நம்பிக்கையின் கடைசி ஒளிக்கீற்று...

 

காலை பொழுது பளிச்சிடும் சூரிய ஒளியின் வெள்ளத்தில் விடிந்தது; தூக்கத்திலிருந்து விழித்த நான்சியின் கண்களை அந்த வெளிச்சம் கூசச் செய்தது. கூரையின் விட்டங்கள் மீது சூரியக் கதிர்கள் ஒன்றுக்கொன்று ஒளிந்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தன. காய்கறித் தோட்டத்தில் பரபரப்பாகக் கத்திக் கொண்டிருந்த பறவைகளைப் போல அவை சுறுசுறுப்பாக இருந்தன. தூரத்தில் கடற்பறவைகள்  சோம்பேறித்தனமாகக் கத்தும் சத்தமும் அவளுக்குக் கேட்டது.

தன் கட்டிலுக்கு அருகில் விரித்திருந்த பாய் நாரில் பாதங்களை வைப்பதற்கு முன்பே, 'பிட்மவுத்'  நகரம் இன்று மிகவும் அழகாகக் காட்சியளிக்கும் என்பதை நேன்சி அறிந்திருந்தாள்.

ஜன்னல் தாழ்ப்பாளை அவள் திறந்தபோது, சிலிர்க்க வைக்கும் குளிர்ந்த கடல் காற்று அவள் கூந்தலைக் கலைத்துச் செல்ல, அவள் மகிழ்ச்சியில் மூச்சு வாங்கினாள். கடலின் சிற்றலைகள் சூரிய ஒளியில் மின்னி, கரை நோக்கி மிதந்து வரும் மில்லியன் கணக்கான தங்கக் காசுகளைப் போலப் பிரகாசித்தன. நீர் நெருங்கி வர வர, சிறிய நீர்ச்சந்தைச்  சுற்றியுள்ள பாறைகள் சாட்டின் துணியைப் போல வழவழப்பாகப் பளபளக்கத் தொடங்கும்.

"நான் கிளம்ப வேண்டும்," என்று தனக்குள்ளேயே புன்னகைத்தபடியே ஜன்னலை மூடினாள். "மீன்பிடிப் படகுகள் கரைக்கு வந்துகொண்டிருக்கும், அப்பா எனக்காகக் காத்துக் கொண்டிருப்பார்."

மகிழ்ச்சியாகப் பாட்டுப் பாடியபடியே, கழுவும் மேஜையிலிருந்த  பெரிய பூப்போட்ட கூஜாவைத் தூக்கி, பாத்திரத்தில் தண்ணீரை ஊற்றித் தன் கையால் துளாவி விட்டாள். தன் பழுப்பு நிற ஆடைக்கு மேல் ஒரு சுத்தமான பின்னடை ஆடையையும், தன் நீண்ட கூந்தலை முடிந்துகொள்ள ஒரு காலிகோ துணிப் பட்டையையும் அணிந்துகொள்ள முடிவு செய்தாள். ஆனால், அவளது ஒரே ஒரு ஜோடி பூட்ஸ் காலணிகள் சமையலறை அலமாரியிலேயே இருக்கும்; அப்போதுதான் பாறைப் பாதையின் மென்மையான, மிருதுவான புல்வெளியை அவளது வெறும் பாதங்களால் உணர முடியும். ஏனெனில் அது அவ்வளவு அழகிய கதகதப்பான நாள்!

விரைவிலேயே அவளது கரங்கள் வேகமாகச் செயல்பட்டு, அச்சு ஓட்ஸ் ரொட்டிகளை வெட்டி ஒரு பழைய தகரப் பெட்டியில் அடுக்கியது. அதன் மூடியில் இளம் விக்டோரியா மகாராணியின் மங்கிய படம் இருந்தது. அப்பா மகாராணியின் இராணுவத்தில் இருந்தபோது, வரவேற்பறைக் கொக்கியில் தொங்கும் ஒரு லாந்தர் விளக்குடன் சேர்த்து வழங்கப்பட்ட இந்தத் தகரப் பெட்டியில் ஒரு காலத்தில் உண்மையான சாக்கலேட்டுகள் இருந்தன.

"அந்த லாந்தர் விளக்குதான் எனக்குக் கிடைத்த மிகச் சிறந்த பரிசு," என்று அப்பா பலமுறை சொல்வதை நேன்சி கேட்டிருக்கிறாள். "அன்றாடப் பயன்பாடுகளுக்குப் பயன்படுத்துவதற்கு அது மிகவும் மதிப்பானது."

தகரப் பெட்டியின் மூடியை அழுத்தி மூடிய நேன்சி, தன்னை முறைத்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த அந்த கம்பீரமான முகத்தைப் பார்த்து மீண்டும் புன்னகைத்தாள்.

"அப்பா உங்களை அதிகப் பயன்பாட்டிற்குரியவராகக் கண்டுபிடித்ததில் எனக்கு மகிழ்ச்சிதான், மகாராணி அவர்களே!" என்று சிறு சிரிப்புடன் கூறியவள், தன் கூடையைக் கையில் ஏந்தியபடி, குடிசைக்கதவின் தாழ்ப்பாளைத் திறக்கக் கையை நீட்டினாள்.

நான்சி நடந்து சென்றபோது, ​​மே மாத மலர்கள் மற்றும் ஹனிசக்கிள்  செடிகளின் நறுமணம் காற்றில் பரவியிருந்தது. தூரத்தில் அடிவானத்தில் தெரிந்த படகுகள், தெருவோர வியாபாரிகள் விற்கும் சிறிய பொம்மைகளை அவளுக்கு நினைவூட்டின. மீனவர்கள் அன்று நல்ல அளவில் மீன் பிடித்திருப்பார்கள் என்று அவள் நம்பினாள். தங்களுக்கு மிகவும் தேவையான பொருட்களை வாங்குவதற்காகச் சந்தையில் விற்பதற்குப் பதிலாக, அப்பா கொண்டு வரும் மீன்களையே அவளும் அவரும் பெரும்பாலும் உணவாக உட்கொண்டனர். அவர்களின் தண்ணீர் பம்பைச் சரிசெய்ய வேண்டியிருந்தது; ஆனால், அதைப் பற்றிக் கேட்க அவளுக்குத் துணிவு வரவில்லை. ஏனெனில், அப்பாவின் முகத்தில் தோன்றும் அந்த வேதனையும் கவலையும் அவரை மிகவும் வயதானவராகக் காட்டிக்கொடுப்பதை நினைத்து அவள் அஞ்சினாள்.

