போதைய நிலையில்... வார்ம்டைல் கவனி, இன்னும் ஒரே ஒரு மரணம், அதன் பிறகு ஹாரி பாட்டரை அடைவதற்கான நமது வழி தெளிவாகிவிடும். இதை நீ தனியாகச் செய்ய வேண்டுமென்று நான் சொல்லவில்லை. அதற்குள், எனது விசுவாசமான ஊழியன் மீண்டும் நம்முடன் இணைந்துவிடுவான்—"

"நானும் ஒரு விசுவாசமான ஊழியன் தான்," என்று வார்ம்டைல் சொன்னான், அவன் குரலில் ஒரு மெல்லிய வருத்தம் கலந்த பிடிவாதம் தெரிந்தது.

"வார்ம்டைல், எனக்குத் தேவையெல்லாம் அறிவுள்ள ஒருவர், யாருடைய விசுவாசம் ஒருபோதும் ஊசலாடியதே இல்லையோ அப்படிப்பட்ட ஒருவர்; துரதிர்ஷ்டவசமாக, உன்னிடம் இந்த இரண்டு தகுதிகளுமே இல்லை."

"நான் தான் உங்களைக் கண்டுபிடித்தேன்," என்று வார்ம்டைல் சொன்னான், அவன் குரலில் இப்போது நிச்சயமாக ஒரு கோபம் கலந்த ஆதங்கம் வெளிப்பட்டது. "உங்களைக் கண்டுபிடித்தது நான் தான். பெர்த்தா ஜோர்க்கின்ஸை உங்களிடம் கொண்டு வந்ததும் நான் தான்."

"அது உண்மைதான்," என்று அந்த இரண்டாவது மனிதன் கேலியாகச் சொன்னான். "உன்னிடமிருந்து இவ்வளவு புத்திசாலித்தனமான ஒரு செயலை நான் எதிர்பார்த்திருக்கவே மாட்டேன், வார்ம்டைல்... உண்மையைச் சொல்லப்போனால், நீ அவளைப் பிடித்தபோது அவள் இவ்வளவு தூரம் பயன்படுவாள் என்பது உனக்கே தெரிந்திருக்கவில்லை, அல்லவா?"

"நா- நான் அவள் பயன்படுவாள் என்றுதான் நினைத்தேன், என் பிரபுவே—"

"பொய்யன்," என்று அந்த இரண்டாவது குரல் மீண்டும் சொன்னது, அதில் ஒரு கொடூரமான ஏளனம் முன்னைவிட அதிகமாகத் தெரிந்தது. "இருந்தாலும், அவள் கொடுத்த தகவல்கள் விலைமதிப்பற்றவை என்பதை நான் மறுக்கவில்லை. அது இல்லாமல், என்னால் இந்தத் திட்டத்தைத் தீட்டியிருக்கவே முடியாது; அதற்காக உனக்கு ஒரு சன்மானம் கிடைக்கும், வார்ம்டைல். எனக்காக ஒரு முக்கியமான பணியைச் செய்யும் வாய்ப்பை உனக்குத் தருவேன், அந்தப் பணியைச் செய்ய எனது சீடர்களில் பலர் தங்களின் வலது கையையே கொடுக்கத் துணிவார்கள்...."

"நி- நிஜமாகவா, என் பிரபுவே? அது என்ன?" வார்ம்டைல் மீண்டும் பீதியுடன் கேட்டான்.

"ஆ, வார்ம்டைல், அந்த இன்ப அதிர்ச்சியை நான் இப்போதே சொல்லிவிட வேண்டும் என விரும்புகிறாயா? உனது பங்கு கதையின் இறுதியில் வரும்... ஆனால் நான் உனக்கு வாக்குறுதி அளிக்கிறேன், பெர்த்தா ஜோர்க்கின்ஸ் எவ்வளவு பயனுள்ளதாக இருந்தாளோ, அதே போன்ற கௌரவம் உனக்கும் கிடைக்கும்."

"நீங்கள்... நீங்கள்..." வார்ம்டைலின் குரல், வாய் உலர்ந்து போனதைப் போல திடீரென கரகரப்பாக ஒலித்தது. "நீங்கள்... என்னையும்... கொல்லப் போகிறீர்களா?"

