அவன் ஊஞ்சலை விட்டு எழுந்து தன் உடலை நெளித்துச் சோம்பல் முறித்தான். அத்தை பெட்டுனியாவும் மாமா வெர்னானும், டட்லி எப்போது வீடு திரும்புகிறானோ அதுதான் சரியான நேரம் என்றும், அதற்குப் பிறகு எப்போது வந்தாலும் அது மிகவும் தாமதமான நேரம் என்றும் ஒரு கணக்கு வைத்திருந்தார்கள். இன்னொரு முறை டட்லிக்குத் தாமதமாக ஹாரி வீட்டிற்கு வந்தால், அவனை வெளியேயுள்ள குடோனில் பூட்டி வைத்துவிடுவேன் என்று மாமா வெர்னான் மிரட்டியிருந்தார். அதனால், தன் கொட்டாவியைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு, இன்னும் சுருங்கிய முகத்தோடு, ஹாரி பூங்காவின் கேட்டை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினான்.
ப்ரைவிட் தெருவைப் போலவே, மாக்னோலியா சாலையும் கச்சிதமாக வெட்டிப் பராமரிக்கப்பட்ட புல்வெளிகளைக் கொண்ட பெரிய, சதுர வடிவ வீடுகளால் நிறைந்திருந்தது; அந்த வீடுகளின் உரிமையாளர்களும் மாமா வெர்னானைப் போலவே சுத்தமான கார்களை வைத்திருக்கும் தடிமனான, சதுர வடிவ மனிதர்களாகத்தான் இருந்தார்கள். ஹாரிக்கு இந்த லிட்டில் விங்கிங் பகுதியை பகலை விட இரவில் பார்ப்பதுதான் பிடித்திருந்தது; ஏனெனில், இருட்டில் அந்த ஜன்னல் திரைகளுக்குப் பின்னாலிருந்து வரும் வண்ணமயமான விளக்கொளிகள் பார்ப்பதற்கு ரத்தினக் கற்களைப் போல அழகாக இருக்கும். மேலும், அந்த வீட்டுக்காரர்களைக் கடந்து போகும்போது அவனது "ரவுடி" போன்ற தோற்றத்தைப் பார்த்து அவர்கள் முணுமுணுக்கும் வசைகளையும் கேட்க வேண்டிய ஆபத்து இருக்காது.
அவன் வேகமாக நடந்தான், அதனால் மாக்னோலியா சாலையின் பாதியிலேயே டட்லியின் கும்பல் மீண்டும் அவனது பார்வையில் பட்டது; மாக்னோலியா க்ரெசண்ட் தெருவின் நுழைவாயிலில் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் விடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தார்கள்.
ஹாரி ஒரு பெரிய லைலாக் (lilac) மரத்தின் நிழலில் ஒதுங்கி நின்று காத்துக்கொண்டிருந்தான்.
"...ஒரு பன்றி மாதிரி கத்தினான் இல்ல?" என்று மால்கம் சொல்ல, மற்றவர்கள் விழுந்து விழுந்து சிரித்தார்கள்.
"நல்ல வலது கை குத்து டட்லி, செம!" என்றான் பியர்ஸ்.
"நாளைக்கும் இதே நேரத்துக்கா?" என்றான் டட்லி.
"எங்க வீட்டுக்கு வந்திருங்க, எங்க அம்மா அப்பா வெளிய போறாங்க," என்றான் கார்டன்.
"அப்ப நாளைக்கு பார்க்கலாம்," என்றான் டட்லி.
அந்தக் கும்பல் கலைந்து செல்லும் வரை ஹாரி காத்திருந்து விட்டு, பிறகு மீண்டும் நடக்கத் தொடங்கினான். அவர்களின் குரல்கள் முற்றிலும் ஓய்ந்ததும், அவன் மாக்னோலியா க்ரெசண்ட் தெருவின் அந்தத் திருப்பத்தில் திரும்பினான். மிக வேகமாக நடந்ததால், எந்தவொரு மெட்டும் இல்லாமல் சும்மா முணுமுணுத்துக் கொண்டே நிதானமாக நடந்து போய்க் கொண்டிருந்த டட்லியை அவன் நெருங்கிவிட்டான்.
டட்லி திரும்பினான்.
"ஓ," என்று முனகினான். "நீயா."
"ஆமா, அது என்ன அதுக்குள்ள 'பிக் டி'ன்னு புதுப் பேரு?" என்றான் ஹாரி.
"வாய மூடு," என்று டட்லி கோபமாக முறைத்துவிட்டு மீண்டும் தன் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டான்.
"நல்ல பேருதான்," என்று சிரித்துக்கொண்டே தன் மாமா மகனுடன் இணையாக நடைபோட்டான் ஹாரி. "ஆனா நீ எப்பவுமே எனக்கு நம்ம பழைய 'இக்கிள் டிட்டி கின்ஸ்' (குட்டி டட்லி குட்டி) தான்."