நான்சி அங்கேயே நின்றாள். தெளிவான, பிரகாசமான அந்த நாளில், கடல் நீர்த்துளிகள் அவள் கன்னங்களில் பட்டு அவற்றைச் சிவக்கச் செய்தன.

"எல்லோருக்கும் எப்போதாவது ஒருமுறை துரதிர்ஷ்டம் வருவதுண்டு," என்று அவள் தனக்குத்தானே ஆறுதல் கூறிக்கொண்டாள். "மேலும், கெட்ட காலத்திற்குப் பிறகு நல்ல காலம் வரும் என்று அப்பா எப்போதும் சொல்வாரே."

"ஆமாம், அது உண்மைதான்," என்று ஒரு கரகரப்பான குரல் ஒலித்தது. "நானும் அதைத்தான் எப்போதும் சொல்வேன்!" 

நான்சி மூச்சை அடக்கிக்கொண்டு சட்டென்று திரும்பினாள். கருப்புத் தொப்பிக்கு அடியில் சுருங்கிய முகத்துடனும் கூன் விழுந்த உடலுடனும் இருந்த ஒரு வயதான மூதாட்டி, ஒரு முட்செடிப் புதருக்குப் பின்னாலிருந்து அவளைப் பார்த்து அன்புடன் புன்னகைத்தாள்.

"நான் உன்னை பயமுறுத்தியிருந்தால் மன்னிக்கவும், நான்சி," என்று கரகரப்பான குரலில் கூறியபடியே, அவள் தன் மெலிந்த கையை நான்சியை நோக்கி நீட்டினாள். "புயல் மேகங்கள் சூழ்வதற்கு முன்பாகச் சில மூலிகைகளைச் சேகரிக்கத்தான் நான் வந்தேன்."

"புயல் மேகங்களா, மதர் டௌசெட்?" என்று நான்சி ஆச்சரியத்துடன் கேட்டாள். "ஆனால்... ஆனால் இன்று வானம் எவ்வளவு தெளிவாகவும் அழகாகவும் இருக்கிறதே!"

"ஆமாம், ஆனால் விரைவில் இடி இடிக்கும் அளவுக்கு வெப்பம் ஏறப்போகிறது. பறவைகள் கூட்டமாகச் சேர்வதையும், கடலில் சாம்பல் நிறப் புள்ளிகள் தெரிவதையும் பார்த்தால், அவைதான் அதற்கான அறிகுறிகள். நான் சொன்னதை உன் அப்பாவிற்குத் தவறாமல் சொல்!"

"அட, இவர் பாதிரியாரின் தோட்டத்தில் வேலை செய்யும் ஒரு விசித்திரமான மூதாட்டிதானே," என்று நான்சி தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்தாள்; ஒரு பறவையைப் போலப் பாதையின் ஒரு பக்கத்திலிருந்து மறு பக்கத்திற்கு அசைந்து அசைந்து செல்லும் அந்தச் சிறிய கருப்பு உருவத்தைப் பார்த்தபடியே அவள் நின்றாள். "அவர் என்ன சொல்கிறார் என்பதே பாதி நேரம் புரிவதில்லை..."

இருப்பினும், தன் அப்பா தனது படகை இழுத்துக்கொண்டு நீரோடைக்குள் வருவதையும், அவர் அணிந்திருந்த பூட்ஸ் காலணிகள் கூழாங்கற்களின் மீது பட்டு 'கறுக் கறுக்' என்று சத்தம் எழுப்புவதையும் கண்டபோது நான்சிக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

"இன்று நமக்கு நல்ல மீன் பிடி கிடைத்திருக்கிறது, மகளே!" என்று கடற்கரை முழுவதும் எதிரொலிக்கும் வகையில் அவர் உரத்த குரலில் கூவினார். "வந்து பார்!"

"இன்னும் பெரிய படகில் சென்றிருந்தால் இன்னும் அதிகமாகப் பிடித்திருக்கலாம்," என்று கூறியபடியே அவர் தன் அடர்த்தியான சுருள் தாடியைக் கையின் பின்புறத்தால் துடைத்துக்கொண்டார். "பரவாயில்லை, அடுத்த அலை வரும்போது நான் மீண்டும் கடலுக்குச் செல்வேன்."

இதயம் படபடக்க, திடீர் பயத்தில் நான்சி தன் அப்பாவின் சட்டைக் கையைப் பற்றிக்கொண்டாள். "தயவுசெய்து, இன்று மீண்டும் படகை எடுத்துக்கொண்டு கடலுக்குச் செல்லாதீர்கள்." "நிச்சயமாகப் புயல் வீசும் என்று டௌசெட் அம்மா சொன்னார்கள்," என்று அவள் கெஞ்சும் குரலில் கூறினாள்.

நான்சியின் தந்தை உரக்கச் சிரித்தார்; அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டு, சுற்றிலும் கூர்ந்து கவனித்துக்கொண்டிருந்த கடற்பறவைகள் கூட்டம் சிதறி ஓடியது. நான்சியின் தோள் மீது தன் கையைப் போட்டவாறே, "மீனவர்கள் புயலோடு வாழ்ந்து பழகியவர்கள்," என்று அவளிடம் கூறினார். "டௌசெட் அம்மாவுக்கு இதைப் பற்றி என்ன தெரியும்?"

படகுக்கு அடியிலிருந்து வலையை மேலே இழுத்து, அதிலிருந்த வெள்ளி நிற மீன் கூட்டத்தை ஒரு பெரிய கூடையில் கொட்டியபடியே, "இப்போது மீனுக்கு நல்ல விலை கிடைக்கிறது," என்று அவர் மூச்சிரைக்கக் கூறினார். "முடியும்போதே நான் நிறையச் சம்பாதிக்க விரும்புகிறேன்!"

