வருங்காலத்திலிருந்து அன்புடன்...

 

காலம் கடந்த ஒரு கடிதம்...

உங்கள் காலத்தில், உங்களில் பலர் சில விசித்திரமான பழக்கவழக்கங்களைப் பின்பற்றி வந்தீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும். நமது கிரகத்தின் நூலகங்களில் படித்திருக்கிறேன். 

இருபதாம் நூற்றாண்டு சிறுவர்கள், ஏன் இருபத்தியொன்றாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவர்கள்கூட, முற்றிலும் புதிய யாரோ ஒருவர் கண்டெடுப்பதற்காகக் பாட்டில்களுக்குள் செய்திகளை அடைத்து வைப்பார்களாம். எனக்கு இது வேடிக்கையாகத் தோன்றுகிறது;

 ஏனெனில் இதன் பின்னணியில் என்ன திட்டமிடல் இருந்திருக்க முடியும்? அந்தச் செய்திகளை யார் வாசிப்பார்கள் என்றே கணித்துக் கூற முடியாதபோது, எப்படி ஒரு திருப்திகரமான முடிவை அமைத்துக் கொள்ள முடியும்?

  எனது தந்தையும் பாதுகாப்பாளரும் ஆம், அவர் இருவரும்தான்! இருப்பினும் இந்த நவீன காலத்தில், பெற்றெடுத்ததாலேயே ஒருவர் உங்களை வளர்க்கும் உரிமையை தானாகவே கோரிவிட முடியாது. நிலவிலிருந்து இப்போதுதான் திரும்பிவந்த தொழிலாளர்கள், பல காலத்திற்கு முந்தைய உங்களது வாழ்க்கையைப் பற்றிய அனைத்துவிதமான புதிய சான்றுகளையும் கொண்டுவந்திருப்பதாக என்னிடம் கூறுகிறார்.

கடந்த வாரம் அவர் இதை என்னிடம் கூறியதும், அதை படம் பிடிப்பதற்காக ஒரு தனிப்பட்ட செயற்கைக்கோளை அனுப்பி வைத்தோம். அன்று மாலை அது திரும்பியதும், நாங்கள் இருவரும் எங்கள் திரையரங்க அறையில் ஒன்றாக அமர்ந்து, எனது முன்னோர்களாக இருந்திருக்க வேண்டிய உங்களின் மங்கலான/ஒளிரும் பிம்பங்களைப் பார்த்தோம்.

அந்தப் படத்தைப் பார்ப்பது மிகவும் கடினமாக இருந்தது; ஏனெனில் அது தட்டையாக (Flat) இருந்தது. உங்கள் காலத்தில் முப்பரிமாண (3D) வீடியோ-மேட்கள் இருக்கவில்லையா?

இருப்பினும் பரவாயில்லை, போகப்போக நாங்கள் அதற்குப் பழகிவிட்டோம். மேலும், பல விஷயங்கள் ஒரே மாதிரியாக இருப்பதை நான் கவனித்தேன். நாங்களும் உங்களைப் போலவே காட்சிளிக்கிறோம், நீங்கள் அணிந்திருந்த உடைகளும் எங்களது சில உடைகளை ஒத்தே இருக்கின்றன. உங்களுடைய உடைகள் 'பருத்தி' என்றழைக்கப்படும் சிறு மரங்களிலிருந்தோ அல்லது 'கம்பளி' என்று நீங்கள் அழைத்த விலங்குகளின் முடி அடர்ந்த தோலிலிருந்தோ தயார் செய்யப்பட்டதாக அப்பா கூறுகிறார். இது எனக்கு விசித்திரமாகத் தோன்றுகிறது; ஏனெனில் இவைகளை பாழ்படுத்தாமல் துணிகளைத் தயாரிக்க ஏராளமான வேதியியல் வழிகள் அன்றே இருந்திருக்கவில்லையா? ஏன், எங்கள் நாட்டில் ஒரு மரம் இருக்கிறது.

  

தண்ணீருக்கு அப்பால் இன்னொன்றும் இருப்பதாகக் கேள்விப்பட்டுள்ளேன், ஆனால் நிச்சயமாக அது நம்மிடம் பலருக்கு ஆடை வழங்கப் போதாது அல்லவா? ஒருவேளை உங்கள் காலத்தில் அதிகமான மரங்கள் இருந்தனவோ?

படம் முடிந்ததும் என் சகோதரன் மாக்கஸும் நானும் உரக்கச் சிரித்தோம். எங்களுக்குச் சிரிப்பை வரவழைக்கும் பல விஷயங்கள் அதில் இருந்தன. மணலில் சிறிய வாழ்விடங்களைக் கட்டி, மீண்டும் அதை ஒரு ஆயுதத்தால் அடித்துத் தரைமட்டமாக்குவது போல, வாழ்க்கையின் இருப்பிற்கு அவசியமே இல்லாத பல விஷயங்களை நீங்கள் செய்வது போலத் தோன்றியது. பாட்டில்களில் செய்திகளை அடைத்து வைப்பதைப் போலவே இதுவும் எந்த அர்த்தமும் இல்லாததாகத் தோன்றுகிறது.

அப்பா சொன்னார்:

"ராச்சா, மாக்கஸ்! உங்களுக்குப் புரியாத ஒன்றைக் கண்டு சிரிக்காதீர்கள்! நான் சொல்வதைக் கவனமாகக் கேளுங்கள், அது ஏன் அப்படி இருந்தது என்று உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்.

உங்களைப் போல் அல்லாமல், எங்களுக்கு உறக்கம் தேவைப்படாததால், மீண்டும் சூரியன் உதித்து எங்கள் அன்றாட வேலைகளைச் செய்யும் நேரம் வரும் வரை நாங்கள் பேசிக்கொண்டே இருந்தோம். 

அப்பா ஒரு வரலாற்று ஆசிரியர், அவருக்கு உங்கள் காலத்தைப் பற்றி நிறையத் தெரியும். நீங்கள் 'பள்ளிகள்' என்று அழைக்கப்பட்ட பெருந்திரள் கற்றல் மையங்களில் எப்படி அடைக்கப்பட்டீர்கள் என்றும், உங்கள் உணவை வாங்குவதற்குக் காசுகளுக்காக உங்கள் பெற்றோர் எப்படி உழைத்தார்கள் என்றும் அவர் எங்களுக்குக் கூறினார். 

இங்கே எங்களிடம் காசுகள் இல்லை. ஒருவர் மற்றவருக்கு உதவுவதற்கான சிறந்த வழிகளைக் கற்றுக்கொள்வதில் நாங்கள் சுதந்திரமாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக, நமக்குத் தேவையானவற்றை அரசே வழங்குகிறது. ஆனால் அப்பா சொல்வதிலிருந்து பார்த்தால், 'விடுமுறை' என்று நீங்கள் அழைத்த ஒன்றிற்காக நீங்கள் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது; 

அப்போதுதான் உங்கள் அன்றாட வழக்கமான வேலைகள் அனைத்தும் நின்று, நீங்கள் கடற்கரைக்குச் சென்றிருக்கிறீர்கள்.

அங்குதான் நீங்கள் மணலால் உங்கள் விசித்திரமான சிறிய வாழ்விடங்களை உருவாக்கியிருக்கிறீர்கள். அப்பா இதையெல்லாம் கேட்கவே மிகவும் சுவாரஸ்யமாகச் சொன்னதால், மாக்கஸ் கூறினான்:

 அப்பா, ஒரே ஒரு நாள் நாமளும் அந்த மக்களைப் போல நடித்துப் பார்க்க முடியாதா? நாமும் ஒரு விடுமுறைக்குச் செல்ல முடியாதா?

  

அம்மா அலறி அடித்துக்கொண்டு அது மிகவும் ஆபத்தானது, பேராபத்தானது என்றார். அப்பாவும் கவலையோடு பார்த்தார்.