"நான் சொன்னேன்ல, வாய மூடுன்னு!" என்று கத்தினான் டட்லி. அவனது கறித்துண்டம் போன்ற தடித்த கைகள் ஆத்திரத்தில் இறுகிப் பருத்தன.
"உங்க அம்மா உன்னை இப்படித்தான் கொஞ்சுவாங்கன்னு உன் கூட இருக்கிற பசங்களுக்குத் தெரியுமா?"
"உங்க அம்மாகிட்ட மட்டும் நீ 'உன் முகத்தை மூடு'ன்னு சொல்ல மாட்டியே? அதுமட்டும் இல்லாம 'பாப்கின்' (popkin), 'டிங்கி டிட்டிடம்ஸ்' (Dinky Diddydums)னு இன்னும் என்னென்னமோ செல்லப் பேர் இருக்கே, அதையெல்லாம் நான் பயன்படுத்தலாமா?"
டட்லி எதுவும் பேசவில்லை. ஹாரியை அடித்துவிடக் கூடாது என்று அவன் தன் முழு சுயக்கட்டுப்பாட்டையும் பயன்படுத்தித் தன்னைத் தடுத்துக் கொண்டிருப்பது அவனது முகத்திலேயே தெரிந்தது.
"சரி, இன்னைக்கு நைட்டு யாரை அடிச்சுப் பதம் பார்த்தீங்க?" என்று கேட்டான் ஹாரி, அவனது முகத்திலிருந்த கிண்டல் சிரிப்பு மெல்ல மறைந்தது. "மறுபடியும் ஏதாச்சும் பத்து வயசுப் பையனையா? ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி நீ மார்க் எவன்ஸை அடிச்சது எனக்குத் தெரியும்."
"அவன் வம்பை விலைக்கு வாங்கினான்," என்று டட்லி கர்ஜித்தான்.
"அப்படியா? 'நீ பாக்குறதுக்கு பின் கால்கள்ல நடக்கக் கத்துக்கிட்ட ஒரு பன்றி மாதிரி இருக்கே'ன்னு சொன்னானா? அப்படிச் சொல்லியிருந்தா அது எகத்தாளம் இல்ல டட்லி, அதுதான் உண்மை..."
டட்லியின் தாடைத் தசைகள் கோபத்தில் துடித்தன. தான் டட்லியை எவ்வளவு தூரம் ஆத்திரப்படுத்துகிறோம் என்பதை நினைத்து ஹாரிக்கு ஒரு பெரிய நிம்மதி கிடைத்தது; தன் மனதுக்குள் இருந்த ஏமாற்றத்தையும் கோபத்தையும் தன் மாமா மகனுக்குள் கடத்தி, தன் பாரத்தைக் குறைத்துக் கொள்வது போல அவனுக்கு இருந்தது. அவனுக்கு இருந்த ஒரே வடிகால் டட்லி மட்டும்தான்.
அவர்கள் மாக்னோலியா க்ரெசண்டிற்கும், விஸ்டீரியா வாக் பகுதிக்கும் இடையே ஒரு குறுக்குவழியாக இருக்கும் அந்தப் பழைய குறுகிய சந்திற்குள் வலதுபுறமாகத் திரும்பினார்கள்; அங்குதான் ஹாரி முதன்முதலில் சிரியஸைப் பார்த்திருந்தான். அங்கே தெருவிளக்குகள் எதுவும் இல்லாததால், அந்தச் சந்து மிகவும் இருட்டாகவும், ஆள்அரவமற்றும் இருந்தது. ஒருபுறம் காரேஜ் சுவர்களுக்கும், மறுபுறம் உயர்ந்த வேலிக்கும் நடுவே அவர்களின் காலடிச் சத்தங்கள் மட்டுமே அந்த இருட்டில் மந்தமாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தன.
"கையில அந்தப் பொருளை வச்சுக்கிட்டு உன்னை நீ பெரிய ஆளுன்னு நினைப்புப்பா உனக்கு, அப்படித்தானே?" சில நொடிகள் கழித்து டட்லி கேட்டான்.
"எந்தப் பொருளை?"
"அந்த... நீ ஒளிச்சு வச்சிருக்கே அந்தப் பொருளை."
ஹாரி மீண்டும் கிண்டலாகச் சிரித்தான்.
"பார்ப்பதற்கு இருக்கிற அளவுக்கு நீ ஒன்றும் முட்டாள் இல்லை, இல்லையா டட்லி? ஒருவேளை நீ அந்த அளவுக்கு முட்டாளா இருந்திருந்தா, உன்னால ஒரே நேரத்துல நடக்கவும் பேசவும் கூட முடியாதுன்னு நினைக்கிறேன்..."
ஹாரி தன் மந்திரக்கோலை வெளியே உருவினான். டட்லி அதை ஓரக்கண்ணால் பார்ப்பதை அவன் கவனித்தான்.