நகரத்தை நோக்கிய அந்த நீண்ட பயணம் ஒரு கனவில் வரும் காட்சிகளைப் போலக் கடந்து சென்றது; தன் தந்தைக்கு உதவியாகத் தான் சுமந்து சென்ற கூடையின் கனத்தையோ, அல்லது வழியெங்கும் அவர் சாப்பிட்ட ஓட்ஸ் கேக் துண்டுகளைக் கொத்தித் தின்ற பறவைகளையோ நான்சி பெரிதாகக் கவனிக்கவில்லை. 

வைக்கோல் தொப்பி அணிந்த ஒருவர் தன் தந்தையின் பெரிய கையில் ஒரு சவரன் நாணயத்தைத் தட்டிக் கொடுப்பதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த நான்சி, 'அவர் மிகவும் திருப்தியாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் காணப்பட்டார்' என்று மனதுக்குள் வருத்தத்துடன் நினைத்தாள். அலைகளின் இரைச்சலும் கடற்பறவைகளின் கீச்சொலியும் மட்டுமே அமைதியைக் கலைக்கும் தன் வீட்டின் அமைதிக்கும் தனிமைக்கும் அவள் ஏங்கினாள்.

அவள் திடீரென்று நடுங்கினாள், அதை அவளுடைய தந்தை கவனித்தார். "வா, என் குட்டி நான்சி, நாம் வீட்டிற்குச் சென்றுவிடுவோம்," என்று அவர் மென்மையாகக் கூறினார். "கடலிலிருந்து திடீரென்று வீசும் இந்தக் காற்றால் சற்று குளிராக இருக்கிறது..."

சந்தைக் கடைகளுக்குப் பின்னால் இருந்த உயரமான புற்களில் ஒரு பரபரப்பு சலசலத்தது.

"பறவைகள் கூட்டமாகச் சேரத் தொடங்கியுள்ளன போலத் தெரிகிறது," என்று அவர் மேலும் கூறினார். 

அன்று சற்று நேரம் கழித்து, நான்சியும் அவளது தந்தையும் சமையலறை மேஜையின் இருபுறமும் நேருக்கு நேர் அமர்ந்திருந்தனர்; அந்த மேஜையை நான்சி தினமும் தேய்த்துக் கழுவிச் சுத்தமாக வைத்திருப்பாள். இப்போது அவளது விரல்கள் மேஜை மரத்திலிருந்த முடிச்சுகளைத் தடவிக்கொண்டிருக்க, அவளது முகமோ சோகமும் கவலையும் நிறைந்திருந்தது.

"ஆஹா, பன்றி இறைச்சியையும் பாலாடைக்கட்டியையும் சாப்பிடுவது எவ்வளவு இதமாக இருக்கிறது," என்று அவளது தந்தை சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். "மீண்டும் ஒரு படகு நிறைய மீன்களுடன் நான் திரும்பி வரும்போது, ​​இன்னும் நிறைய நல்ல உணவுகள் கிடைக்கும். சாம் பிரிஃபெட் ஏற்கனவே நல்ல விலையைத் தருவதாகச் சொல்லியிருக்கிறார்."

நான்சியின் கையில் இருந்த கத்தி சத்தத்துடன் கீழே விழுந்தது; அதனால் அவளது தந்தை திடுக்கிட்டுத் தன் மர நாற்காலியின் கைப்பிடிகளைப் பற்றிக்கொண்டு பின்னால் சாய்ந்தார். "உனக்கு ஒன்றும் இல்லையே, நான்சி?" என்று கேட்டவாறே, அவள் மேஜைக்கு அடியில் குனிந்து கத்தியைத் தேடுவதை அவர் கவனித்தார். "இன்று காலை நான் படகை கரைக்குக் கொண்டு வந்ததிலிருந்து நீ சரியாகப் பேசவே இல்லையே."

"அப்பா, நான்..." என்று நான்சி தடுமாறினாள். அவரிடம் கெஞ்சிக் கேட்கவும், தன்னுடன் தங்குமாறு மன்றாடவும், தனக்குள்ளே தோன்றிய ஆபத்து உணர்வை அவரிடம் விளக்கவும அவள் விரும்பினாள். ஆனால் அவளது தொண்டை இறுகிப்போனது போலவும், வாய் வறண்டு போனது போலவும் இருந்தது; வார்த்தைகள் எதுவும் வெளிவராத நிலை.

"நான் கொஞ்சம் தண்ணீர் குடிக்கிறேன்," என்று அவள் சிரமப்பட்டுச் சொல்லிவிட்டு, நாற்காலியைப் பின்னுக்குத் தள்ளினாள். நடுங்கும் உதடுகளையும் கண்ணீர் தளும்பும் கண்களையும் மறைத்துக்கொள்ளும் நோக்கில், அவள் வேகமாக வாசலை நோக்கித் திரும்பினாள்.  

வெளியே வீசியக் காற்று, நான்சியின் கூந்தலை அவளது முகத்தில் அறைந்து, அவளது பாவாடையை அவளது கணுக்கால்களைச் சுற்றி இரக்கமில்லாமல் படபடவென அடிக்க வைத்தது. ஈரமான அவளது முகத்தில் உராய்ந்து வலியை ஏற்படுத்தியது; அவளோ குளிரில் நடுங்கியபடியே அந்தத் தண்ணீர்க் குழாயின் குளிர்ந்த இரும்பைக் கடினமாகப் பற்றிக்கொள்ள முயன்றாள்.

"உள்ளே போ!" என்று அலறும் காற்றையும் மீறி அவளது தந்தை கர்ஜித்தார். "வெளியே நிலைமை மோசமாகிக்கொண்டே போகிறது!"

நான்சி அழத் தொடங்கினாள். அவளது கதறல் அதிகரிக்க அதிகரிக்க அவளது தோள்கள் நடுங்கின. அவளது தந்தை அவளது உதடுகளுக்குக் கொண்டு சென்ற தண்ணீரின் சுவையோ, கவலைப்பட வேண்டாம் என்று அவர் ஆறுதலாகச் சொன்ன வார்த்தைகளோ அவள் உணர்வில் பதியவில்லை.