ஆனால் ஏன் கூடாது, அப்பா?" என்று நான் கேட்டேன்.

நாம் 'கால மாத்திரைகளை' (Time pills) பயன்படுத்த வேண்டியிருக்கும், என்றார் அப்பா. இல்லையெனில் அந்த மக்களைப் போல உணர்வது எப்படி இருக்கும் என்று நமக்குத் தெரியாது; ஏனெனில் அந்த மாத்திரைகள் இல்லாமல் நமது உணர்வுகள் நம் முன்னோர்களின் உணர்வுகளோடு ஒன்றிணைய முடியாது.

மேலும் அந்த மாத்திரைகள் குழந்தைகள் மீது முழுமையாகச் சோதனை செய்து பார்க்கப்படவில்லை, என்று அம்மா இடைமறித்துக் கூறினார். அந்த மாத்திரைகளால் உங்களுக்கு ஏதேனும் மோசமான பக்கவிளைவுகள் ஏற்படுவதற்கான சாத்தியக்கூறுகள் உள்ளன.

மேலும் எந்த ஆதாயமும் இல்லாத ஒரு ஆபத்து இது, என்றார் அப்பா. இதையெல்லாம் செய்வதால் என்ன பயன் விளையப்போகிறது?

கற்றல்தான், அப்பா! என்று நான் கத்தினேன். அஸ்திம்பாவின் பாதுகாப்பாளர்கள் கடந்த செவ்வாய்க்கிழமை அவளைச் சென்ற ஆண்டின் திருவிழாவிற்கு அழைத்துச் சென்றார்கள், அவளும் பாதுகாப்பாகத் திரும்பிவிட்டாள்! அந்தத் திருவிழா நடந்த நேரத்தில் அவளுக்கு உடம்பு சரியில்லாமல் போனதால் அதைத் தவறவிட்டிருந்தாள். ஆனால் அவள் அங்கே மிக மகிழ்ச்சியாக நேரத்தைக் கழித்தாள்!

உன் தோழி அஸ்திம்பா வெறும் ஒரு வருடம் மட்டுமே காலத்தைக் கடந்து பின்னோக்கிச் சென்றாள்; ஆனால் நீங்களோ இரண்டு நூற்றாண்டுகளைக் கடந்து பின்னோக்கிச் செல்ல முயல்கிறீர்கள்! என்றார் அப்பா. 

இருப்பினும், அதற்கு அனுமதி உள்ளதா என்று அதிகாரிகளிடம் நான் சரிபார்க்கிறேன்; ஏனெனில் இது உங்கள் கற்றலை பரந்ததாக்கும் ஒரு அனுபவமாக இருக்கும் என்பதில் நானும் உடன்படுகிறேன்.

அனுமதி கிடைப்பதற்காக மாக்கஸும் நானும் காத்திருக்கவே முடியவில்லை. அதற்கு மிக நீண்ட காலம் பிடிப்பது போல் தோன்றியது; ஏனெனில் எங்களால் சில மணிநேரங்களுக்குள் நிலவிற்குச் செயற்கைக்கோள்களை அனுப்பித் திரும்பக் கொண்டுவர முடியும் என்றாலும், நமது உள்நாட்டு அஞ்சல் துறை பெரும்பாலும் மிகவும் தாமதமாகவே செயல்படுகிறது. உங்கள் காலத்திலும் இதுவேதான் நிலை என்று அம்மா கூறுகிறார். மாற்றவே முடியாத ஒரு குறைபோல இது தோற்றமளிக்கிறது.

   ஒருவழியாக, மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு, நாங்கள் செல்லலாம் என்ற செய்தி வந்தது. மேலும், அந்த அனுபவம் இன்னும் தத்ரூபமாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக, அருங்காட்சியகத்திலிருந்து உங்கள் காலத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட பல பொருட்களை எடுத்துச் செல்லவும் எங்களுக்கு அனுமதி வழங்கப்பட்டது.

சூடான பானங்களில் வெப்பம் குறையாமல் வைத்திருக்கும் ஒரு கலனை எவ்வாறு பயன்படுத்துவது என்று அருங்காட்சியகப் பொறுப்பாளர் எங்களுக்குக் காட்டினார். மேலும், உணவருந்தும் கருவிகளைப் பயன்படுத்துவது குறித்து நாங்கள் அனைவரும் ஒரு பாடம் கற்றுக்கொண்டோம். எங்கள் மாத்திரைகளை சாப்பிட இந்த பொருட்கள் தேவையில்லை; ஆனால் உங்கள் காலத்தில், விலங்குகள் மற்றும் தாவரங்களின் துண்டுகளை அடையாளம் காணக்கூடிய பதப்படுத்தப்பட்ட உணவுகளை நீங்கள் சாப்பிட்டீர்கள்.

 அப்படி சாப்பிடுவது சிறிது நேரம் மாக்கஸை நிலை குலையச் செய்தது, ஆனால் அவன் தன் கண்களை மூடிக்கொண்டு மெல்லப் பழகினான். நாங்கள் அனைவரும் அதை முழுமையாகக் கற்றுக்கொள்ள நீண்ட காலம் பிடித்தது; ஏனெனில் எங்கள் பற்கள் மனிதனால் செயற்கையாக உருவாக்கப்பட்டவை, அவை முற்றிலும் அழகுக்காக மட்டுமே இருக்கின்றன. உங்களைப் போல எதையும் கடித்துச் சாப்பிட வேண்டிய அவசியமே எங்களுக்கு இருந்ததில்லை.

பின்னர் நாங்கள் எங்கள் வீட்டின் உச்சியில் உள்ள வெளியேறும் அறையில் ஒன்று கூடி, எங்கள் 'கால மாத்திரைகளை' உட்கொண்டோம். எங்களுக்கு ஏதேனும் காயம் ஏற்பட்டால் உதவுவதற்காக அம்மா ஒரு பெரிய மருத்துவப் பொருட்கள் அடங்கிய பையை வைத்திருந்தார்; 

அப்பாவிடம் அவரது கி.பி. 2200-க்கு முந்தைய அகராதி இருந்தது. அந்த விசித்திரமான உணவு மற்றும் பானங்கள் அடங்கிய பேழையைச் சுமந்து செல்ல அனுமதிக்குமாறு மாக்கஸும் நானும் கெஞ்சிக் கேட்டோம்.

  மாத்திரைகள் சிறப்பாக வேலை செய்தன; ஏனெனில், அடுத்த கணமே உங்களது காலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு கடற்கரையில் நாங்கள் இருப்பதை உணர்ந்தோம். அதன் மையப்பகுதியில், நீங்கள் அனைவரும் சூழ்ந்திருக்க, கடற்கரையில் உங்களுக்குத் தேவையான பொருட்களுக்கு இடையே நாங்கள் நின்றுகொண்டிருந்தோம். இப்போது நினைத்துப் பார்க்கும்போது இந்தப் பொருட்கள் எனக்கு விசித்திரமாகத் தோன்றும்; ஆனால் அப்போது, அந்த மாத்திரைகள் மிகவும் நன்றாக வேலை செய்ததால், நாங்கள் அவற்றைச் இயல்பானவையாகவே ஏற்றுக்கொண்டோம்.

நான் சூரிய ஒளி பாதுகாப்பு திரவத்தை மறந்துவிட்டேனே! என்று அம்மா உடனே புலம்பினார்.

அது என்ன அம்மா? என்று நான் கேட்டேன்.

அது சூரியனின் கதிர்களிடமிருந்து உன் தோலைப் பாதுகாக்கும்!" என்றார் அம்மா. அது இல்லாமல் உன்னால் சூரியக் குளியல் எடுக்க முடியாது!