"வார்ம்டைல், வார்ம்டைல்," என்று அந்தத் தண்மையான குரல் நயமாகச் சொன்னது, "நான் ஏன் உன்னைக் கொல்லப் போகிறேன்? பெர்த்தாவை நான் கொல்ல வேண்டிய அவசியம் இருந்ததால் கொன்றேன். எனது விசாரணைக்குப் பிறகு அவள் எதற்கும் லாயக்கற்றவளாக, முற்றிலும் பயனற்றவளாகிப் போனாள். அதுமட்டுமல்லாமல், அவள் விடுமுறைப் பயணத்தின் போது உன்னைச் சந்தித்த செய்தியுடன் அமைச்சகத்திற்குத் திரும்பியிருந்தால், சங்கடமான கேள்விகள் கேட்கப்பட்டிருக்கும். இறந்துவிட்டதாகக் கருதப்படும் மந்திரவாதிகள், வழியோரத்து விடுதிகளில் மந்திர அமைச்சகத்தைச் சேர்ந்த சூனியக்காரிகளைச் சந்திப்பதைத் தவிர்ப்பதுதான் நல்லது...."

வார்ம்டைல் மிகத் தாழ்ந்த குரலில் ஏதோ முணுமுணுத்தான், அது பிராங்கிற்குச் சரியாகக் கேட்கவில்லை; ஆனால் அதைக் கேட்டு அந்த இரண்டாவது மனிதன் சிரித்தான்—அவன் பேச்சைப் போலவே மிகக் குளிர்ச்சியான, உணர்ச்சியற்ற சிரிப்பு அது.

"அவளுடைய நினைவாற்றலை நாம் மாற்றியமைத்திருக்கலாம் இல்லையா? ஆனால், நினைவாற்றலை மாற்றும் மந்திரங்களை (Memory Charms) ஒரு வலிமையான மந்திரவாதியால் முறியடிக்க முடியும். அவளை விசாரிக்கும் போது நானே அதை நிரூபித்தேன். அவளிடமிருந்து நான் பெற்ற தகவல்களைப் பயன்படுத்தாமல் இருப்பது, அவளது நினைவாற்றலுக்கு நாம் செய்யும் அவமானமாக அமையும், வார்ம்டைல்."

தாழ்வாரத்தில் நின்றுகொண்டிருந்த பிராங்கிற்கு, தனது கைத்தடியைப் பிடித்திருந்த கை வேர்வையினால் வழுக்குவதை திடீரென உணர்ந்தான். அந்தத் தண்மையான குரலுக்குச் சொந்தக்காரன் ஒரு பெண்ணைக் கொலை செய்திருக்கிறான். எந்தவித குற்ற உணர்ச்சியும் இல்லாமல், அதைப் பற்றி மிகச் சாதாரணமாக, கேலியாகப் பேசிக் கொண்டிருக்கிறான். அவன் ஒரு ஆபத்தான பைத்தியக்காரன். அதுமட்டுமில்லாமல், அவன் இன்னும் பல கொலைகளைச் செய்யத் திட்டமிடுகிறான் — ஹாரி பாட்டர் என்ற அந்தச் சிறுவன், அவன் யாராக இருந்தாலும் சரி, இப்போது ஆபத்தில் இருக்கிறான்.

தான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பது பிராங்கிற்குத் தெரிந்திருந்தது. காவல்துறையிடம் செல்வதற்கு இதுதான் சரியான நேரம். வீட்டிலிருந்து மெதுவாக வெளியே நழுவி, கிராமத்திலுள்ள தொலைபேசிப் பெட்டிக்கு நேராகச் சென்றுவிட வேண்டும்... ஆனால், அந்தத் தண்மையான குரல் மீண்டும் பேசத் தொடங்கியது. பிராங் தன் முழு சக்தியையும் திரட்டி அதைக் கேட்பதற்காக, அசைய முடியாமல் நின்ற இடத்திலேயே உறைந்து நின்றான்.