"இங்கே பார், உனக்காக ஒன்று வைத்திருக்கிறேன்," என்றபடி, வரவேற்பறைக்குள் படபடவென நடந்து சென்ற அவள் தந்தை, சுவரிலிருந்த ஒரு கொக்கியை நோக்கித் தனது பெரிய கையை நீட்டினார்.

"நீ... நீங்கள் விக்டோரியா மகாராணியின் தகரப் பெட்டியோடு கொண்டு வந்த அந்த லாந்தர் விளக்கை கழற்றுகிறீர்களா?" என்று நேன்சி மெல்லிய குரலில் கேட்டாள். "ஆனால் நீங்கள் அதை ஒருபோதும் பயன்படுத்தியதில்லையே!

ஒருபோதும் இல்லை!"

அந்த லாந்தர் கண்ணாடியின் மீது படிந்திருந்த மெல்லிய தூசிப் படலத்தை அவள் தந்தை மெதுவாக ஊதிப் போக்கினார். "இந்த விளக்கை கடைசியாக ஏற்றியபோது, எங்கள் சிறிய படைப்பிரிவு தலைமை முகாமில் இருந்து பல நாட்களாகத் துண்டிக்கப்பட்டிருந்தது. இருட்டில் இந்த விளக்கின் வெளிச்சத்தை பார்த்ததுதான் எங்களைப் பாதுகாப்பான இடத்திற்கு வழிநடத்திச் சென்றது, நான்சி. அதற்குப் பிறகுதான் நான் எப்போதும் சொல்வேன் இந்த ஒளி எரியும் போதெல்லாம், நம்பிக்கையும் அதோடு பிரகாசமாக எரிகிறது என்று. நம்பிக்கை ஒருபோதும் சாவதில்லை!"

அவர் திரிக்குக் தீமூட்டினார்; அந்த பிரகாசமான சிறு சுடர், அறையைச் சுற்றி மகிழ்ச்சியாக நடனமாடும் விசித்திரமான நிழல்களை உருவாக்கியது. பின்னர் அது சுவர்களில் சூரிய அஸ்தமனத்தின் நிறத்தைப் பூசியது போன்ற ஒரு கதகதப்பான இளஞ்சிவப்பு ஒளியாக மாறியது. நான்சி இதுவரை அவ்வளவு அழகான ஒன்றைப்பார்த்ததே இல்லை.

"இனி பயப்படத் தேவையில்லை," என்று நான்சியின் தந்தை அவளுக்கு ஆறுதல் கூறினார். "நான் அந்த வெளிச்சத்தைப் பார்ப்பேன்; அது என்னை மீண்டும் வீட்டிற்கு வழிநடத்தும்."

தொலைவில் கடல் பாறைகளின் மீது மோதும் சத்தத்தைக் கேட்டபடியே நேன்சி அவரை இறுகக் கட்டிக்கொண்டாள். "அப்பா கண்டிப்பாக வீட்டிற்குத் திரும்பி வருவார்," என்று தன் கண்களை லாந்தரின் மீது பதித்தபடி தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டாள். "அவர் வீட்டிற்கு வருவார்."

அவளது தந்தை வீசியக் காற்றிற்கு எதிராகத் தலையைக் குனிந்தபடி, கோட் காற்றுக்குச் சுழல நடந்து செல்வதைப் பார்த்தபோது, ஜன்னலில் அவளது சொந்த முகத்தின் பிரதிபலிப்புத் தெரிந்தது. அந்த லாந்தரின் ஒளி, முதல் இடிச்சத்தத்திலேயே உடைந்துவிடும் ஒரு சீனப் பீங்கான் பொம்மையைப் போல அவளைக் காட்டிக்கொண்டிருந்தது.

வானிலை மோசமடைந்தது. மழைத்துளிகள் கல் கூரையின் மீது முரசறைவது போலவும், ஜன்னல்களில் கூழாங்கற்களை வீசுவது போலவும் விழுந்து சிதறின. இடி முழக்கங்கள் வானத்தையே பிளப்பது போல ஒலித்தன; மின்னல் கீற்றுகள் வளைகுடாவை ஒளிரச் செய்து, காற்றில் உயர்ந்தெழுந்த நுரை பொங்கும் அலைகளை வெளிச்சமிட்டுக் காட்டின.

திடீரென, ஒரு பயங்கரமான காற்று வீசியதில் அந்தச் சிறிய குடிசை அதிர்ந்தது; மரச்சட்டங்கள் கரகரவென ஒலித்தன, லாந்தர் விளக்கின் சுடர் அலைபாய்ந்து மங்கலாகி அணையத் தொடங்கியது.

"வேண்டாம், வேண்டாம்!" என்று அலறியபடி நான்சி அந்த லாந்தர் விளக்கைப் பற்றிக்கொண்டாள். "விளக்கு அணைந்துவிடக் கூடாது! அப்பாவின் நம்பிக்கையைத் தரும் அந்த ஒளி அணையக் கூடாது!"

ஆனால், அவளைச் சுற்றி உயரமான, இருண்ட உருவங்கள் தோன்றின; அவை நீண்டு கொண்டே சென்று, ஒன்றோடொன்று கலந்து, இறுதியில் அனைத்தும் இருளில் மூழ்கின.

பயத்தில் மூச்சு வாங்க, நாற்காலியின் பின்புறம் இருந்த தன் சால்வையைத் தேடினாள் நான்சி. அவள் ஒரு முடிவுக்கு வந்திருந்தாள். லாந்தர் விளக்கு அப்பாவை வீட்டிற்கு வழிநடத்தவில்லை என்றால், அவளே அதைச் செய்ய வேண்டும். துணிச்சலுடன் அவள் அந்தப் பயங்கரமான இரவில் வெளியே அடியெடுத்து வைத்தாள்.