அமைதியாகு அன்பே, என்றார் அப்பா. நமது தோல் எந்தவொரு காலநிலைக்கும் ஏதுவாகக் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது என்பதையும், நமக்கு இந்தத் திரவம் தேவையில்லை என்பதையும் நீ மறந்துவிட்டாய்.

ஓ, ஆமாம், என்றார் அம்மா. குழந்தைகளா, உங்களுக்கு 'ஐஸ்கிரீம்' வேண்டுமா?

அது என்னவென்று நான் கேட்க நினைப்பதற்குள், ஒரு அறிவு அலை எனக்குள் பாய்ந்தது. வெள்ளை நிறத்தில், குளிர்ச்சியான பொருள் நிரப்பப்பட்ட ஒரு பழுப்பு நிறக் கூம்பின் எண்ணப் படிமத்தை என் மனக்கண் முன் கண்டேன்!

ஆமாம், வேணும்! என்று நான் கத்தினேன்; மாக்கஸோ குழப்பத்துடன் பார்த்தான்.

நாங்கள் அன்றைய தினத்தை மிக மகிழ்ச்சியாகக் கழித்தோம். மணலில் இருந்து தானும் அம்மாவும் விலகி உட்காருவதற்காக, துணி மற்றும் மரத்தாலான இரண்டு இருக்கைகளை அப்பா விலைக்கு வாங்கினார். இதுபோன்ற தேவைகளுக்காக அருங்காட்சியகத்திலிருந்து சில காசுகளை எடுத்து வர அருங்காட்சியகப் பொறுப்பாளர் எங்களுக்கு அனுமதி அளித்திருந்தார். அதை அப்பாவிடம் விற்ற மனிதனுக்கு ஒரு விசித்திரமான இரட்டைப் பெயர் இருந்தது; தான் ஒரு சாய்வு நாற்காலி பராமரிப்பாளர் என்று அவன் கூறினான். மாக்கஸ் தன் சிரிப்பை அடக்க முகத்தை மூடிக்கொள்ள வேண்டியதாயிற்று.

உங்ககிட்ட சரியான சில்லறை இல்லையா? என்று அவன் அப்பாவிடம் கேட்டான். இல்லையா? நான் என்ன பேசுறேன்னே புரியலையா? இவனுங்களுக்கு வேற வேலையே இல்லை... எல்லாம் வெளிநாட்டுகாரனுங்க!

நான் ஒன்றும் மோசமாக நடந்து கொள்ளவில்லையே, இல்லையா? என்று அந்த சாய்வு நாற்காலி பராமரிப்பாளர் நடந்து சென்றதும் அப்பா கேட்டார். சரி வாருங்கள் குழந்தைகளா, நாம் மணலால் ஒரு வாழ்விடத்தை உருவாக்குவோம்.

அப்பா, அதை 'மணல் கோட்டை' என்று அழைப்பார்கள் என நினைக்கிறேன், என்றான் மாக்கஸ், ஒரு திடீர் யோசனையுடன். கால மாத்திரைகள் அவனுக்கும் வேலை செய்யத் தொடங்கியிருந்தன.

நமக்கு ஒரு மண்வாரியும் தேவை!என்றேன் நான். அங்கே பாருங்கள், அந்தச் சிறுமியின் அருகில் ஒன்று இருக்கிறது. அந்த மண்வாரியை எடுப்பதற்காக நான் கையை நீட்டினேன், ஆனால் அவள் என்னைப் பார்த்துச் சிரிக்கவில்லை.

ஹே, அது என்னோடது! அம்மா, இவ என்னோட மண்வாரியைப் புடுங்குறா! என்றாள் அந்தச் சிறுமி.

இல்லை, நான் திருடவில்லை உன்னோடு அதைப் பகிர்ந்துகொள்ள மட்டுமே விரும்புகிறேன், என்றேன் நான். பகிர்ந்துகொள்வதை உங்களுக்குக் கற்றுத் தரவில்லையா?

ஓ, சரி சரி, என்றாள் அந்தச் சிறுமி. நான் கேரள் உன் பெயர் என்ன?

ராச்சா என்றேன் நான்.

  

அது ஒரு விசித்திரமான பெயராக இருக்கிறதே, என்றாள் கரோல். நான் இன்னும் ஒரு நிமிடத்தில் நீந்தப் போகிறேன். என்னோடு வருகிறாயா?

நான் கடலைப் பார்த்தேன். அது விசித்திரமான வண்ணங்களால் மாசடைந்திருந்தது, எங்கள் தண்ணீரைப் போல எனக்குச் சுத்தமாகத் தோன்றவில்லை. ஆனால் மரியாதைக் குறைவாக நடந்து கொள்ள நான் விரும்பவில்லை, அதனால் சொன்னேன்:

என் பெற்றோர் அனுமதித்தால் வருகிறேன்.

நான் செல்லலாம் என்று அப்பா கூறினார், மேலும் மாக்கஸிடமும் நீந்த போகிறாயா என்று கேட்டார். ஆனால் மாக்கஸ் மணல் கோட்டை கட்டுவதில் மிகவும் பிஸியாக இருந்தான், அதனால் கரோலும் நானும் மட்டும் தனியாகக் கடலுக்குள் சென்றோம்.

தான் ஒரு சிறந்த நீச்சல் வீராங்கனை என்று கரோல் கூறினாள், ஆனால் நான் அப்படி நினைக்கவில்லை. அவள் தண்ணீரில் சிரமப்பட்டு அசைந்தாள், தலையை உள்ளே முக்கும்போதெல்லாம் மூச்சை அடக்க வேண்டியிருந்தது. உங்கள் மக்களுக்கு இது வழக்கமான ஒன்றா? காற்றிலிருந்து ஆக்ஸிஜனைப் பிரித்தெடுப்பதைப் போலவே தண்ணீரிலிருந்தும் எளிதாகப் பிரித்தெடுக்க நாங்கள் கற்றுக்கொண்டிருக்கிறோம், எனவே நீருக்கடியில் இருப்பது எங்களுக்கு எந்தச் சிரமமும் இல்லை. அதனால், ஆழமற்ற பகுதியில் நீரில் அலைந்து திரிவது விரைவில் எனக்குச் சலித்துவிட்டது; கடலுக்கு அடியில் இருக்கும் விசித்திரமான பொருட்களைப் பார்ப்பதற்காக நான் நீந்திச் சென்றேன்.

அங்கே கூட தாவரங்கள் வளர்வதைக் கண்டு நான் எவ்வளவு ஆச்சரியப்பட்டேன் என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள்! என் காலத்தில் தாவரங்களும் மரங்களும் மிகவும் அரிதாகிவிட்டன. மேலும் உங்கள் கடற்கரையின் முனையில் உள்ள பாறைகளுக்கு இடையே உள்ளேயும் வெளியேயும் மூழ்கி நீந்திய சிறு மீன்களையும் நான் கண்டேன். அவற்றுக்கு என்னைப் பார்த்து பயம் என்று நினைக்கிறேன்.

இந்தப் பொருட்களால் நான் மிகவும் ஈர்க்கப்பட்டதால் கரோல், என் குடும்பம் மற்றும் எல்லாவற்றையும் மறந்துவிட்டேன். அப்போது கடலின் நிறம் மங்கலான சிவப்பு நிறமாக மாறியிருப்பதை நான் கவனித்தேன், அது ஏன் என்று வியந்தேன்.

நான் கரைக்கு நீந்தி வந்து தண்ணீரிலிருந்து வெளியே நடந்தேன். அப்போது என் வாழ்நாளிலேயே மிகப்பெரிய, மிகவும் பயங்கரமான அதிர்ச்சி எனக்குக் காத்திருந்தது. ஏனெனில், அந்தக் கடற்கரையே ஆள்நடமாட்டமின்றி வெறிச்சோடிப் போயிருந்தது!