"உனக்கு இதுக்கு அனுமதியில்லை," என்றான் டட்லி உடனே. "எனக்கு நல்லாத் தெரியும் உனக்கு அனுமதியில்லைன்னு. நீ படிக்கிற அந்த விசித்திரமான பள்ளிக்கூடத்துல இருந்து உன்னைத் தொரத்திருவாங்க."
"அவங்க விதிகளையெல்லாம் மாத்திருக்க மாட்டாங்கன்னு உனக்கு எப்படித் தெரியும், பிக் டி?"
"மாத்திருக்க மாட்டாங்க," என்றான் டட்லி; ஆனால் அவன் குரலில் முழுமையான நிச்சயம் இல்லை. ஹாரி மெதுவாக சிரித்தான்.
"அந்தப் பொருள் இல்லாம என்கிட்ட நேருக்கு நேர் மோத உனக்குத் துப்பில்லை, இல்லையா?" என்று டட்லி உறுமினான்.
"ஆனா நீயோ, ஒரு பத்து வயதுப் பையனை அடிக்கிறதுக்குக் கூட உனக்குப் பின்னாடி நாலு பிரெண்ட்ஸ் வேண்டி கெடக்கு. நீ அடிக்கடி பெருமையா பேசிக்கிறியே அந்த குத்துச்சண்டைப் பட்டம்... அதுல உன்னை எதிர்த்து விளையாடினவனுக்கு என்ன வயசு? ஏழு வயசா? இல்ல எட்டு வயசா?"
"உன் அறிவுக்கு ஒன்னு சொல்லிக்கிறேன், அவனுக்குப் பதினாறு வயசு," என்று கர்ஜித்தான் டட்லி, "நான் அடிச்சு முடிச்சதுக்கு அப்புறம் இருபது நிமிஷம் அவன் மயங்கிக் கிடந்தான். அவன் உன்னைவிட ரெண்டு மடங்கு வெயிட் தெரியுமா. இரு, நீ அந்தப் பொருளை வெளியே எடுத்ததை எங்க அப்பாகிட்ட போய் சொல்றேன்."
"இப்போவே உங்க அப்பாகிட்ட ஓடப் போறியா? அவரோட இந்தச் செல்ல பாக்ஸிங் சாம்பியன், இந்த மோசமான ஹாரியோட மந்திரக்கோலைத் பார்த்துப் பயந்துட்டாரோ?"
"ஆனா ராத்திரி நேரத்துல உனக்கு இந்த அளவுக்குத் தைரியம் இருக்கிறதில்லையே?" என்று டட்லி நக்கலாகக் கேட்டான்.
"இப்போவும் ராத்திரிதான் டிட்டிகின்ஸ். இந்த மாதிரி சுத்தியும் இருட்டா இருக்குற நேரத்தைத்தான் நாங்க ராத்திரின்னு சொல்லுவோம்."
"நான் சொன்னது நீ படுக்கையில இருக்குறப்போ!" என்று டட்லி ஆத்திரமாகக் கத்தினான்.
அவன் நடப்பதை நிறுத்தியிருந்தான். ஹாரியும் நின்று தன் மாமா மகனை உற்றுப் பார்த்தான். டட்லியின் அந்தப் பெரிய முகத்தில் தெரிந்த அரைகுறை வெளிச்சத்தில், அவனது முகத்தில் ஒரு விசித்திரமான வெற்றிக்களிப்பு தெரிந்தது.
"படுக்கையில எனக்குத் தைரியம் இல்லைன்னு சொல்றதுக்கு என்ன அர்த்தம்?" என்றான் ஹாரி, முற்றிலும் குழம்பிப்போய். "என்ன... நான் தலையணையைப் பார்த்துப் பயப்படுவேன்னு சொல்ல வறியா?"
"நேத்து ராத்திரி நீ பேசினதை நான் கேட்டேன்," என்றான் டட்லி மூச்சிரைக்க. "தூக்கத்துல பேசிக்கிட்டு இருந்தே. முனகிக்கிட்டு இருந்தே."
"நீ என்ன சொல்ல வர்ற?" என்று ஹாரி மீண்டும் கேட்டான், ஆனால் அவனது வயிற்றில் ஒரு குளிர்ந்த, சோர்ந்துபோகும் பய உணர்வு ஏற்பட்டது. நேற்றிரவு அவனது கனவில் அவன் மீண்டும் அந்த இடுகாட்டிற்குச் சென்றிருந்தான்.
டட்லி கொடூரமாக ஒருமுறை சிரித்துவிட்டு, பிறகு தன் குரலை மெலிதாக மாற்றி, அழுது அழுது கெஞ்சுவது போன்ற தொனியில் பேசிக் காட்டினான்: "‘செட்ரிக்கை கொன்றாதீங்க! செட்ரிக்கை கொன்றாதீங்க!’ யாரு அது செட்ரிக்... உன்னோட நண்பனா?"