தன் மீது பலமாக மோதிய மழையையும், தன் ஆடைகளைக் கிழித்தெறிய முயன்ற காற்றையும் உணர்ந்தபடி அவள் மூச்சைப் பிடித்துக்கொண்டாள். மின்னல் வெளிச்சத்தில் மரங்கள் பெரிய, விகாரமான அரக்கர்களைப் போலத் தெரிந்தன; அவை தங்கள் வளைந்த விரல்களை அவளை நோக்கி நீட்டுவது போல் தோன்றின, ஆனாலும் அவள் தொடர்ந்து நடந்தாள்.

"அப்பா! அப்பா!" என்று அவள் கத்தினாள்; அவளது குரல், அவளைக் கேலி செய்வது போல் ஒலித்த காற்றின் ஓலத்துடன் கலந்தது.

"அப்பா! அப்பா!" என்று அவள் மீண்டும் மீண்டும் கூவினாள். முடிவற்ற அந்த இருண்ட வெறுமையை அவள் கண்கள் தேடின; உள்ளே கண்ணுக்குத் தெரியாத ஏதோ ஒரு ஒளி எரிவது போல லாந்தர் விளக்கைத் தூக்கிப் பிடித்தாள்௮தான் என்ன செய்கிறோம் என்ற உணர்வு கூட அவளுக்கு இல்லை.

நான்சியின் தலை வலியால் துடித்தது; குளிரால் அவளது எலும்புகள் மரத்துப்போயின. ஒரு பம்பரம் போலச் சுழல்வது போன்ற உணர்வு அவளுக்கு ஏற்பட்டது; இன்னும் சில அடிகள் தடுமாறி நடந்த பிறகு, அவளது கால்கள் தளர்ந்து அவள் கீழே சரிந்தாள்.

பின்னர் அவள் அழுதாள்; அவளது கண்ணீர் அவள் படுத்திருந்த ஈரமான புல்வெளியில் விழுந்தது. அவளால் என்ன பயன்? லாந்தர் விளக்கின் சுடர் அணைந்துவிட்டது. அப்பா நம்பியிருந்த அந்த நம்பிக்கையும் போய்விட்டது. பிரகாசமான காலைப் பொழுதை நினைத்து அவள் மீண்டும் அழுதாள் அந்தக் காலைப் பொழுது இப்போது எவ்வளவு தொலைவில், எவ்வளவு நீண்ட காலத்திற்கு அப்பால் போய்விட்டது! 

*****************************************

மீண்டும் ஒரு காலைப் பொழுது விடிந்தது. இப்போது குடிசையை நோக்கிய பாதையில் காலடிச் சத்தமும், பூட்டில் சாவிகள் குலுங்கும் சத்தமும் கேட்டன.

"கடைசியாக எப்போது யார் இந்த மீனவக் குடிசையில் தங்கினார்கள் என்றே நினைவில் இல்லை," என்று ஒரு குரல் கேட்டது. "புதிய விடுமுறை முகாம் கட்டப்பட்டதிலிருந்து யாரும் இங்கு வரவில்லை."

கதவு கீச்சிடும் சத்தத்துடன் திறந்தது; டைல்ஸ் பதிக்கப்பட்ட தரையில் மூன்று ஜோடி செருப்புகளின் சத்தம் கேட்டது. 'பிட்மவுத் டாக்ஸிஸ்' என்று எழுதப்பட்ட தொப்பியை அணிந்திருந்த, நல்ல உடல்வாகு கொண்ட, வெயிலில் கறுத்த ஒருவர் வெளியே நின்றுகொண்டு சூட்கேஸ்களை அறைக்குள் தள்ளிக்கொண்டிருந்தார்.

"இவற்றை உள்ளே எடுத்து வர முடியாததற்கு மன்னிக்கவும்," என்று அவர் கரகரப்பான குரலில் கூறினார். "ஆனால் இது போன்ற விடுமுறைத் தலத்தில் செய்ய வேண்டிய வேலைகள் நிறைய இருக்கின்றன."

"பரவாயில்லை," என்று பருத்தி ஆடை அணிந்திருந்த, உயரமான, பொன்னிற முடி கொண்ட பெண் ஒருத்தி கூறினாள். "எங்கள் அம்மாவும் அப்பாவும் இன்னும் சிறிது நேரத்தில் இங்கே வந்துவிடுவார்கள்."

குழந்தைகள் ஜன்னல் அருகே நின்று, கார் குலுங்கியபடியே தூரத்திற்குச் செல்வதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

"இந்தக் குடிசையில் ஏதோ ஒரு விசேஷம் இருக்கிறது, லிண்டா; அது இருக்கும் என்று எனக்குத் தெரியும். பால் பண்ணையில் இருந்த அந்தப் பெண், நாம் எங்கே தங்கப் போகிறோம் என்று சொன்னபோது பார்த்த விதத்திலிருந்தே அதை உணர்ந்தேன்."

லிண்டா பெருமூச்சு விட்டாள். ராபின் அவளுடைய மூத்த சகோதரன்; ஆனால் சில சமயங்களில் அவன் குடும்பத்தின் ஐந்து வயதுக் குழந்தையான ஆண்ட்ரூவை விட மோசமாக நடந்து கொள்வான்.

"வாயை மூடு!" என்று அவள் கோபத்துடன் சீறினாள். "அப்பா முழுமையாகக் குணமடைவதற்காக அம்மாவுக்குக் கட்டுப்படியாகக்கூடிய ஒரே இடம் இதுதான் என்பது உனக்குத் தெரியும். அதனால் குறை சொல்வதை நிறுத்து!"

"அது மட்டுமல்லாமல்," ராபின் ஏதேனும் பேசுவதற்கு முன்பே அவள் தொடர்ந்தாள், "இது ஒரு அழகான சிறிய இடம் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. ஆண்டிக்கும் இது பிடித்திருக்கிறது, இல்லையா ஆண்டி?"

ஆண்ட்ரூ பதில் எதுவும் சொல்லவில்லை; அவன் தன் முகத்திலிருந்த மச்சங்கள் தெரிந்தவாறு ஜன்னலை நோக்கினான், அதே சமயம் தன் கொழு கொழு விரல்களால் பொன்னிறமான சுருள் முடியைச் சுற்றிக்கொண்டிருந்தான்.