கரோல், மாக்கஸ், எங்கள் பெற்றோர் இருந்ததற்கான எந்த அடையாளமும் இல்லை. மற்ற அனைவரும் கூடச் சென்றுவிட்டனர். கடற்கரையில் இருந்த ஒரே விஷயம் என் குடும்பத்தின் பொருட்கள் மட்டுமே! நாங்கள் கையோடு கொண்டு வந்தவை, மற்றும் சாய்வு நாற்காலி பராமரிப்பாளரிடம் அப்பா வாங்கிய இருக்கைகள்.

தண்ணீரைப் போலவே வானமும் சிவப்பாக இருந்தது. எல்லாவற்றின் மீதும் ஒரு இளஞ்சிவப்பு ஒளி பரவியிருந்தது. என்னை உலர்த்திக் கொள்ள ஒரு துண்டை எடுத்தேன், அப்போது 'நம்பிக்கையிழப்பு' என்று எனக்குத் தெரிந்த ஒரு பயங்கர உணர்வு என்னை ஆட்கொண்டது.

நான் மிகவும் கவலைப்பட்டேன்!

இது உங்களுக்கு விசித்திரமாகத் தோன்றலாம், ஆனால் எங்கள் காலத்தில் துன்பப்படுவது என்றால் என்னவென்றே எங்களுக்குத் தெரியாது. நாங்கள் மற்ற நேரங்களை விட மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும் தருணங்கள் உண்டு, ஆனால் உங்கள் காலத்திற்கு நான் வந்திருக்காவிட்டால், பயத்தின் காரணமாக வலி அனுபவிக்க முடியும் என்பதை நான் அறிந்திருக்கவே மாட்டேன். நாங்கள் ஒருபோதும் பயப்படுவதில்லை; நாங்கள் கவலைப்பட வேண்டிய அவசியமும் இல்லை, ஏனெனில் எங்கள் அமைப்பில் ஒவ்வொரு தேவையைக் கவனிக்கவும் எப்போதும் யாராவது ஒருவர் இருப்பார்கள்.

ஓ! என்று கத்தினேன். அது வெறும் அழுகையை விட ஒரு அலறலாகவே இருந்தது; அதில் என் அத்தனை துயரத்தையும் கொட்டினேன். 'துயரம்' என்பதும் உங்கள் காலத்திற்கு வரும் வரை எனக்குத் தெரியாத மற்றொரு வார்த்தை.

  என் வெதுவெதுப்பான முதுகின் மீது முடியிலிருந்து குளிர்ந்த, நீர் வழிந்துகொண்டிருந்தது. நான் என் தலைமுடியை முன்னோக்கிச் சிலுப்பி, துண்டால் தேய்த்தேன்.

அப்படிச் செய்யும்போது, நீரிலிருந்து விடுபடுவதற்காக என் காதுகளையும் கண்களையும் துடைத்தேன். அப்போது திடீரென்று, என்னைச் சுற்றியிருந்த அந்தச் சிவப்பு நிற ஒளி மறைந்திருப்பதை உணர்ந்தேன்; நிமிர்ந்து பார்த்தபோது, கடற்கரை மீண்டும் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பியிருந்தது! மக்கள் அங்குமிங்கும் ஓடிக்கொண்டும், தண்ணீரில் விளையாடிக்கொண்டும், மணலைத் தோண்டிக்கொண்டும் இருந்தனர்; சிலர் ஓய்வெடுத்து, தூங்க முயன்றுகொண்டிருந்தனர்; கரோல் என் அருகில் நின்று துண்டால் தன்னைத் துடைத்துக் கொண்டிருந்தாள்; என் குடும்பத்தினர் நாங்கள் கொண்டுவந்த உணவைச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.

வா ராச்சா, வந்து ஒரு சாண்ட்விச் சாப்பிடு! என்று மாக்கஸ் கத்தினான்.

என்ன ஆச்சு செல்லம்... காதில் தண்ணீர் புகுந்துவிட்டதா? என்று கரோலின் அம்மா கேட்டார்.

ஆமாம்... அப்படித்தான் நினைக்கிறேன், என்றேன் மெதுவாக. இருப்பினும் அது 'கால மாத்திரைகளின்' பக்கவிளைவாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று எனக்குத் தெரிந்திருந்தது.

அது ஒரு மோசமான உணர்வு, என்றாள் கரோல். எனக்கு அப்படி நடக்கும்போது சில நிமிடங்களுக்கு நான் எங்கே இருக்கிறேன் என்றே எனக்குத் தெரியாது.

ஆமாம்... சரியாக அப்படித்தான் இருந்தது," என்றேன்.

அப்போது நடந்ததைப் பற்றி நான் எதுவும் சொல்லவில்லை. அப்பா, அம்மா மற்றும் மாக்கஸுக்கு அந்த நம்பிக்கையற்ற உணர்வுகள் ஏற்படுவதை நான் விரும்பவில்லை. எனவே அன்றைய பொழுது முடியும் வரையிலும், வீடு திரும்புவதற்காக நாங்கள் எங்கள் 'ரத்து செய்யும் மாத்திரைகளை' உட்கொள்ளும் வரையிலும் நான் அமைதியாகக் காத்திருந்தேன்.

நாங்கள் எங்கள் சொந்த வீட்டிற்குப் பாதுகாப்பாக வந்து சேர்ந்தோம்; அதன் பிறகு நான் நடந்தவை அனைத்தையும் பற்றி அப்பாவிடம் கூறினேன். அவர் கலக்கமடைந்து, என் கையைப் பற்றிக்கொண்டார்.

நீ அதிர்ஷ்டசாலி, ராச்சா, என்றார். உனக்கு ஏற்பட்ட அந்த உணர்வுகள் ஒரு காலத்தில் உலகில் மிகப்பெரிய பிரச்சனைகளுக்குக் காரணமாக இருந்தவை. நமது விஞ்ஞானிகள் அவற்றை நமது உடலமைப்பில் இருந்தே முற்றிலுமாக அழித்துவிட்டார்கள் என்று நான் நினைத்தேன்; ஆனால் நீ கூடுதல் உணர்திறன் கொண்டவளாக இருக்க வேண்டும்.

பின்னர், உங்கள் மக்கள் ஒருவரோடொருவர் சண்டையிடுவதற்கும், ஒருவருக்கொருவர் உடைமைகளை அழித்துக் கொள்வதற்கும் காரணமான அனைத்துக் கெட்ட உணர்வுகளையும் பற்றி அவர் எனக்குக் கூறினார். நாம் ஏன் நமது மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கையை இவ்வளவு உயர்வாக மதிக்கிறோம் என்பது இப்போது உனக்குப் புரிகிறதா? என்றார். 

நான் இந்த உணர்வுகளை நேரில் அனுபவித்ததில்லை, ஆனால் புத்தகங்களில் படித்திருக்கிறேன். இப்போது உன்னால் இதைப் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்பதால், என் புத்தகங்களை உனக்குக் காட்டி, என் பணியைச் செய்ய உனக்குப் பயிற்சி அளிப்பேன். ராச்சா, நீ ஒரு நல்ல வரலாற்று ஆசிரியராக வருவாய்; ஏனெனில் இடையே வாழ்ந்த மக்களைப் பற்றிய 'கருணை' உன்னிடம் இருக்கும்.