"இன்னும் ஒரு கொலை... ஹாக்வார்ட்ஸில் (Hogwarts) இருக்கும் எனது விசுவாசமான ஊழியன்... ஹாரி பாட்டர் இப்போது என் கைவசம் இருப்பதைப் போன்றவன்தான், வார்ம்டைல். இது முடிவு செய்யப்பட்டுவிட்டது. இதில் இனி விவாதிக்க எதுவும் இல்லை. ஆனால் அமைதியாக இரு... நாகினி வரும் சத்தம் கேட்கிறது என்று நினைக்கிறேன்..."

அடுத்த நொடி அந்த மனிதனின் குரல் மாறியது. பிராங் அதுவரை கேட்டிராத விசித்திரமான ஒலிகளை அவன் எழுப்பத் தொடங்கினான்; மூச்சு விடாமல் சீறுவது போன்றும் துப்புவது போன்றும் அந்தச் சத்தம் இருந்தது. அவனுக்கு ஏதோ வலிப்பு வந்துவிட்டது என்றே பிராங் நினைத்தான்.

அப்போது, இருண்ட அந்தப் பாதையில் தனக்குப் பின்னால் ஏதோ நகரும் சத்தம் பிராங்கிற்குக் கேட்டது. அவன் திரும்பிப் பார்த்தபோது, பயத்தால் அப்படியே ஸ்தம்பித்துப் போனான்.

இருண்ட தாழ்வாரத் தரையில் ஏதோ ஒன்று அவனை நோக்கி நெளிந்து வந்து கொண்டிருந்தது. அறையிலிருந்து கசிந்த நெருப்பு வெளிச்சத்தில் அது நெருங்கி வந்தபோது, அது குறைந்தது பன்னிரண்டு அடி நீளமுள்ள ஒரு பிரம்மாண்டமான பாம்பு என்பதை அவன் திகிலுடன் உணர்ந்தான். அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோன பிராங், அதன் நெளிந்து வரும் உடல் தரையிலிருந்த அடர்த்தியான தூசியில் ஒரு அகலமான, வளைந்த தடம் பதித்து தன்னை நோக்கி நெருங்கி வருவதைப் பார்த்தான். அவன் இப்போது என்ன செய்வான்? தப்பிப்பதற்கு ஒரே வழி, இரண்டு மனிதர்கள் அமர்ந்து கொலைத் திட்டம் தீட்டிக் கொண்டிருக்கும் அந்த அறைக்குள் நுழைவதுதான்; ஆனால் நின்ற இடத்திலேயே இருந்தால் அந்தப் பாம்பு நிச்சயமாக அவனைக் கொன்றுவிடும்.

பிராங் ஒரு முடிவை எடுப்பதற்கு முன்னரே, அந்தப் பாம்பு அவனைத் தாண்டிச் சென்றது; நம்ப முடியாத வகையில், ஒரு அதிசயத்தைப் போல அது அவனைக் கடந்து சென்றது. கதவுக்குப் பின்னால் இருந்து கேட்ட அந்தத் தண்மையான குரலின் சீறல் சத்தத்தைப் பின்தொடர்ந்து அது சென்றது. சில வினாடிகளில், வைரம் போன்ற வடிவம் கொண்ட அதன் வால் நுனியும் கதவு இடைவெளி வழியாக மறைந்தது.

இப்போது பிராங்கின் நெற்றியில் வியர்வை அரும்பியிருந்தது, கைத்தடியைப் பிடித்திருந்த கை நடுங்கியது. அறைக்குள் அந்தத் தண்மையான குரல் தொடர்ந்து சீறிக்கொண்டே இருந்தது. அப்போது பிராங்கின் மனதில் ஒரு விசித்திரமான, சாத்தியமே இல்லாத எண்ணம் தோன்றியது... இந்த மனிதனால் பாம்புகளிடம் பேச முடிகிறது!

அங்கு என்ன நடக்கிறது என்று பிராங்கிற்குப் புரியவில்லை. எப்படியாவது தனது படுக்கைக்குச் சென்று, வெந்நீர் ஒத்தடம் கொடுக்கும் பையுடன் படுத்துவிட வேண்டும் என்பதே அவனது பேராசையாக இருந்தது. ஆனால், அவனது கால்கள் நகர மறுத்தன. நடுக்கத்தை அடக்கித் தன்னைத் தேற்றிக்கொள்ள அவன் முயன்றபோது, அந்தத் தண்மையான குரல் சட்டென்று மீண்டும் ஆங்கிலத்திற்கு மாறியது.