"சரி, சும்மா ஒன்றும் செய்யாமல் இருக்க முடியாது," என்று லிண்டா சுறுசுறுப்பாகச் சொன்னாள். "ஆண்டி, நீ தோட்டத்தில் விளையாடலாம்; ராபின், நீ சூட்கேஸ்களை மேல் மாடிக்குக் கொண்டு செல்லலாம்."

ராபின் முகம் சுளித்தான். "எங்களை இங்கு யார் அழைத்து வருவது என்பது குறித்து டாக்ஸி ஓட்டுநர்கள் விவாதிப்பதை நீ கேட்டாய் அல்லவா? இது ஒரு மீனவக் கிராமமாக இருந்தபோது இங்கே வசித்த ஒரு பெண்ணைப் பற்றி அவர்களில் சிலர் பேசுவதையும் நான் கேட்டேன், மேலும்..."

"எனக்கு வீட்டுக்குப் போகணும்!" என்று ஆண்ட்ரூ திடீரெனக் கதறினான்; அவனது அந்தத் துயரமான குரல் வெறுமையான சுவர்களில் எதிரொலித்தது. "எனக்கு இது பிடிக்கல, எனக்கு இது பிடிக்கவே இல்லை!"

"இப்பப் பார், நீ என்ன செஞ்சிருக்கேன்னு, ராபின்!" என்று கத்தியபடியே லிண்டா, ஆண்ட்ரூவைச் சற்று சிரமத்துடன் தன் கைகளில் அள்ளி எடுத்துக்கொண்டாள். "அவனைப் பயமுறுத்திட்டே... அதுவும் சும்மா ஒரு விஷயத்துக்காக!"

"நான் ஒண்ணுமே சொல்லலையே!" என்று ராபின் கோபத்துடனும் கீச்சுக்குரலிலும் கூறினான். "அவனைப் பயமுறுத்தியது இந்தப் இடம்தான், நான் இல்லை!"

லிண்டா ஆண்ட்ரூவை மெதுவாகத் தரையில் இறக்கிவிட்டு, அவனது கண்களைத் துடைத்தபடியே மென்மையான குரலில் பேசினாள். 

"ராபின் சும்மா விளையாடுறான், அவ்வளவுதான், ஆண்டி. அவன் உன்னை வெளியே கூட்டிட்டுப் போவான். அப்புறம் நீ அப்பாவோட காரைப் பார்த்துக் கொள்ளலாம். அம்மா இன்னைக்கு அவரை மருத்துவமனையிலிருந்து கூட்டிட்டு வர்றாங்க, ஞாபகம் இருக்கா?"

ஆண்ட்ரூ மெதுவாகத் தலையசைத்து, சத்தமாக மூக்கை உறிஞ்சியபடி மீண்டும் அறையைச் சுற்றிப் பார்த்தான்.

"சரி, நாம் வெளியே அதிக நேரம் இருக்க வேண்டாம்," என்று ராபின் படபடவெனச் சொல்லி, ஆண்ட்ரூவை கிட்டத்தட்ட கதவை நோக்கி இழுத்துச் சென்றான். "கடலிலிருந்து ஒரு புயல் வீசுகிறது என்று நினைக்கிறேன்."

லிண்டா சமையலறைக்குள் சென்றாள்; அவளது காலடி ஓசை தரையோடுகளில் உரசி, யாரோ அவளைப் பின்தொடர்வது போலவும், அவளது காலடி ஓசைக்கு இணையாக நடப்பது போலவும் ஒலித்தது. திடுக்கிட்ட அவள், தன் தோளுக்கு மேல் கூர்மையாகப் பார்த்து, பிறகு ஒரு மெல்லிய புன்னகை செய்தாள். ராபின் சொன்னதை அவள் உணர்ந்ததை விட அதிகமாகக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

ஆனால், அந்த குடில் விசித்திரமாகத்தான் இருந்தது என்பதை அவள் சங்கடத்துடன் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. மங்கலான வெளிச்சம் சுவரில் இருந்த சீரற்ற செங்கற்களின் ஒரு தொகுதியைத் தனித்துக் காட்டியது; அவை அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு முகம் போலத் தோன்ற, அவள் நடுங்கினாள். அது அழுகையின் ஓசையா? அவள் மீண்டும் காதுகொடுத்துக் கேட்டாள். புகைப்போக்கி வழியாக வீசிய காற்று, அதன் கம்பியில் இருந்த காய்ந்த பறவைக் கூட்டை சலசலக்கச் செய்தது.

ராபினும் ஆண்ட்ரூவும் கதவைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்ததும் அவள் திடுக்கிட்டாள். அந்த காற்று மெல்லிய திரைகளை அசைத்தது.

ஆண்ட்ரூ சிரித்துக்கொண்டிருந்தான். "நான் என்ன கொண்டு வந்திருக்கிறேன் என்று பாருங்கள்!" என்று அவன் பெருமையுடன் கத்தினான். அவன் கையில் வைத்திருந்த ஏதோ ஒன்றிலிருந்து துரு தரையில் விழுந்தது.

"இது ஒரு பழைய விளக்கு என்று நினைக்கிறேன்," என்று ராபின் பதிலளித்தாள். "ஆண்டி ஒரு செவ்விந்தியன் போல தவழ்ந்து கொண்டிருந்தபோது, ​​ஒரு முள் புதரின் அடியில் இதைப் பார்த்தான்."

"அது என் கையைக் கீறியது, ஆனால் நான் அழவில்லை!" என்று ஆண்ட்ரூ தொடர்ந்தான், அந்தத் துருப்பிடித்த பொருளை 'கிளங்' என்ற சத்தத்துடன் மேஜையின் மீது வைத்தான். "இது இன்னும் வேலை செய்யும் என்று நினைக்கிறாயா?"

 "நிச்சயமாக இல்லை!" என்று ராபின் ஏளனமாகச் சொன்னான். "அது ரொம்ப நாளாக இங்கேயே கிடந்திருக்க வேண்டும்!" ஆண்ட்ரூவின் கீழ் உதடு நடுங்கியது.