இப்படியாகத்தான் நான் இப்போது உங்களுக்குக் கடிதம் எழுதத் தொடங்குவதற்குக் காரணம் அமைந்தது. நான் அப்பாவுடன் ஒரு விண்வெளிப் படகில் வெளியே சென்று கொண்டிருக்கிறேன்; அதிலுள்ள கழிவு வெளியேற்றும் குழாய் வழியே ஒரு பாட்டிலில் அடைத்து இந்தக் கடிதத்தைக் கீழே போடப்போகிறேன். பாட்டிலுக்குள் ஒரு 'கால மாத்திரையையும்' வைப்பேன்; அது என் கடிதத்தை உங்கள் காலத்திற்குத் திரும்பக் கொண்டு செல்லும் என்று நம்புகிறேன். ஏனெனில், நம் ஒவ்வொருவராலும் வாழ்க்கையை இன்னும் கொஞ்சம் சிறப்பானதாக, இன்னும் கொஞ்சம் மகிழ்ச்சியானதாக மாற்ற முடியும் என்பதை நீங்கள் தெரிந்துகொள்ள வேண்டுமென நான் விரும்புகிறேன். நீங்கள் சோகமாகவோ, பயமாகவோ அல்லது நம்பிக்கையற்றோ உணராத அந்த நாள் நிச்சயம் வரும்.

என் கடிதத்தை நீங்கள் கண்டுபிடித்துப் படித்தால் அது ஒரு அற்புதம்!

                    முற்றும்!

 

தமிழில்: GEMINI AI

அருகில் ஒரு ஆவி!

 

  ஒரு சிறுமி தன்னிலையில் சொல்லும், பரபரப்பில்லாத மெல்லிய நீரோட்டம் போன்ற சிறுகதை இது! 

நாங்கள்தான் ஃப்ரெண்ட்  குடும்பத்தினர்! நீங்கள் பார்ப்பது போல, நாங்கள் மொத்தம் ஐந்து பேர்... அம்மா, அப்பா, டெட், குட்டி பில்லி, அப்புறம் நான், ஆன். நாங்கள் ஒரு புதிய ஊரில் வாழ்வதற்காக வந்து இறங்கிய நாள் இது. உள்ளூரில் உள்ள ஒரு கைவினைப் பொருட்கள் கடையின் மேலாளராக அப்பாவுக்கு ஒரு சிறந்த வேலை கிடைத்திருந்தது, அதனால் அவர் ரொம்பவே மகிழ்ச்சியாக இருந்தார். நாங்கள் இதுவரை வாழ்ந்து வந்த சிறிய ஊரோடு ஒப்பிடும்போது, இந்த ஊர் அம்மா, டெட் மற்றும் பில்லிக்கு மிகவும் பெரிதாகவும் விறுவிறுப்பாகவும் தெரிந்தது, அதனால் அவர்களும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தார்கள்....

உங்களுக்கு நம்முடைய புதிய வீடு பிடித்திருக்கிறதா? எல்லாமே அருமையாக இருக்கிறது, அல்லவா?

ம்ம்ம்... நல்லா இருக்கு! 

அருமை! 

என்னைத் தவிர குடும்பத்தினர் அனைவரும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தனர்.

நாங்கள் முன்பு வாழ்ந்த இடத்திற்கு, அதாவது என் பழைய வீட்டிற்கும் பழைய பள்ளிக்கூடத்திற்கும் நான் திரும்பச் செல்ல விரும்புகிறேன். அங்கேதான் நான் மகிழ்ச்சியாக இருந்தேன்! ஆனால், நான் எவ்வளவு வருத்தமாக இருக்கிறேன் என்பதை அம்மாவிடமும் அப்பாவிடமும் காட்டிவிடக் கூடாது; அது அவர்களைக் கவலைப்பட வைக்கும்.

உங்களையும் குடும்பத்தினரையும் வரவேற்கிறேன் திரு. ஃப்ரெண்ட்! வாருங்கள், உங்கள் அழகான புதிய வீட்டிற்குள் செல்வோம்! 

இவர்தான் வீட்டுத் தரகர் திரு. லாப்! மிகவும் அன்பானவர்!

பின்னர்...

குடியேறத் தயாரான நிலையில் எல்லாவற்றையும் நீங்கள் காண்பீர்கள்... அடடா, கைப்பிடி உடைந்து விட்டதே! பரவாயில்லை, நாம் பின்பக்கமாகச் செல்லலாம்!

மிகவும் விசாலமாக இருக்கிறது, இல்லையா? கொஞ்சம் சுவரொட்டியும், சில வண்ணப் பூச்சுகளும் போதும், நீங்கள் பக்கிங்ஹாம் அரண்மனையில் இருப்பது போலவே உணர்வீர்கள்!

திரு லாப் அபாரமான கற்பனைத்திறன் உள்ளவர்!  எவ்வளவு சாமர்த்தியமாகப் பேசுகிறார்!  எஸ்கிமோக்களுக்குக் கூட பனிக்கட்டியை விற்று விடுவார்! 

ஆன், சமையலறைக் கதவைத் திறக்க எனக்கு உதவு! அது சிக்கி இருப்பது போல் தெரிகிறது.

அதைப் பலமாகத் தள்ளுங்கள் அம்மா!

கதவை தள்ளிய வேகத்தில் அது உள்பக்கம் மோதியபோது...

இப்போது சமையலறை எப்படி இருக்கிறது என்று என்னால் பார்க்க முடிகிறது...

அம்மா ஜாக்கிரதை!

சரியான நேரத்தில் நான் அம்மாவை பின்னால் இழுத்துவிட்டேன்!

மேற்கூரை இடிந்து விழுந்துவிட்டது!

ஐயோ! எவ்வளவு துரதிர்ஷ்டவசமான விஷயம்! இவ்வளவு நன்றாகக் கட்டப்பட்ட ஒரு வீட்டில் இது எப்படி நடந்திருக்க முடியும்?

 ஊப்ப்ப்!

என்ன அலங்கோலம் இது! இதை மீண்டும் தோட்டமாக மாற்ற பல ஆண்டுகள் ஆகுமே!

ம்ம்... அண்டை வீட்டார் இதை ஏதோ குப்பை கொட்டும் இடமாகப் பயன்படுத்தியது போலத் தெரிகிறது.

இதற்கிடையில், பொருட்களை  இறக்கத் தொடங்கியிருந்தனர்...

ஓ... கவனமாக இருங்கள்! அது என் அத்தை கிளாடிஸுடையது; அதில் ஒரு சிறு கீறல் விழுவதைக் கூட நான் விரும்பமாட்டேன்!

மீதமுள்ள பொருட்களை உள்ளே கொண்டு வரும் வரை, நான் அதை இங்கே பாதுகாப்பாக வைத்துவிடுகிறேன் அம்மா!

அதே கணத்தில்...

உஷார்!

அதைப் பிடி, பில்லி!

பில்லியால் அந்த கல்லை பிடிக்க முடியவில்லை! பயங்கரமாக நொறுங்கும் சத்தம் கேட்டது... 

ஐயோ! என்னோட கலைப்பொருள் போச்சு! 

இதைச் செய்தவனை நான் சும்மா விடமாட்டேன். அவன் அடுத்த தோட்டத்தில் தான் இருக்கிறான்!

அறிவிலியே, என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாய் என்று நினைக்கிறாய்?

என் சொந்தத் தோட்டத்தில் குழி தோண்டிக் கொண்டிருக்கிறேன்; யாரை அறிவிலி என்று அழைக்கிறாய்?

என் தோட்டத்துல குப்பையை வீசுறதுக்கு உனக்கு நல்லா பாடம் புகட்டுறேன்.

அது உன் தோட்டம்னு எனக்குத் தெரியாது; அங்க முன்னாடி இருந்தவன் அவனோட குப்பை முழுவதையும் என் தோட்டத்துலதான் கொட்டுவான், அதனால இப்போ நீ அனுபவிக்கிறது உனக்குக் கிடைக்க வேண்டியதுதான்.

என்ன கொடுமை! இப்படிப்பட்ட ஒரு மோசமான ஆசாமியை அண்டை வீட்டுக்காரராக அடைய நேர்ந்ததே! இந்த வீட்டை எனக்கு ஒவ்வொரு நிமிடமும் பிடிக்காமல் போகிறது. 

அன்று மாலை நாங்கள் குடும்பத்தினர் அனைவரும் கூடிப் பேசினோம்...

