நள்ளிரவின் பிசாசு ரயில்!

 

மர்மங்கள் நிறைந்த எனது தனித்துவமான புதிய  கதையை உங்களுக்காகக் கொண்டு வந்துள்ளேன்.  அந்த மர்மமான உலகத்திற்குள் அடியெடுத்து வையுங்கள்; மங்கலான வெளிச்சம் நிலவும் அந்தப் பிரதேசங்களில், நள்ளிரவு நிழல்களுக்குள் மறைந்திருந்து உங்களைக் கண்காணித்து, உங்களை மூச்சுத்திணற வைக்கும்,  உடல் சிலிர்க்கச் செய்யும் தருணங்களை உருவாக்கக் காத்திருக்கும் இருண்ட உலகின் உயிரினங்கள் நிறைந்த உலகம் அது. துணிச்சலாக இருங்கள். என் கையைப் பிடித்து என்னைப் பின்தொடருங்கள்.

மிஸ்டி. 

நாம் இங்கேதான் வசிக்கப் போகிறோமா? இது சிதிலமடைந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு பழைய ரயில் நிலையம் மட்டுமே. ரயில் தண்டவாளம் கூட இங்கே இல்லை.

நாங்கள் முன்பே உன்னிடம் சொல்லியிருந்தோம், டீட்ரே!

இந்த இடம் மிகவும் மலிவானது, இதை ஒரு நல்ல வீடாக மாற்றலாம். இப்போதெல்லாம் நிறைய பேர் இந்த மாதிரி பழைய ரயில் நிலையங்களை வாங்கி குடியிருக்கிறார்கள்.

ஆனால் எல்லா ஊரும் இங்கிருந்து ரொம்ப தூரத்துல இருக்கு!

அப்பா உன்னைக் காரில் பள்ளிக்கு அழைத்துச் செல்வார், கண்ணே!

இங்கே ஒரே குப்பைக்கூளமா இருக்குப்பா. இதைச் சரிசெய்து மெருகேற்ற உங்களுக்கு எக்காலத்திலும் முடியாது.

அடுத்த ரயில்

 இப்போதுதான் 

கிளம்பிச் சென்றது

உள்ளே உளுத்துப்போன மரப் பலகைகளின் வாடை நிறைந்திருந்தது.

நிச்சயமாக இதைச் சரி செய்ய நிறைய உழைப்பு தேவைப்படும்.

என்ன ஒரு மோசமான இடம்..!

 கூடவே ஒரு விசித்திர உணர்வு...

எனக்கு இந்த இடம் பிடிக்கவில்லை. இது ஒருவிதமான திகிலூட்டும் உணர்வைத் தருகிறது; அதே சமயம் சோகமாகவும் இருக்கிறது. இந்த இடம் யாராலும் தொந்தரவு செய்யப்படாமல், தனியாகவே இருக்க விரும்புவது போலத் தோன்றுகிறது.

 இங்கே தங்கி வாழ ஆரம்பிச்சதும்  பழகிடும்னு நினைக்கிறேன்! 

இந்த இடம் நன்றாக இருப்பதாக நான் நினைக்கிறேன், ஜான்!

இருந்தாலும், டீட்ரேவுக்கு இது பிடிக்கவில்லை என்றால்...

அவர்கள் அந்த இடத்தை வாங்குவது பற்றி ஒரு முடிவுக்கு வராத நிலையில், கார் ஸ்டார்ட் ஆகவில்லை என்று தெரிய வந்தது.

வேறு வழியில்லை. நான் நகருக்கு நடந்து செல்ல வேண்டும்.

ஆனால் அது மிகவும்  தூரமாக இருக்கிறதே, அப்பா! 

கதகதப்பான படுக்கை பைகளை எடுத்துக்கொண்டு, நான் திரும்பி வரும் வரை நீயும் அம்மாவும் இங்கேயே கவனமாக இருங்கள்.  

தங்களிடம் இருந்த சாக்கலேட்டுகளையும் ஆப்பிள்களையும் சாப்பிட்டு முடித்த பிறகு, டீட்ரேவுக்கு சலிப்பாக இருந்தது.

 இங்கே எல்லாம் பாழடைந்து கிடக்கிறது. இருட்டத் தொடங்கும் நேரம் வேற... அப்பா திரும்பி வருவதற்குள் பேசாமல் கொஞ்சம் கண்ணயர முயற்சிக்கலாம். அம்மா தூங்குவது போல என்னாலும் தூங்க முடிந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்! 

டீட்ரே சிறிது நேரம் தூங்கினாள், திடீரென்று...

அது என்ன சத்தம்?  

அப்பா, அது நீங்களா, அப்பா? ஐயோ, இப்ப ரொம்ப இருட்டா இருக்கு... 

சுரங்கப்பாதை அருகே உள்ள அந்த சிக்னலில் இருந்து வெளிச்சம் வருகிறது. ஆனால் அது பழுதடைந்துவிட்டது என்று நினைத்தேன்! 