"நீ... நீ பொய் சொல்ற..." என்றான் ஹாரி தன்னிச்சையாக. ஆனால் அவனது வாய் முற்றிலும் வறண்டு போயிருந்தது. டட்லி பொய் சொல்லவில்லை என்பது அவனுக்கு நன்றாகவே தெரியும். இல்லையென்றால் செட்ரிக்கை பற்றி அவனுக்கு எப்படித் தெரிந்திருக்கும்?
"‘அப்பா! என்னைக்காப்பாத்துங்க அப்பா! அவன் என்னைக் கொல்லப் போறான் அப்பா! ஊஊஊ!’"
"வாய மூடு," என்றான் ஹாரி அமைதியான குரலில். "வாய மூடு டட்லி, நான் உன்னை எச்சரிக்கிறேன்!"
"‘வந்து என்னைக் காப்பாத்துங்க அப்பா! அம்மா, வந்து என்னைக் காப்பாத்துங்க! அவன் செட்ரிக்கை கொன்னுட்டான்! அப்பா, காப்பாத்துங்க! அவன் என்னைக் கொல்லப்...’ அந்தப் பொருளை என் பக்கமா நீட்டாதே!"
டட்லி அந்தச் சந்தின் சுவரோடு ஒட்டிப் பின்வாங்கினான். ஹாரி தன் மந்திரக்கோலை நேராக டட்லியின் நெஞ்சுக்கு நேரே நீட்டியிருந்தான். டட்லி மீது தனக்கு இருக்கும் பதினான்கு வருடப் பகையும் வெறுப்பும் தன் நரம்புகளில் ரத்தமாய் கொதிப்பதை ஹாரியால் உணர முடிந்தது. அவனுக்கு இப்போது ஒரு சாபம் கொடுத்து, அவன் வாய்பேச முடியாத ஒரு பூச்சியைப் போல, உணர்நீட்சிகள் முளைத்துத் தட்டுத்தடுமாறி வீட்டுக்குத் தவழ்ந்து போகும்படடி செய்ய என்ன கைமாறு வேண்டும் என்றாலும் கொடுக்கத் தயாராக இருந்தான்...
"இனிமே ஒரு தடவை கூட இதைப் பத்திப் பேசக் கூடாது," என்று ஹாரி ஆத்திரத்தில் கத்தினான். "நான் சொல்றது உனக்குப் புரியுதா?"
"அந்தப் பொருளை வேற எங்கயாச்சும் திருப்பு!"
"நான் கேட்டேன், நான் சொல்றது உனக்குப் புரியுதான்னு?"
"அதை வேற பக்கம் திருப்பு!"
"நான் சொல்றது உனக்குப் புரியுதாடா?!"
"அந்தப் பொருளை என்கிட்ட இருந்து தள்ளி..."
ஐஸ் தண்ணீரில் தூக்கிப் போடப்பட்டது போல, டட்லி உடல் நடுங்கி ஒரு விசித்திரமான முறையில் மூச்சை இழுத்தான்.
அந்த இரவு நேரத்தில் ஏதோ ஒரு மாற்றம் நிகழ்ந்தது. நட்சத்திரங்கள் சிதறிக்கிடந்த நீல வானம் திடீரென கும்மிருட்டாக, ஒளியற்றதாக மாறியது. நட்சத்திரங்கள், நிலவு, அந்தச் சந்தின் இரு முனைகளிலும் இருந்த மந்தமான தெருவிளக்குகள் என யாவும் மறைந்து போயின. தொலைவில் கேட்ட வாகனங்களின் சத்தமும், மரங்களின் இலை அசைவுகளின் முணுமுணுப்பும் அடங்கிப்போயின. அதுவரை இதமாக இருந்த அந்த மாலைப் பொழுது, திடீரென உடலைத் துளைக்கும் பனியாய், கடிப்பது போன்ற கடுமையான குளிராக மாறியது. யாரோ ஒரு மாபெரும் அரக்கக் கை கொண்டு அந்தச் சந்து முழுவதையும் ஒரு தடிமனான, பனிக்கட்டியாலான போர்வையால் மூடி, அவர்களின் கண்களைக் குருடாக்கியது போல, அவர்கள் முற்றிலும் ஊடுருவ முடியாத, நிசப்தமான இருளால் சூழப்பட்டனர்.
தான் எவ்வளவு கட்டுப்படுத்த முயன்றபோதிலும், அறியாமல் ஏதோ ஒரு மந்திரத்தைச் செய்துவிட்டோமோ என்று ஒரு நொடி ஹாரி நினைத்தான். ஆனால் அவனது பகுத்தறிவு அடுத்த கணமே அவனுக்கு உணர்த்தியது; நட்சத்திரங்களையே அணைத்துவிடும் அளவுக்கு அவனுக்கு மந்திர சக்தி கிடையாது. அவன் ஏதேனும் தெரிகிறதா என்று தன் தலையை அங்கும் இங்கும் திருப்பிப் பார்த்தான், ஆனால் அந்த இருட்டு அவனது கண்களை எடையற்ற ஒரு திரை போல அழுத்தியது.