எல்லோரிடமும் நான் மன்னிப்பு கேட்டுக்கொள்கிறேன்; நகரத்தில் ஒரு நல்ல வேலை கிடைத்ததால் அவசரப்பட்டு இந்த இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்துவிட்டேன்...

ஆனால், கூடிய விரைவில் நாம் வேறு ஒரு இடத்தைக் கண்டுபிடித்துவிடுவோம்.

அருமை! 

 தோட்டத்தில் கிடக்கும் அந்த கட்டில் ஸ்பிரிங்குகளைக் கொண்டு நான் நிச்சயம் ஏதாவது ஒன்றை உருவாக்கியிருக்க முடியும். வீணா தூக்கி எறிஞ்சுட்டாங்க! 

அப்பாடி!

அன்று இரவு அந்த விசித்திரமான அறையில் நான் நிம்மதியற்ற உறக்கத்திலிருந்தேன், திடீரென்று...

அம்மா அலறுவது போலல்லவா கேட்டது !

என்ன நடந்தது அம்மா?

கவலைப்பட ஒன்றுமில்லை. உங்கள் அம்மா ஏதோ சத்தம் கேட்டதாக நினைத்தார்...

நான் ஏதோ கேட்டேன்! கீழிருந்தோ அல்லது தோட்டத்திலிருந்தோ பயங்கரமான முனகல்கள், முடிவில்லாத வேதனையில் இருப்பவரைப் போன்ற நீண்ட புலம்பல்கள்!

இந்த இடத்தில் ஏதோ சரியில்லை என்று நான் உன்னிடம் சொன்னேனே, அதனால்தான் இதை இவ்வளவு மலிவாக வாங்கினோம். இது பேய் பிடித்த இடம்!

அம்மா, நீங்க மறுபடியும் அந்த மர்மப் புத்தகங்களைப் படித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள், அதுதான் விஷயம்.

நிச்சயமாக! பேய்கள் என்றெல்லாம் ஒன்றுமே இல்லை! உங்கள் கற்பனைதான் உங்களை ஏமாற்றுகிறது, இப்போது நாம் எல்லோரும் படுக்கைக்குத் திரும்புவோம்.

மறுநாள் காலை என் புதிய பள்ளிக்குள் நுழைந்தபோது, ​​நான் சோர்வாகவும் மிகுந்த மன வருத்தத்தமாகவும் உணர்ந்தேன்.

வசிப்பதற்கு ஒரு விசித்திரமான வீடு, அதோடு இப்போது இந்தப் பள்ளியும்! இங்கே இருப்பது எனக்கு நிச்சயம் பிடிக்கப்போவதில்லை என்று புரிகிறது; எனக்கு மிகவும் பிடித்த பழைய 'ஹில் ஸ்ட்ரீட் ஜூனியர்' பள்ளிக்கூடத்திற்கே திரும்பிப் போகலாம் என்று தோன்றுகிறது!

வகுப்பறையில்.

நீ மில்லியின் அருகில் அமரலாம்.

ஹாய் ஆன்!

ஒரு நட்பான முகத்தைப் பார்ப்பது அற்புதமாக இருந்தது.

நாங்கள் நேற்றுதான் குடிவந்தோம், ஆனால் அது ஒரு பயங்கரமான வீடு, அண்டை வீட்டாரும் மோசமானவர்கள்.

என்ன ஒரு தூரதிர்ஷ்டம்! பாவம் நீ!

பள்ளி முடிந்ததும், மில்லியும் நானும் ஒரே வழியில் வீடு திரும்பினோம், அது அருமையாக இருந்தது.

நீ உன் அப்பாவை எங்கள் வீட்டுப் பக்கத்தில் குடிவரச் சொல்ல வேண்டும், அதுதான் இந்த ஊரிலேயே மிகவும் அழகான பகுதி. எங்கள் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களைத் தவிர மற்ற எல்லோரும் மிகவும் நட்பாகவும் உதவிகரமாகவும் இருக்கிறார்கள், அவர்களோ பார்க்கவே சகிக்க முடியாதவர்கள்!

எங்கள் தெருவின் முடிவை அடைந்தபோது என் உற்சாகம் குறைந்துபோனது.

சரி, இதோ வந்துவிட்டேன்; நான் இந்தப் பாதையில்தான் கீழே செல்ல வேண்டும்! இன்று வீட்டில் வேறு என்னென்ன விபரீதங்கள் நடந்திருக்குமோ?

நீ இந்தப் பாதையில்தான் செல்ல வேண்டுமா? என்ன ஒரு தற்செயல் நிகழ்வு! நானும் இதே வழியில்தான் வீட்டுக்கு செல்ல வேண்டும்! 

சாலையின் பாதியில் மில்லி நின்றாள்...

நாளை சந்திப்போம். ஆன்! இங்கே தான் நான் வசிக்கிறேன்!

இங்கேயா? ஆ... ஆனால்  அப்படி இருக்க முடியாது!

ஆக, நான் உன்னுடைய பக்கத்து வீட்டு மிகவும் அருவருப்பான மனிதர்களில் ஒருத்தி...

நான் உன்னுடைய மோசமான அண்டை வீட்டுக்காரர்களில் ஒருத்தி!

ஆனால் உங்களால் அந்த வீட்டில் அதிக நாட்கள் தங்க முடியாது! யாரும் தங்குவதில்லை! அது ஒரு பேய் வீடு! 

பே... பேய் வீடா? அப்போ அம்மா சொன்னது சரிதான்! 

அது இவ்வளவு நீண்ட காலமாக ஏன் காலியாகவே இருந்தது என்று நினைக்கிறீர்கள்? எதனால்உங்கள் பெற்றோர் அதை அவ்வளவு மலிவாக வாங்க முடிந்தது? தரகர்கள் அதை கிட்டத்தட்ட இலவசமாகவே கொடுத்துவிடத் தயாராக இருந்தார்கள்!

ஐயோ கடவுளே!

வீட்டுக்குள் புயலாய் ஓடினேன்...

அது உண்மை! எல்லாம் உண்மை! இந்த வீடு பேய் வீடு!

பேய் வீடா? ஈஈஈக்க்!

யாராவது ஓடிப் போய் அந்த மயக்கம் தெளியவைக்கும் உப்பை* கொண்டு வாருங்கள்! ஏன் அப்படிச் சொன்னாய், ஆன்?

ஏனென்றால் அதுதான் உண்மை... ஆனால், அம்மா... 

* serch Smelling sold

பின்னர், உடைந்த பொருட்கள் அகற்றப்பட்ட பிறகு...

நானாக இருந்தால், அந்த பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள் சொல்வதை  பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ள மாட்டேன்!

மில்லி இதை சொல்லவில்லை என்றால் நானும்தான். அவள் நல்லவளாகத்தான் தெரிகிறாள்!

அன்று இரவு...

 இந்தப் புத்தகத்தைப் படித்துக் கொண்டு, ஏதேனும் விசித்திரமான விஷயம் நடக்கிறதா என்று விழித்திருந்து பார்க்கப் போகிறேன்! 

நள்ளிரவு நெருங்கிக் கொண்டிருந்த நேரத்தில்...

அம்மா கேட்டது போலவே தோட்டத்தில் யாரோ, ஏதோ முனகும் சத்தம் கேட்கிறது!

பேய்! அது செடி வளர்க்கும் கொட்டகைக்குள் போகிறது! நான் டெட்டை அழைத்து வருகிறேன். 

ஆனால் அது கடினமான முயற்சியாக இருந்தது...

டெட், எழுந்திரு! தோட்டத்துல யாரோ இருக்காங்க!

என்னது? ஆ... என்னாச்சு! ஆஃப்சைட்ல யாரு கோல் போட்டது?

அவன் ரெஃப் வஸ்ஸார்மரர் தானே? ஆன் நீ என்ன கேட்டாய்?