நான் கேட்ட அந்தச் சத்தம்... அது என்னவென்று எனக்குத் தெரியும். இரயில் வருவதற்கு வழி கிடைத்துவிட்டது என்பதைக் குறிக்கும் 'ஆல் க்ளியர்' சிக்னல் நகர்ந்த சத்தம்தான் அது! அப்புறம்... அப்புறம் இரயில் வரும் சத்தமும் எனக்குக் கேட்கிறது என்று நினைக்கிறேன்! 

நான் என்ன எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறேன்? எப்படி ஒரு ரயில் வர முடியும்? இங்கே ரயில் பாதைகளே இல்லையே...! 

ஆனால் அந்த இரைச்சல் மேலும் மேலும் நெருங்கி, உரத்து ஒலித்துக்கொண்டே வந்தது. இறுதியில்...

நீராவிப் புகையைக் கக்கியபடி அந்த இரும்பு ராட்சதன் அவளுக்கு எதிரே நின்றது. டீட்ரே அலற விரும்பினாள்; ஆனால், அங்கேயே சிலையாக உறைந்து நின்றாள். 

இது பைத்தியக்காரத்தனம். எ... என்னால் இதை நம்பவே முடியவில்லை.

அப்போது யாரோ அவளை ரயிலுக்குள் தள்ளினார்கள்.

அனைவரும் ஏறுங்கள்!

தொந்தரவுக்கு மன்னித்துவிடுங்கள். உங்களால் சற்றுத் தள்ளி அமர முடியுமா? 

இவர்கள் யார்? ஏன் என்னை பார்க்கவோ, பேசவோ இல்லை? 

இது எப்படி நடக்க முடியும்? ரயில்கள் ஓடுவதற்கு தண்டவாளங்கள் தேவை. நான் ஒரு பிசாசு ரயிலில் பயணம் செய்கிறேனா? இது சாத்தியமா? 

மிஸ்டர் நான்... ஐயோ! பயங்கரம்! 

வேண்டாம், வேண்டாம், விலகிப் போங்கள்..! 

                      ஆஆஆஆ..! 

உடல் முழுவதும் வலியுடன் அவள் எழுந்து நின்றாள்.

நான் எங்கே இருக்கிறேன் ?

நான் எங்கே போவேன்? யாராவது என்னைப் பாதுகாப்பான இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்லுங்கள்!

ஓடியபோது அவள் சறுக்கி விழுந்தாள். சுற்றிலும் காதைப் பிளக்கும் துப்பாக்கி முழக்கம் எழுந்தது. 

ஐயோ...!

மறுநாள் காலையில் அவர்கள் அவளைக் கண்டுபிடித்தார்கள்.

இவள் சதுப்பு நிலங்களைக் கடந்து அலைந்து திரிந்து வழி தவறியிருக்க வேண்டும்.

பாவம்! அவளுக்கு நிமோனியா காய்ச்சல்  வந்துவிடும் என்று நினைக்கிறேன்!

அப்பா, நான் ரயிலில் இருந்து கீழே விழுந்துவிட்டேன். நான் ஏதோ ஒரு யுத்தத்தின் நடுவில் இருந்தேன், எங்கும் சேறு... மக்கள் செத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்...

ரயிலா? என்ன ரயில் ?

பல வருடங்களாக இந்தப் பக்கங்களில் இரயில்கள் எதுவுமே ஓடவில்லை. ஆனால், போரைப் பற்றி அவள் அப்படிச் சொன்னதுதான் விசித்திரமாக இருக்கிறது. முதலாம் உலகப் போரின் போது ராணுவ வீரர்களை மட்டும் ஏற்றிச் செல்லும் 'ட்ரூப் இரயில்கள்' வழக்கமாக இந்தப் பாதையைக் கடந்து சென்றன. இங்குள்ள இளைஞர்களை பிரான்ஸிற்கும், அங்கே அவர்களுக்குக் காத்திருந்த அந்த மரண பயங்கரங்களுக்கும் அழைத்துச் சென்றன! 

 

அப்பா, நாம் எப்போது அந்த ரயில் நிலையத்துக்குக் குடிபெயரப் போகிறோம்?

 இல்லை. இப்போதைக்கு இல்லை !

அவர்கள் அங்கே திரும்பி வரவே இல்லை! ஆனால், ஒரு தனிமையான இரவில், ஆள் அரவமற்ற அந்த நிலையத்தைக் கடந்து செல்லும் எவரும், சிக்னல் மாறும்போது தெரியும் ஒளியைக் காணலாம்; அத்துடன், பாழ்நிலத்தை நோக்கிச் செல்லும் 'அந்த நள்ளிரவு பிசாசு ரயிலின்' வருகை ஒலியையும் அவர் கேட்கக்கூடும்!

முற்றும்

 

தமிழில்: GOOGLE TRANSLATE & GEMINI AI