டட்லியின் பயம் கலந்த நடுக்கக் குரல் ஹாரியின் காதருகே கேட்டது.
"நீ... நீ எ-என்ன பண்ணிக்கிட்டு இருக்கே? நி-நிறுத்து அதை!"
"நான் எதுவும் பண்ணல! வாய மூடிட்டு பேசாம நில்லு!"
"எனக்கு ஒ-ஒன்னும் தெரியல! எனக்குக் க-கண் தெரியாம போயிருச்சு! நா-நான்..."
"உன்னை வாய மூடச் சொன்னேன்ல!"
ஹாரி ஒரு இடத்திலேயே அசையாமல் நின்று, பார்வை அற்ற தன் கண்களை இடமும் வலமும் செலுத்தினான். குளுமை மிகக் கொடூரமாக இருந்ததால் அவனது உடல் முழுமையாக நடுங்கியது; அவனது கைகளில் உரோமங்கள் சிலிர்த்தன, அவனது கழுத்தின் பின்னாலிருந்த முடிகளும் குத்திட்டு நின்றன. அவன் தன் கண்களை அகல விரித்து, ஒன்னும் புரியாமல் அந்த இருட்டையே வெறித்துப் பார்த்தான்...
இது சாத்தியமே இல்லை... அவர்கள் இங்கே வர வாய்ப்பே இல்லை... அதுவும் இந்த லிட்டில் விங்கிங் பகுதிக்கு...!
அவன் தன் காதுகளைக் கூர்மையாக்கினான்... அவர்களைப் பார்ப்பதற்கு முன்னால் அவர்களின் சத்தத்தைத்தான் கேட்க முடியும்...
"நான் எ-எங்க அப்பாகிட்ட சொல்லுவேன்!" என்று டட்லி விம்மினான். "நீ எ-எங்கே இருக்கே? நீ என்ன ப-பண்ணிக்கிட்டு..."
"கொஞ்சம் வாய மூடுறியா?" என்று ஹாரி சீறினான், "நான் எதையோ க-கவனிக்க முயற்சி பண்ணிக்கிட்டு..."
ஆனால் அவன் சட்டென்று அமைதியானான். அவன் எதற்கு மிகவும் பயந்தானோ, சரியாக அந்தச் சத்தம் அவனது காதில் விழுந்தது.
அந்தச் சந்தில் அவர்களைத் தவிர வேறு ஏதோ ஒன்றும் இருந்தது; அது நீண்ட, கரகரப்பான, ஒரு மரண ஓலம் போன்ற மூச்சை இழுத்து விட்டுக் கொண்டிருந்தது. அந்த உறைபனி காற்றில் நடுங்கி நின்ற ஹாரியின் மனதுக்குள் பயத்தின் ஒரு கொடூரமான நடுக்கம் பாய்ந்தது.
"இ-இதோட நிறுத்திக்கோ! இந்த வேலையெல்லாம் செய்யாதே! நான் உ-உன்னை அடிச்சிருவேன், நிஜமாவே அடிச்சிருவேன்!"
"டட்லி, வாய..."
டமார்!
ஒரு பலத்த குத்து ஹாரியின் தலையின் பக்கவாட்டில் இறங்கியது, அந்த வேகத்தில் ஹாரி தரையிலிருந்து அப்படியே தூக்கி வீசப்பட்டான்.
ஹாரியின் கண்களுக்கு முன்னால் சிறிய வெள்ளை விளக்குகள் தோன்றி மறைந்தன; ஒரே மணிநேரத்தில் இரண்டாவது முறையாக அவனது தலை இரண்டாகப் பிளந்தது போல் இருந்தது. அடுத்த கணமே அவன் தரையில் பலமாக வந்து விழுந்தான், அவனது கையிலிருந்த மந்திரக்கோலும் எங்கோ பறந்து போய் விழுந்தது.
"முட்டாள் டட்லி!" என்று ஹாரி கத்தினான், வலியால் அவனது கண்களில் தண்ணீர் முட்டியது. அவன் தன் கைகளையும் முழங்கால்களையும் ஊன்றி எழுந்து, அந்த இருட்டுக்குள் பைத்தியம் பிடித்தது போலத் தன் கைகளால் தரையைத் தடவித் தேடினான். டட்லி எங்கு போகிறோம் என்று தெரியாமல் தடுமாறி, சந்தின் வேலியின் மேல் மோதி, நிலைதடுமாறி ஓடும் சத்தம் கேட்டது.
"டட்லி, திரும்பி வா! நீ நேரா அதுகிட்டயே தான் ஓடிக்கிட்டு இருக்கே!"
அங்கே ஒரு கொடூரமான, அலறல் சத்தம் கேட்டது, டட்லியின் காலடிச் சத்தமும் நின்றது. அதே நேரத்தில், ஹாரி தனக்கு பின்னால் ஒரு பயங்கரமான குளிர்ச்சி ஊர்ந்து வருவதை உணர்ந்தான்; அதற்கு ஒரே ஒரு அர்த்தம்தான் இருக்க முடியும். அங்கே ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட உருவங்கள் இருக்கின்றன!