ஓ, பரவாயில்லை, நான் நாளை விளக்குகிறேன். அது இப்போது போய்விட்டது, தோட்டத்தின் வழியே நொண்டியபடி சென்று, பின்னர்  மறைந்துவிட்டது!

 ஆனால் மறுநாள்...

 பேயா? ஐயோ! 

ஏன் இந்த முட்டாள்தனத்தையெல்லாம் மீண்டும் ஆரம்பித்தாய்?

ஆனால் நான் அதைப் பார்த்தேன்! அது ஒரு பேயைப் போலத்தான் இருந்தது!

கனவு கண்டியா? 

என்னவொரு வீடு! இப்போது அந்தப் புதிய பள்ளிக்கும் செல்ல வேண்டும். மீண்டும் மில்லியின் பக்கத்தில் உட்கார வேண்டும். அவள் என்னிடம் மிகவும் கடுமையாக நடந்து கொள்வாள் என்று நான் பந்தயம் கட்டுகிறேன். 

மில்லியும் அவளுடைய தந்தையும். அவர் ஒரு கைத்தடியை ஊன்றிக்கொண்டு, நொண்டியபடி வருகிறார்.

ஓகோ! அப்படியா விஷயம்? பேய் என்று எதுவும்கிடையாது. எங்களை பயமுறுத்தி வீட்டை விட்டு விரட்டுவதற்காக, பேய் வேஷம் போட்டு அவர்தான் இதையெல்லாம் செய்திருக்கிறார்! 

பள்ளியில் நான் முதலில் பார்த்தது மில்லியைதான்... 

நேர் எதிரே நிற்கிறாள். நான் அவளிடம் பேச வேண்டுமா? அல்லது கண்டு கொள்ளாமல் போய் விடலாமா? 

 அந்தப் பிரச்சினையைத் தீர்த்தாள்.

ஆன், நேற்று நடந்ததற்கு நான் வருந்துகிறேன். நம் குடும்பங்களின் நிலைப்பாடு எப்படி இருந்தாலும், நாம் தோழிகளாக இருக்க முடியாதா?

கடந்த இரண்டு இரவுகளாக என்ன நடந்தது என்று பார்த்தால்... உங்கள் அப்பா எங்களைப் பயமுறுத்தி அந்தப் புதிய வீட்டிலிருந்து வெளியேற்ற வேண்டும் என்பதற்காகவே பேய் போல வேடமணிந்து வந்தார்; ஆனால், நேற்று இரவு அவர் நொண்டி நொண்டி நடப்பதை நான் பார்த்துவிட்டேன், அவ்வளவுதான்!

இன்று காலை படிக்கட்டில் பூனையின் மீது இடறி விழுந்ததால்தான் என் அப்பாவுக்குக் காலில் அடி பட்டது என்று சொன்னால் உனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கலாம்...

நல்ல கதை! இதை நம்புவதற்கு நான் ஏதோ மகா முட்டாள் என்று  நினைக்கிறாய் போலிருக்கிறது .

பிறகு, வகுப்பறையில்

இந்த வரைபடத்தை உங்கள் புவியியல் பாட ஏடுகளில் நகலெடுத்து வரையுங்கள். நேர்த்தியாக வரைபவர்களுக்குக் கூடுதல் மதிப்பெண்கள் வழங்கப்படும்!

அவள் என் முழங்கையை இடித்துத் திசைதிருப்ப முயற்சிப்பாள் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.

ஆனால் நடந்தது என்னவென்றால்...

ஐயோ, என்னை மன்னித்து விடு!

நீ ஒரு கேடுகெட்ட பழிவாங்கும் மிருகம்!

நீ அதை வேண்டுமென்றே செய்தாய்!

அப்படிச் சொல்லத் துணியாதே. நான் கனவிலும்இப்படிச் செய்ய நினைக்க மாட்டேன்!

ஆன்! மில்லி! என்ன விஷமம்? ஆளுக்கு ஒரு கருப்பு புள்ளி அளிக்கிறேன்! இருவரும் வகுப்பு முடிந்த பிறகு அரை மணி நேரம் இங்கேயே இருக்க வேண்டும்.

மீண்டும் ஒன்றாக வீடு திரும்பினோம். அந்த ஆனால் வெவ்வேறு பக்கங்களில்.

ஒன்று மட்டும் நிச்சயம்! எங்கள் குடும்பங்களுக்குள் என்ன நடந்தாலும், நாங்கள் இனி ஒருபோதும் தோழிகளாக இருக்கப் போவதில்லை.

நான் வீட்டுக்கு வந்தபோது அப்பா கவலையாகத் தெரிந்தார்.

உன் அம்மா முன்னால் இதைச் சொல்ல நான் விரும்பவில்லை, ஆனால் ஊரில் இந்தப் பேய் வீடு விவகாரத்தைப் பற்றி இன்று கொஞ்சம் கேள்விப்பட்டேன்...

எனக்கும் தெரியும்! அதைப் பற்றி எல்லோருக்கும் தெரியும்!

ஆனால் அது பேய் இல்லை,  அது...

அப்போது கதவு தட்டப்பட்டது...

இவர் நம்முடைய பக்கத்து வீட்டுக்காரர்!

என் மீது மிகவும் கடுமையான குற்றச்சாட்டு ஒன்று சுமத்தப்பட்டிருப்பதாக என் மகள் சொன்னதால் நான் இங்கு வந்திருக்கிறே ன்.

உங்கள் குடும்பத்தை ஒழித்துக்கட்ட நான் பேய் வேஷம் போடுகிறேன் என்று சொல்ல உனக்கு என்ன துணிச்சல்?

 அப்படிச் செய்வது நீங்களாகத்தான் இருக்கும் என்று நான் நினைக்கிறேன்!

அப்படியென்றால் இன்றிரவு என்னுடன் விழித்திருங்கள். நான் அந்தப் பேய் இல்லை என்பதை உங்களுக்கு நிரூபித்துக் காட்டுகிறேன்!

நான் வர பயப்படுவேன்னு நீங்க நினைக்கிறீங்களா?

வேண்டாம்! வேண்டாம்! நான் உங்களை  அனுமதிக்க முடியாது! உங்களுக்கு ஏதேனும் நேர்ந்துவிட்டால் என்ன செய் வது?

என் மனதை மாற்ற முயற்சிக்காதே. நான் உறுதியாக முடிவு செய்துவிட்டேன்!

அப்படியானால், இன்று இரவு பத்து மணிக்குத் தோட்டத்துச் சிறிய அறையில் சந்திப்போம் சரியா?

எதற்கும் எந்தப் பிரச்சனையை எதிர்கொள்ளவும் தயாராக வாருங்கள்!

கவலைப்படாதீர்கள் அம்மா, அவர்களுக்கு என்ன ஆகிவிடப் போகிறது?

அதுதான் என் கவலை!

திரு டக்கர் போனதும், அம்மா கதறி அழுதார்!

ஓ, அந்தப் பயங்கரமான மனிதர். உங்களை ஆபத்தில் சிக்க வைத்த அவரை நான் ஒருபோதும் மன்னிக்க மாட்டேன்!

அவரும் அங்கே இருப்பார், உனக்குத் தெரியுமல்லவா, மேகி!

பயப்பட ஒன்றுமில்லை அம்மா!

கவலைப்படாதீர்கள் அம்மா, பேய் பிசாசு என்றெல்லாம் எதுவும் இல்லை. இப்போது முக்கியமானது என்னவென்றால், சமையலறையில் ஏதோ ஒன்று கருகிக் கொண்டிருக்கிறது!

ஐயோ! என் ஆட்டிறைச்சி சமையல்! 

அம்மா இரவு உணவை எடுத்து வந்தபோது, ​​பில்லும் நானும் மேஜையைத் தயார் செய்தோம்...