"நாகினி ஒரு சுவாரசியமான செய்தியைக் கொண்டு வந்திருக்கிறது, வார்ம்டைல்," என்று அது சொன்னது.

"நி-நிஜமாகவா, என் பிரபுவே?" என்றான் வார்ம்டைல்.

"நிச்சயமாக, ஆம்," என்றது அந்த குரல். "நாகினி சொல்வதைப் பார்த்தால், இந்த அறைக்கு வெளியே ஒரு வயதான மகுள் (Muggle) நின்றுகொண்டு, நாம் பேசுவதை ஒவ்வொன்றாக ஒட்டுக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறான்."

பிராங்கிற்கு ஒளிந்துகொள்ள வாய்ப்பே கிடைக்கவில்லை. காலடிச் சத்தம் கேட்டது, அடுத்த நொடி அந்த அறையின் கதவு பலமாகத் திறக்கப்பட்டது.

நரைத்த தலைமுடி, வழுக்கை விழுந்த தலை, கூர்மையான மூக்கு மற்றும் சிறிய நீர்முட்டிய கண்களுடன் குட்டையான ஒரு மனிதன் பிராங்கின் முன்னால் நின்றிருந்தான். அவன் முகத்தில் பயமும் அதிர்ச்சியும் கலந்திருந்தது.

"அவரை உள்ளே அழை, வார்ம்டைல். உனது நாகரிகம் எங்கே போனது?"

அந்தத் தண்மையான குரல் நெருப்பிற்கு முன்னால் இருந்த பழங்கால நாற்காலியில் இருந்துதான் வந்தது, ஆனால் பிராங்கினால் பேசுபவரைப் பார்க்க முடியவில்லை. அதே சமயம் அந்தப் பாம்பு, ஒரு செல்ல நாயின் கொடூரமான உருமாற்றம் போல, சிதிலமடைந்த அந்தத் தரைவிரிப்பின் மேல் சுருண்டு கிடந்தது.

வார்ம்டைல் ஜாடை காட்டி பிராங்கை அறைக்குள் அழைத்தான். பிராங் இன்னும் ஆழ்ந்த நடுக்கத்தில் இருந்தாலும், தனது கைத்தடியை உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்டு நொண்டியபடி வாசற்படியைக் கடந்து உள்ளே சென்றான்.

அறையில் அந்த நெருப்பு மட்டுமே ஒளிக் கருவியாக இருந்தது; அது சுவர்களில் நீண்ட, சிலந்தி போன்ற நிழல்களை உருவாக்கியது. பிராங் அந்த நாற்காலியின் பின்புறத்தையே உற்றுப் பார்த்தான்; அதற்குள் இருக்கும் மனிதன் அவனது ஊழியனை விடவும் சிறியவனாகத் தெரிந்தான், ஏனென்றால் பிராங்கினால் அவனது தலைப் பகுதியைக்கூட பார்க்க முடியவில்லை.

"நீ அனைத்தையும் கேட்டுவிட்டாயா, மகுள்?" என்றது அந்தத் தண்மையான குரல்.

"என்னை என்னவென்று கூப்பிடுகிறாய்?" என்று பிராங் சவாலாகக் கேட்டான். இப்போது அவன் அறைக்குள் வந்துவிட்டதாலும், ஏதாவது செய்தாக வேண்டும் என்ற நிலை ஏற்பட்டதாலும், அவனுக்குத் துணிச்சல் பிறந்தது; போர்க்காலத்திலும் அவனுக்கு இப்படித்தான் துணிச்சல் வரும்.

"நான் உன்னை மகுள் என்று அழைக்கிறேன்," என்றது அந்த குரல் நிதானமாக. "அதற்கு நீ ஒரு மந்திரவாதி அல்ல என்று பொருள்."