"டட்லி, வாயத் திறக்காதே! என்ன நடந்தாலும் சரி, வாய மூடிக்கிட்டே இரு! மந்திரக்கோல்!" என்று ஹாரி பதற்றத்துடன் முணுமுணுத்தான், அவனது கைகள் சிலந்திகளைப் போலத் தரையெங்கும் வேகமாக ஓடித் தேடின. "எங்கே... மந்திரக்கோல்... சீக்கிரம்... லூமோஸ்!"
தேடுவதற்கு வெளிச்சம் வேண்டும் என்ற தவிப்பில் அவன் தன்னிச்சையாக அந்த மந்திரத்தைச் சொன்னான். அவன் நம்ப முடியாத ஒரு நிம்மதியாக, அவனது வலது கைக்கு சில அங்குல தூரத்தில் ஒரு வெளிச்சம் சட்டென்று பிரகாசித்தது மந்திரக்கோலின் முனை எரிந்தது. ஹாரி அதைச் சட்டென்று கையில் எடுத்துக்கொண்டு, எழுந்து நின்று, பின்னால் திரும்பினான்.
அவனது வயிறு ஒரு நொடி கலங்கியது. முக்காடு போட்ட, ஒரு பெரிய இருண்ட உருவம் தரையில் மிதந்தபடி அவனை நோக்கி மென்மையாக நகர்ந்து வந்து கொண்டிருந்தது. அதன் ஆடைக்கு அடியில் முகமோ கால்களோ எதுவும் தெரியவில்லை; அது வரவர அந்த இரவின் ஒட்டுமொத்த ஜீவனையும், வெளிச்சத்தையும் உறிஞ்சிக் குடிப்பது போல நகர்ந்து வந்தது.
தடுமாறிப் பின்நோக்கிச் சென்றபடியே ஹாரி தன் மந்திரக்கோலை உயர்த்தினான்.
"எக்ஸ்பெக்டோ பேட்ரோனம்!"
மந்திரக்கோலின் முனையிலிருந்து வெள்ளி நிறப் புகை போன்ற ஆவி சீறிக்கொண்டு வெளிப்பட்டது; அதைப் பார்த்ததும் டிமென்டர் தன் வேகத்தைக் குறைத்தது, ஆனால் அந்த மந்திரம் முழுமையாக வேலை செய்யவில்லை. கால்கள் பின்னப் பின்வாங்கிய ஹாரி, டிமென்டர் தன்னை நோக்கி நெருங்கி வர வர இன்னும் பின்னோக்கி நகர்ந்தான். பயம் அவனது மூளையை முடக்கியது. மனதை ஒருமுகப்படுத்து...
டிமென்டரின் அங்கிக்குள்ளிருந்து சாம்பல் நிறத்தில், வழுவழுப்பான, புரையோடிப் போன இரண்டு கைகள் வெளியே நீட்டி அவனைக் பிடிக்க வந்தன. ஒரு பலத்த இரைச்சல் சத்தம் ஹாரியின் காதுகளை நிறைத்தது.
"எக்ஸ்பெக்டோ பேட்ரோனம்!"
அவனது சொந்தக் குரலே அவனுக்கு மந்தமாகவும் மிகத் தொலைவிலும் கேட்பது போலிருந்தது... மந்திரக்கோலிலிருந்து முந்தையதை விட மிகவும் பலவீனமான மற்றொரு வெள்ளிப் புகை வெளிப்பட்டு மெல்லக் கலைந்தது. அவனால் இனிமேல் அதைச் செய்ய முடியவில்லை, அவனால் அந்த மந்திரத்தை ஏவ முடியவில்லை...
அவனது தலைக்குள் ஒரு சிரிப்புச் சத்தம் கேட்டது, மிகவும் கூர்மையான, கரகரப்பான ஒரு வெறிச்சிரிப்பு அது...
டிமென்டரின் அழுகிய, மரணக் குளிர்ச்சி நிறைந்த மூச்சுக்காற்று அவனது நுரையீரலை நிரப்பி, அவனை மூச்சுத்திணறச் செய்வதை அவனால் உணர முடிந்தது... யோசி... ஏதேனும் ஒரு மகிழ்ச்சியான விஷயத்தை யோசி...
ஆனால் அவனுக்குள் எந்த மகிழ்ச்சியும் எஞ்சியிருக்கவில்லை... டிமென்டரின் பனிக்கட்டிக் விரல்கள் அவனது தொண்டையை இறுக்கின... அந்தத் தலைக்குள்ளான வெறிச்சிரிப்பு இன்னும் சத்தமாகக் கேட்டது, அவனது மூளைக்குள் ஒரு குரல் பேசியது... "மரணத்திற்கு தலைவணங்கு, ஹாரி... அது வலியற்றதாகக் கூட இருக்கலாம்... எனக்குத் தெரியாது... நான் ஒருபோதும் இறந்ததில்லை..."