"சமையலறைக்குப் போகலாம், நான் அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் காபி தயார் செய்கிறேன்," என்று லிண்டா அவசரமாகச் சொன்னாள். "ஆண்டியின் கைவிளக்கைப் பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம்." 

தொலைவில் இடி முழங்கியது; வெளியே மழை முதலில் மெதுவாகவும், பின்னர் வேகமாகவும் சத்தத்துடனும் பெய்யத் தொடங்கியது. ஒரு சாம்பல் நிறப் போர்வையைப் போல இருள் அந்தச் சிறிய வீட்டிற்குள் பரவியது; யாரோ ஒருவர் தங்குவதற்குத் தீவிரமாக மன்றாடுவது போல, காற்று ஜன்னல்களை அதிரச் செய்தது.

ஆண்டி அலறினான். "அம்மா! எனக்கு அம்மாவைப் பார்க்க வேண்டும்!" அவன் லிண்டாவின் பாவாடையைப் பற்றிக்கொண்டு அவளை நோக்கி ஓடினான். "நீ... நீதானே சொன்னாய், அம்மா அப்பாவை காரில் அழைத்து வருவார் என்று; ஆனால் இப்போது அவர்கள் வரவில்லையே!"

"அவர்கள் விரைவில் வந்துவிடுவார்கள்." உற்சாகமாகப் பேச முயன்றபடி லிண்டா ஆண்ட்ரூவை இறுக்க அணைத்துக்கொண்டாள். ஆனால் அறையின் மறுபுறம், அவளது கண்கள் ராபினின் கண்களைச் சந்தித்தன. "நல்லவேளை, இன்று வானிலை தெளிவாக இருக்கிறது," என்று டாக்ஸி ஓட்டுநர் சொன்னது அவர்களுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. "இந்தப் கடற்கரைச் சாலையைப் பயன்படுத்தும் மக்கள், புயலின்போது தங்கள் வாகனங்களுடன் மலைச்சரிவிலிருந்து கீழே தூக்கி வீசப்பட்ட சம்பவங்கள் கூட நடந்திருக்கின்றன."

அவளுக்கு வேறொன்றும் மங்கலாக நினைவுக்கு வந்தது அந்த வீட்டைப் பற்றிய ஒரு கதை; புயலின்போது ஒருவர் வீடு திரும்பாமல் போனதைப் பற்றிய கதை அது.

"அது வெகு காலத்திற்கு முன்பு நடந்திருக்க வேண்டும்," என்று தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்தாள்; பிறகு, ஆண்ட்ரூவின் தலைமுடியை வருடியபடியும் அவனை மெதுவாக முன்னும் பின்னும் அசைத்தபடியும் இருந்த ராபினை மீண்டும் பார்த்தாள்.

"நமக்குச் சிறிது வெளிச்சம் தேவை, பிறகு நாம் சில விளையாட்டுகளை விளையாடலாம்," என்று அவள் உற்சாகமாகப் பரிந்துரைத்தாள். "ராபின், போய் மெழுகுவர்த்திகளோ, எண்ணெய் விளக்குகளோ அல்லது அது போன்ற வேறு ஏதாவதோ கிடைக்கிறதா என்று பார்."

ஆண்ட்ரூ எழுந்து உட்கார்ந்தான்; அவன் கண்கள் மின்னின. "அங்கே என் லாந்தர் விளக்கு இருக்கிறது, அதை நான் வெளியேதான் கண்டுபிடித்தேன். அதைச் சரி செய்து பார்க்கலாம் என்று நீ சொன்னாயே!"

"ஆம், சொன்னேன்," என்று லிண்டா புன்னகைத்தாள். "ஆனால் அது வேலை செய்யவில்லை என்றால் அதிகம் ஏமாற்றமடையாதே."

ராபின் கவனமாக அந்த விளக்குக் கண்ணாடியை இழுக்க முயற்சிப்பதைப் பார்த்தபடி அவள் நினைத்தாள்: ஒருவேளை இது, அம்மா மற்றும் அப்பா வருவதில் ஏற்படும் தாமதத்தைப் பற்றிய சிந்தனையிலிருந்து ஆண்டியின் கவனத்தைத் திசைதிருப்பக்கூடும்.

துருப்பிடித்திருந்ததால் லாந்தர் விளக்கின் திருகு இறுக்கமாக இருந்தது; ஆனால் கடைசியில் ராபினின் முயற்சிக்குக் கைமேல் பலன் கிடைத்தது ஒரு பெரிய கீச்சுச் சத்தம் கேட்டது.

"அவ்வளவுதான்!" என்று அவன் மகிழ்ச்சியில் கத்தினான். "இப்போது என் பேனாக் கத்தியால் திரியைச் சரிசெய்துவிட்டு, அது எரிகிறதா என்று பார்க்கலாம். தீப்பெட்டியை எடு, லின்!" 

திடீரென ஒரு தீப்பிழம்பு உயிர்பெற்று எரியத் தொடங்கியது; அது ராபினின் புன்னகை பூத்த முகத்தை வெளிச்சமாக்கியது, அத்துடன் ஆண்ட்ரூவின் குண்டான கைகளைத் தட்டச் செய்தது. இதமான இளஞ்சிவப்பு நிறச் சுவர்களைச் சுற்றிலும் பார்த்த லிண்டா, அந்த இடம் எவ்வளவு அழகாகவும் இதமாகவும் இருக்கிறது என்று நினைத்தாள்.

சிறிது நேரத்திலேயே ராபின் தன் கைகளால் சுவரில் நிழல் வடிவங்களை உருவாக்கத் தொடங்கினான்; ஆண்ட்ரூ மகிழ்ச்சியுடன் அவற்றைச் சுட்டிக்காட்டிச் சிரித்தான். அவனது சிரிப்பொலி அந்தச் சிறிய வீட்டிற்குள் எதிரொலித்தது; வெளியே இன்னும் சீறிக்கொண்டிருந்த புயலின் சத்தத்தை விட அவனது சிரிப்பு சத்தமாக ஒலித்தது.