"மந்திரவாதி என்றால் என்னவென்று எனக்குத் தெரியாது," என்ற பிராங்கின் குரல் இப்போது இன்னும் உறுதியானது. "எனக்குத் தெரிந்ததெல்லாம், இன்று இரவு காவல்துறையை ஈர்க்கும் அளவிற்குப் போதுமான விஷயங்களை நான் கேட்டுவிட்டேன் என்பதுதான். நீ ஒரு கொலை செய்திருக்கிறாய், இன்னும் பலவற்றிற்குத் திட்டமிடுகிறாய்! இன்னொன்றையும் உன்னிடம் சொல்கிறேன்," என்று ஒரு திடீர் யோசனையில் அவன் சேர்த்தான், "நான் இங்கே வந்திருப்பது என் மனைவிக்குத் தெரியும், நான் திரும்பிப் போகவில்லை என்றால்—"

"உனக்கு மனைவி யாரும் இல்லை," என்று அந்தத் தண்மையான குரல் மிக அமைதியாகச் சொன்னது. "நீ இங்கே இருப்பது யாருக்கும் தெரியாது. நீ வருவதைப் பற்றி யாரிடமும் சொல்லவில்லை. லார்ட் வோல்ட்மார்ட்டிடம் பொய் சொல்லாதே, மக்கிள், ஏனென்றால் அவருக்கு எல்லாம் தெரியும்... அவருக்கு எப்போதும் தெரியும்...."

"அப்படியா?" என்று பிராங் கரடுமுரடாகக் கேட்டான். "பிரபுவா? சரி, உனது நாகரிகத்தைப் பற்றி நான் பெரிதாக ஒன்றும் நினைக்கவில்லை, என் பிரபுவே. ஒரு ஆணைப் போலத் திரும்பி என் முகத்தைப் பார்த்துப் பேசுவதுதானே?"

"ஆனால் நான் ஒரு சாதாரண மனிதன் அல்ல, மகுள்," என்று அந்தத் தண்மையான குரல் சொன்னது; எரியும் நெருப்பின் சத்தத்திற்கு நடுவே அது இப்போது மிக மெல்லியதாகவே கேட்டது. "நான் ஒரு மனிதனை விட மேலானவன், மிக மிக மேலானவன். இருந்தாலும்... ஏன் கூடாது? நான் உன்னை எதிர்கொள்கிறேன்.... வார்ம்டைல், இங்கே வந்து எனது நாற்காலியைத் திருப்பி விடு."

அந்த ஊழியன் பயத்தில் முனகினான்.

"நான் சொன்னது உனக்குக் கேட்டது அல்லவா, வார்ம்டைல்?"

தனது எஜமானையும், அந்தப் பாம்பு கிடந்த தரைவிரிப்பையும் நெருங்குவதற்குப் பதில் வேறு எதை வேண்டுமானாலும் செய்திருக்கலாம் என்று நினைத்தபடியே, அந்த குள்ளமான மனிதன் முகத்தைச் சுளித்துக்கொண்டு மெதுவாக முன்னே வந்து நாற்காலியைத் திருப்பத் தொடங்கினான். நாற்காலியின் கால்கள் தரைவிரிப்பில் சிக்கியபோது, அந்தப் பாம்பு தனது அருவருப்பான முக்கோணத் தலையைத் தூக்கி லேசாகச் சீறியது.

நாற்காலி இப்போது பிராங்கை நோக்கித் திரும்பியது; அதில் அமர்ந்திருந்ததை அவன் பார்த்தான். அவனது கைத்தடி 'தடதட'வென்ற சத்தத்துடன் தரையில் விழுந்தது. அவன் வாய் பிளந்து அலறினான். அவன் எவ்வளவு சத்தமாக அலறினான் என்றால், நாற்காலியில் இருந்த அந்த உருவம் ஒரு மந்திரக்கோலை (Wand) உயர்த்தியபடி சொன்ன வார்த்தைகள் அவன் காதிலேயே விழவில்லை. அங்கே ஒரு பச்சை நிற ஒளி மின்னியது, ஒரு பலமான காற்று வீசும் சத்தம் கேட்டது, பிராங் பிரைஸ் அப்படியே சுருண்டு விழுந்தான். அவன் தரைப்பகுதியைத் தொடுவதற்கு முன்பே அவனது உயிர் பிரிந்திருந்தது.

இருநூறு மைல்களுக்கு அப்பால், ஹாரி பாட்டர் என்று அழைக்கப்படும் அந்தச் சிறுவன் திடுக்கிட்டு விழித்துக்கொண்டான்.

மொழிபெயர்ப்பு நன்றிகள்: GEMINI AI!