அவன் இனிமேல் ரானையும் ஹெர்மைனியையும் பார்க்கவே போவதில்லை...
அவன் மூச்சுக்காகப் போராடிய அந்த நொடியில், அவர்களது முகங்கள் அவனது மனதில் மிகத் தெளிவாக வந்து வெடித்தன.
"எக்ஸ்பெக்டோ பேட்ரோனம்!"
ஹாரியின் மந்திரக்கோலின் முனையிலிருந்து ஒரு மாபெரும் வெள்ளி நிற ஆண் கலைமான் (Stag) சீறிக்கொண்டு வெளிப்பட்டது; அதன் கிளைக் கொம்புகள் டிமென்டரின் நெஞ்சுப் பகுதியில் (இதயம் இருக்க வேண்டிய இடத்தில்) பலமாகத் தாக்கின. இருட்டைப் போல எடையற்று இருந்த அந்த உருவம் பின்னோக்கித் தூக்கி வீசப்பட்டது; கலைமான் பாய்ந்து சென்ற வேகத்தில், அந்த டிமென்டர் ஒரு வௌவாலைப் போலத் தோற்றுப் போய் வானில் பறந்து மறைந்தது.
"இந்த வழி!" என்று கலைமானைப் பார்த்துக் கத்தினான் ஹாரி. சட்டென்று திரும்பி, ஒளிரும் மந்திரக்கோலை உயர்த்திப் பிடித்தபடி அவன் அந்தச் சந்திற்குள் வேகமாக ஓடினான். "டட்லி? டட்லி!"
அவன் ஒரு பன்னிரண்டு அடிகள் கூட ஓடியிருக்க மாட்டான், அதற்குள் அவர்களை அடைந்துவிட்டான்: டட்லி தரையில் சுருண்டு படுத்து, தன் கைகளால் முகத்தை மூடிக்கொண்டிருந்தான்; இரண்டாவது டிமென்டர் அவனுக்கு மேலே குனிந்து, அவனது மணிக்கட்டுகளைத் தன் வழுவழுப்பான கைகளால் பற்றி, மிக மெதுவாக, ஏதோ அன்பு காட்டுவது போலப் பிரித்துக் கொண்டிருந்தது. டட்லிக்கு முத்தமிடப் போவது போல அது தன் முக்காடு போட்ட முகத்தை அவனது முகத்திற்கு அருகில் கீழே இறக்கிக் கொண்டிருந்தது...
"அதைத் தாக்கு!" என்று ஹாரி கர்ஜித்தான். ஒரு பலத்த இரைச்சலோடு, அவன் வரவழைத்த அந்த வெள்ளி நிறக் கலைமான் அவனைக் கடந்து பாய்ந்து ஓடி வந்தது. டிமென்டரின் கண்ணற்ற முகம் டட்லியின் முகத்திற்கு மிக அருகில், ஒரு அங்குல தூரமே இருந்தபோது, அந்த வெள்ளிக் கொம்புகள் அதன் மேல் பாய்ந்தன; அந்த உருவம் காற்றில் தூக்கி வீசப்பட்டு, அதன் கூட்டாளியைப் போலவே வானில் பறந்து இருளுக்குள் கரைந்து மறைந்தது. கலைமான் அந்தச் சந்தின் இறுதி வரை ஓடிச் சென்று, பின்னர் ஒரு வெள்ளிப் பனிமூட்டமாகத் தானும் கரைந்தது.
நிலவு, நட்சத்திரங்கள் மற்றும் தெருவிளக்குகள் யாவும் மீண்டும் உயிர் பெற்று பிரகாசித்தன. ஒரு வெதுவெதுப்பான காற்று அந்தச் சந்து வழியே வீசியது. அருகில் இருந்த தோட்டத்து மரங்கள் அசைந்து முணுமுணுத்தன, மாக்னோலியா க்ரெசண்ட் தெருவின் அந்தச் சாதாரண வாகனச் சத்தங்கள் மீண்டும் காற்றில் நிறைந்தன. திடீரென எல்லாம் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பியதை உணர்ந்தபடி, தன் புலன்கள் யாவும் அதிர ஹாரி அப்படியே திகைத்து நின்றான். ஒரு கணத்திற்குப் பிறகுதான் தன் டீ-சர்ட் உடலோடு ஒட்டியிருப்பதை அவன் கவனித்தான்; அவன் வியர்வையில் முற்றிலும் குளித்திருந்தான்.
இப்போது நடந்த விஷயங்களை அவனால் நம்பவே முடியவில்லை. டிமென்டர்கள் இங்கே, இந்த லிட்டில் விங்கிங் பகுதிக்குள்ளா...?