ஆனால், அதே சமயம் வேறொரு சத்தமும் கேட்டது௮அருகிலேயே மெல்லிய தட்டுதல் சத்தம். அது பலவீனமானதாக இருந்தாலும், தெளிவாகக் கேட்கக்கூடியதாக இருந்தது. ராபின் நிழல் வடிவங்களை உருவாக்குவதை நிறுத்திவிட்டு லிண்டாவைப் பார்த்தான்.

"ஒருவேளை மரக்கிளை ஒன்று சுவரில் மோதுகிற சத்தமாக இருக்கலாம்," என்று அவன் மெதுவாகச் சொன்னான். "அல்லது யாராவது கதவைத் தட்டுகிறார்களோ என்னவோ."

நடுக்கத்தை அடக்கிக்கொள்ள முயன்றபடியே லிண்டா கதவின் தாழ்ப்பாளைத் தொட்டாள்; ஒரு கணம் தயங்கிய பிறகு, கதவை இழுத்துத் திறந்தாள். அவள் வெளியே இருந்த கல் பதிக்கப்பட்ட தரையில் காலடி எடுத்து வைத்து, இருளை உற்றுப் பார்த்தாள்௮முதலில் ஒரு திசையிலும், பிறகு மற்றொன்றிலும். அவளது கால்கள் இன்னும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன.

"அங்கே யாராவது இருக்கிறார்களா, லிண்டா?" என்று அவளுக்குப் பின்னாலிருந்தபடியே ராபின் கேட்டான். "யார் அது?"

"எனக்கு... எனக்குத் தெரியவில்லை," என்று லிண்டா வருத்தத்துடன் பதிலளித்தாள். "ஒருவேளை அது நம் கற்பனையாக இருக்கலாம். ஒருவேளை..."

அவள் பேசி முடிப்பதற்குள் ஆண்ட்ரூவின் மகிழ்ச்சியான கூச்சல் அவளைத் தடுத்தது.

"அதோ பாருங்கள்!" இருள் சூழ்ந்த வெளியை நோக்கிச் சுட்டிக்காட்டியபடி அவன் கத்தினான். "காரின் விளக்குகள்! நம்முடைய கார்!"

காரின் முகப்பு விளக்குகள் பெரிதாகத் தெரிந்தன; அவை வளைந்து செல்லும் பாதையில் மஞ்சள் நிற ஒளிவட்டங்களை உருவாக்கின, காற்றில் பறந்த மழைத்துளிகள் அந்த ஒளியில் சுழன்றன. சக்கரங்கள் தண்ணீரைச் சிதறடித்துச் சீறும் சத்தத்துடன் கார் மெதுவாக வந்து நின்றது; இரு கதவுகளும் திறக்கப்பட, புன்னகைக்கும் இரு முகங்கள் தெரிந்தன.

"நீங்கள் வரமாட்டீர்கள் என்று நினைத்தோம்!" என்று கத்தியபடியே ஆண்ட்ரூ, மழையில் நனைந்திருந்த தன் அம்மாவின் மேலங்கியின் மீது பாய்ந்து, அவளது முகத்தில் ஆங்காங்கே முத்தங்களை அள்ளி வழங்கினான்.

"கார் பழுதாகிவிட்டது, பிறகு நானும் அம்மாவும் புயலில் சிக்கிக்கொண்டோம்," என்று அப்பா விளக்கினார். "நீங்கள் கவலைப்படுவீர்கள் என்று அம்மா சொன்னார், அதனால் நாங்கள் தொடர்ந்து வந்தோம்; அந்த வெளிச்சத்தைப் பார்த்ததும், அது எங்களை இங்கே வழிநடத்தி அழைத்து வந்தது."

திடீரென்று லிண்டாவின் மனதில் ஒரு எண்ணம் மின்னியது. "அப்படியானால்..." "கதவைத் தட்டியது... அது நீங்களல்ல... அது நீங்களாக இருந்திருக்க முடியாது..." என்று அவள் தடுமாறியபடி பேச்சை நிறுத்தினாள்.

"கதவைத் தட்டியதா?" என்று அவளுடைய அப்பா கேட்டார். "ஏன், என்ன நடந்தது?"

லிண்டா சட்டென்று தலையைத் திருப்பினாள்; அவளது கண்கள் விரிந்தன. இருள் சூழ்ந்த அந்தப் புறநகர்ப் பகுதியில் ஒன்றோடொன்று கலந்து தழுவிக்கொள்ளும் இரண்டு நிழல்களை அவள் பார்ப்பது போல் இருந்தது; இறுதியில் அவளுக்கு எதுவும் தெரியவில்லை...

"என்ன நடந்தது?" என்று அப்பா மீண்டும் கேட்டார்.

"நா... நான் யாரோ, 'நான் வந்துவிட்டேன் நான்சி. நான் வந்துவிட்டேன்' என்று சொல்வதைக் கேட்டதாக நினைத்தேன். ஒருவேளை அது புயலின் சத்தமாகவோ அல்லது என் கற்பனையின் விளையாட்டாகவோ இருந்திருக்கலாம்."

"அப்படியிருக்கலாம்," என்று அவளுடைய அப்பா மெதுவாக ஒப்புக்கொண்டார். "சரி, இப்போது சொல், நம்முடைய புதிய விடுமுறைக்கால வீட்டைப் பற்றி நீ என்ன நினைக்கிறாய்?"

ஆண்ட்ரூவுடன் தன் அம்மா அன்பாக மூக்கோடு மூக்கு உரசி விளையாடுவதையும், ஜன்னல் விளிம்பில் சாய்ந்து நின்றுகொண்டு ராபின் புன்னகைப்பதையும் லிண்டா பார்த்தாள்; அவனது கண்களில் லாந்தர் விளக்கு ஒளி மின்னியது, அந்த அறையைச் சுற்றிலும் அது ஒரு கதகதப்பான ஒளியைப் பரப்பியது.

அவள் மகிழ்ச்சியுடன் தன் அப்பாவைக் கட்டிக்கொண்டாள்.

"இப்போது எல்லாம் மிகச் சிறப்பாக இருக்கிறது," என்று அவள் கூறினாள்.

முற்றும்! 

தமிழில்: GOOGLE TRANSLAT & GEMINI AI