உனக்குத் தெரியுமா ஆன், 'இயல்புக்கு அப்பாற்பட்ட நிகழ்வுகள்' என்று சொல்லப்படுபவை பெரும்பாலும்... மின்னணுத் தூண்டல்களின் பரிமாற்றத்தால் ஏற்படுபவை என்ற கருத்தைத்தான் நவீன அறிவியல் ஆதரிக்கிறது!

ஓ, வாயை மூடிக்கிட்டு வேலையைப் பார்! இப்போதைக்கு பேய்களைப் பற்றிய பேச்சு போதும்! 

ஆனால் என்னால் அவர்களை மறக்க முடியவில்லை! பிறகு...

டெட்டும் பில்லும் சொல்வது சரிதானோ? அல்லது உண்மையிலேயே இது பேய் வீடாக இருந்தால்? ஒருவேளை அங்கே வெளியே ஏதோ ஒன்று காத்துக்கொண்டிருந்தால்?

அன்று இரவு எனக்குத் தூக்கம் வர வெகுநேரம் பிடித்தது; ஒருவழியாகத் தூக்கம் வந்தபோது...

வேண்டாம்! வேண்டாம்! 

பழக்கமான ஒரு சத்தம் என்னை திடுக்கிட்டு விழித்தெழச் செய்தது.

சங்கிலிச் சத்தமும் முனகல் ஒலியும் அந்தப் பேய் மீண்டும் வந்துவிட்டது! 

ஆமாம், அதோ அது நொண்டிக்கொண்டு வருகிறது! அது திரு டக்கராக இருக்க முடியாது, ஏனென்றால் அவர் அப்பாவுடன் செடி வளர்க்கும் கொட்டகையில் இருக்கிறார்! 

அப்பா! மிஸ்டர் டக்கர், விலகி ஓடுங்கள்! சீக்கிரம், பேய் உங்களை நோக்கி வருகிறது! 

பேய்! அது முனகுவது எனக்குக் கேட்கிறது! அது வெளியே பாதையில் இருக்கிறது!

இங்கிருந்து கிளம்பிவிடுவோம்!

அதன் விளைவாக நாங்கள் அனைவரும் மோதிக்கொண்டோம்

ஊப்ப்ஸ்! 

யீய்ய்யோவ்!

அவுச்!

நான் என்னைச் சுதாரித்துக்கொண்டபோது......

ஏய், எழுந்திரு! நீ என்னை மூச்சுத்திணற வைக்கிறாய்!

இந்த பேய் யார்? 

அந்த நேரத்தில் என் சகோதரன் டெட் அங்கே வந்து சேர்ந்தான்.

அந்தக் கண்ணைப் பறிக்கும் வெளிச்சத்தை என் முகத்திலிருந்து விலக்கு! மூட்டு வலியால் அவதிப்படும் என் மேல் ஏகப்பட்ட பேர் வந்து மோதுவதே தாங்க முடியாததாக இருக்கிறது...

 

இதோ அந்தப் பேய். வாத நோயுள்ள ஒரு வயதான நாடோடி!

அருகில் சத்தம் எழுப்பும் ஒரு தகரக் காபி கெட்டில். நாம எவ்வளவு முட்டாள்தனமா இருந்திருக்கிறோம்! 

அதன்பிறகு, ஒரு கோப்பை தேநீருடன்...

ஜார்ஜ், எவ்வளவு காலமாக இந்த செடி வளர்க்கும் கொட்டகையில் தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறாய்?

நான் நான்கு அல்லது ஐந்து வருடங்களாக இங்கே வந்து கொண்டிருக்கிறேன், இதற்கு முன் ஒருபோதும் எந்தப் பிரச்சனையும் வந்ததில்லை!

யாரும் இந்த வீட்டை வாங்க விரும்பாததில் ஆச்சரியமில்லை! 

ஜார்ஜ், உங்கள் தங்கும் ஏற்பாடுகளில் நாங்கள் தலையிட விரும்பவில்லை. அதாவது, எங்கள் செடி வளர்க்கும் கொட்டகையைத் தொடர்ந்து பயன்படுத்த உங்களுக்கு விருப்பம் இருந்தால்...

ஐயோ வேண்டாம்! 

எனக்குத் தனிமைதான் பிடிக்கும்! மற்றவர்களும் கூடவே வசிக்கும் வீடுகளில் இருக்க எனக்கு விருப்பமில்லை!

 உங்கள் அன்பிற்கு மிக்க நன்றி! ஆனால் இங்கே நிறைய காலி வீடுகள் இருக்கின்றன. அதனால், அமைதியாக  தூங்குவதற்கு வேறு எங்காவது ஒரு இடத்தைத் தேடிப் போகிறேன்!

என்ன ஒரு விசித்திரமான மனிதர், இல்லையா?

நீங்கள் சொல்வது சரிதான்! நான் டார்செட்டில் பயிற்சி செய்து கொண்டிருந்தபோது, ​​ராணுவ முகாமில் சுற்றித் திரிந்த ஒரு நண்பரை இது எனக்கு நினைவூட்டுகிறது... 

அவை மந்திர வார்த்தைகள்!

நீங்கள் ட்ரிம்ஸ்டோன் முகாமில் இருந்ததாகச் சொல்ல வருகிறீர்களா?

நான் நிச்சயமாக இருந்தேன். சார்ஜென்ட் மேஜர் பைக்ஸ்டாஃப், உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா...?

ஐயோ, மறுபடியுமா? அப்பா தன் பழைய ராணுவ நாட்களுக்குச் சென்றுவிட்டார்! 

அவரை யாரால் மறக்க முடியும்? கூடவே அந்த கார்ப்பரல் விப்பெட்டையும்..

அவர் கம்பெனியின் கிடங்கில் ஒரு ரேடியோ தொழிற்சாலையைத் தொடங்கியதைப் பற்றிய கதையைக் கேட்டீர்களா? 

உங்க அப்பாவை எனக்குத் தெரிந்தவரை, அவர்கள் இரவு முழுவதும் ராணுவ அனுபவங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டபடி அங்கே அமர்ந்திருப்பார்கள்.

பக்கத்து வீட்டுடன் மோதல் முடிவுக்கு வந்துவிட்டது போலிருக்கிறது! 

நல்லது! இனி என்னால் மீண்டும் மில்லியுடன் உண்மையாகவே நட்பாக இருக்க முடியும்! 

அடுத்த நாள் காலை, பள்ளிக்குச் செல்லும் வழியில் திரு மில்லியும் நானும் சந்தித்தோம்.

ம்... ஹலோ, மில்லி. நல்ல நாள், இல்லையா?

ஆமாம்! இது ஒரு நல்ல நாளாகத்தான் இருக்கப்போகிறது என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது! 

நான் ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவுபடுத்திக் கொள்ள வேண்டியிருந்தது...

உன் புத்தகத்தின் மீது மை கொட்டியது உண்மையில் ஒரு விபத்துதான்!

எனக்குத் தெரியும். அதற்காக நான் அவ்வளவு பெரிய ரகளை செய்து, உன்னைச் சிக்கலில் மாட்டிவிட்டதற்கு மன்னிக்கவும்! 

நாம் நண்பர்களாக இருப்போம்!

ஆம், அப்படியே செய்வோம்!

சரி! நாம் கிளம்பலாம். இல்லையென்றால் தாமதமானதற்காக நாம் அனைவரும் சிக்கலில் மாட்டிக்கொள்வோம்! 

வேடிக்கை என்னவென்றால், பாழடைந்த நம் வீடு கூட இப்போது பார்ப்பதற்கு நன்றாக இருக்கிறது! 

இப்போது இங்கு வசிப்பது எனக்கு மிகவும் பிடிக்கிறது.

                     முற்றும்!

தமிழில்: GOOGLE TRANSLATE & GEMINI AI