டட்லி தரையில் சுருண்டு படுத்துக் கொண்டு, பயத்தில் விம்மி நடுங்கிக் கொண்டிருந்தான். அவன் எழுந்து நிற்கும் நிலையில் இருக்கிறானா என்று பார்ப்பதற்காக ஹாரி கீழே குனிந்தான்; ஆனால் திடீரென தனக்கு பின்னால் யாரோ வேகமாக ஓடி வரும் சத்தம் கேட்டது. தற்காப்புக்காகத் தன் மந்திரக்கோலை மீண்டும் உயர்த்தியபடி, வந்தவரை எதிர்கொள்ள அவன் தன் காலில் சுழன்று திரும்பினான்.
அவர்களின் விசித்திரமான வயதான பக்கத்து வீட்டுப் பெண்மணியான திருமதி ஃபிக் மூச்சிரைக்க ஓடி வந்து கொண்டிருந்தாள். அவளது நரைத்த சாம்பல் நிறக் கூந்தல் அவளது தலை வலையிலிருந்து வெளியே கலைந்து கிடந்தது; அவளது மணிக்கட்டில் ஒரு சலசலக்கும் கம்பி வலைப் பை தொங்கிக் கொண்டிருந்தது, அவளது கால்கள் செருப்பிலிருந்து பாதி வெளியே சரிந்திருந்தன. ஹாரி அவசரமாகத் தன் மந்திரக்கோலை மறைக்க முயன்றான், ஆனால்...
"அதை உள்ள வைக்காதே, முட்டாள் பையா!" என்று அவள் அலறினாள். "இன்னும் நிறைய உருவங்கள் சுத்தியும் இருந்தா என்ன பண்றது? ஓ... அந்த முண்டங்கஸ் பிளெட்சரை* நான் இன்னைக்குக் கொண்ணாம விடமாட்டேன்!"
*******************
முண்டங்கஸ் பிளெட்சர் (Mundungus Fletcher) என்பது ஹாரி பாட்டர் கதையில் வரும் ஒரு மனித கதாபாத்திரத்தின் பெயர் ஆகும்.
அவரைப் பற்றிய சில சுவாரசியமான தகவல்கள்:
யார் இவர்? இவர் மாந்திரீக உலகம் மற்றும் 'ஆர்டர் ஆஃப் தி ஃபீனிக்ஸ்' (Order of the Phoenix) என்ற ரகசிய அமைப்பைச் சேர்ந்த ஒரு மந்திரவாதி.
குணம் மற்றும் தொழில்: இவர் ஒரு நேர்மையான மந்திரவாதி கிடையாது; திருடப்பட்ட பொருட்களை வாங்கி விற்கும் ஒரு சிறு திருடன் மற்றும் கள்ளச்சந்தை வியாபாரி.
கதையின் சூழலில் இவரது பங்கு: டம்பிள்டோர், ஹாரி பாட்டருக்குத் தெரியாமல் அவனுக்குப் பாதுகாப்பு கொடுப்பதற்காகச் சில மந்திரவாதிகளை ரகசியக் காவலுக்கு நியமித்திருப்பார். அப்படி அன்று மாலை ஹாரியைக் கண்காணிக்கும் பொறுப்பு இந்த முண்டங்கஸ் பிளெட்சரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டிருக்கும்.
அலட்சியம்: ஆனால், இவர் தன் கடமையைச் செய்யாமல், கள்ளச்சந்தையில் ஏதோ திருட்டுப் பொருட்களை வாங்குவதற்காக ஹாரியைத் தனியாக விட்டுவிட்டு அந்த இடத்தை விட்டு ஓடிப் போயிருப்பார். அவர் இல்லாத நேரத்தில்தான் டிமென்டர்கள் ஹாரியையும் டட்லியையும் தாக்கின.
திருமதி ஃபிக் கோபப்படக் காரணம்:
திருமதி ஃபிக்-கும் அந்த ரகசிய அமைப்பைச் சேர்ந்தவர்தான். முண்டங்கஸ் தன் காவலில் அலட்சியமாக இருந்துவிட்டுப் போனதால்தான் ஹாரியின் உயிருக்கு இவ்வளவு பெரிய ஆபத்து ஏற்பட்டது என்பதை அறிந்ததும், அவளுக்குக் கடுமையான கோபம் வருகிறது.
அதனால்தான் ஓடி வரும்போதே, "அந்த முண்டங்கஸ் பிளெட்சரை நான் இன்னைக்குக் கொண்ணாம விடமாட்டேன்!" என்று அவனைத் திட்டிக் கொண்டே வருகிறாள்.
(குறிப்பு: 'Mundungus' என்ற ஆங்கில வார்த்தைக்கு 'நாற்றமடிக்கும் மலிவான புகையிலை' என்று ஒரு அர்த்தம் உண்டு. அவரது கதாபாத்திரத்தின் குணத்திற்கு ஏற்ப ஜே.கே. ரௌலிங் இந்த விசித்திரமான பெயரை அவருக்குச் சூட்டியுள்ளார்).
மொழிபெயர்ப்பு நன்றிகள்: GEMINI AI!
